Dinsdag 04/08/2020

over de roes na de ontwenning

en de zoektocht naar zichzelf

Om totaal van de wereld

te zijn hoef

je geen talent te hebben

Als één zanger al van meet af aan in de wieg gelegd leek voor een solocarrière, dan wel Peter Doherty. Na de ontbinding van The Libertines speelde Engelands favoriete knuffeljunk al een onemanshow in Babyshambles en vandaag kiest Doherty voluit voor de sologang met Grace/Wastelands, de sterkste plaat op zijn palmares. 'Ik hoop dat ik een ander mens ben geworden.' Door Simon Harper / Bewerking Gunter Van Assche

In de hoop een exclusief interview af te bietsen bij het Britse enfant terrible had Clash Magazine zijn zinnen gezet op Peter Doherty. Dagenlang bleef Doherty echter probleemloos onder de radar van het Britse muziekblad doorvliegen. Behoorlijk sterk, aangezien een roedel bloeddorstige paparazzi zowat de klok rond bivakkeert aan zijn huis. Maar wanneer de songschrijver uiteindelijk boven water komt, blijkt waarom hij iedereen wist te verschalken: sinds oktober brengt de ex-Libertine en nu ook voormalig libertijn de meeste tijd door in la douce France.

"Parijs was het eindstation van een trein waarin ik zonder nadenken was gestapt", vertelt Doherty enthousiast. "Ik moest hoogdringend even weg uit Engeland. Thuis zat ik trouwens met een ongenode gast, die dacht dat hij bij me mocht intrekken omdat hij uit zijn eigen appartement was gezet. Ik maakte hem wijs dat ik dringend naar het buitenland moest - waarheen wist ik nog niet - maar zo kreeg ik hem gelukkig buitengewerkt. Dat gedwongen vertrek had evenwel twee voordelen. Eén: ik ben verliefd geworden op Parijs, en twee: ik word hier met rust gelaten. Geen persmuskiet die erom maalt waar ik mijn inkopen doe.

Mijn dagen zien er dus erg rustig uit: opstaan, een wandelingetje maken langs de Seine, veel te veel koffie drinken en sigaretten opsteken... Alhoewel, schrap dat laatste maar: je kunt nooit genoeg sigaretten roken en koffie drinken (lacht)."

Toch vindt de uiteindelijke ontmoeting met Doherty plaats in een chique hotelsuite in het hartje van Londen. Tijdens het gesprek komt een schimmige rastafa-rirapper, General Santana genaamd, een paar keer over de vloer om daarna in de belendende kamer een feestje te houden, dat twee dagen en nachten zal duren.

Eens te meer een illustratie van hoe Doherty een "scumbag magnet" is, zoals hij weinig vertederend werd genoemd door Blurgitarist Graham Coxon, tevens Doherty's partner in crime op Grace/Wastelands. Heel wat tweederangsartiesten lijken inderdaad in de voetsporen van de ex-Libertine te willen treden, maar in plaats van zijn muzikale ambitie proberen ze krampachtig dezelfde beruchtheid te verwerven. "Een permanente roes en kunst kunnen echter niet verder van elkaar liggen", meent Doherty vandaag. "Om totaal van de wereld te zijn hoef je immers geen talent te hebben. Voor een muzikant zijn alle wegen dan weer bereikbaar: de enige uitweg voor een junkie is de dood, de gevangenis of het gekkenhuis."

Dat de zanger net is afgekickt van harddrugs, bleek overigens geen nieuwjaarsresolutie, zoals her en der gesuggereerd werd: "Ik maak alleen goede voornemens voor andere mensen. Daar ben ik erg bedreven in: ik weet meestal glashelder te vertellen welke richting ze moeten kiezen in hun leven en waarom. Maar zo werkt het helaas niet bij mij. Het probleem is: ik neem geen gezag aan van mezelf (lacht)." Of zijn vader, die dreigde om voortaan alle contact met zijn zoon te verbreken, wél meespeelde in de keuze om nog maar eens af te kicken, laat Doherty in het midden.

Laag zelfbeeld

Feit is dat deze soloplaat zich in die periode serieus opdrong: "Deze songs pasten niet bij Babyshambles of The Libertines, maar waren te goed om een eeuwigheid mee te blijven gaan tijdens concerten. Stephen Street (ook ooit producer van The Smiths en Blur, gva) kreeg me gelukkig zover om de songs in mijn uppie op te nemen. Je zult me niet horen zeggen dat ik geen grammetje zelfvertrouwen heb, maar ik had zijn advies echt nodig, omdat ik zelf nooit een flauw idee heb of een song echt goed is."

Ook nu kan Doherty voor geen geld van de wereld zeggen of er zelfs maar een single op deze plaat staat. "Dat is geen valse bescheidenheid. Ik vermoed alleen dat deze plaat géén geheid-schot-in-de-roos-voor-bankbedienden-die-lekker-willen-meebrullen-in-hun-Dockers zal worden."

Wanneer we vertellen dat we behoorlijk onder de indruk zijn van Grace/Wastelands (zie ook recensie onderaan), verwijst Doherty naar zijn verblijf in rehab. "Tijdens mijn ontwenning bleven mensen me maar vertellen dat ik een veel te laag zelfbeeld had, dus ging ik gemakshalve mee in dat spelletje. Eerst vond ik het onzin, maar nu denk ik daar anders over. Ik kan er bijvoorbeeld nog steeds niet bij wanneer iemand me vertelt dat deze plaat erg goed is, of als iemand me aanklampt en zegt hoe belangrijk een bepaalde song is geweest. Ach, misschien ben ik gewoon abnormaal."

Ook met zijn songs heeft Doherty een moeizame relatie: "Een writer's block heb ik nog nooit gekend, maar vaak loop ik te worstelen met het ritme van de songs. Ook op het podium: dan lijkt het net alsof mijn lichaam uit elkaar valt. Vreselijk is dat. Ik besef wel dat ik als muzikant een winnend lot op zak heb, waardoor ik geen graven hoef te delven in de regen, of popcorn hoef te maken in een gestreepte schort. Maar telkens wanneer ik sterf op een podium, wenste ik dat ik een grafdelver was, of de kerel die de snacks in een cinema aanprijst."

Doherty lijkt zijn weg nog steeds niet te hebben gevonden in muziek: "Weet je waar ik het vooral moeilijk mee heb? In mijn ogen bracht ik nog níéts uit, waarvan ik over enkele jaren zal zeggen: dat was nu muzikale perfectie."

Spoor van vernieling

In een poging om toch tot die volmaaktheid te komen trok Doherty onder meer Graham Coxon aan, de excentrieke gitarist van Blur en - niet geheel onbelangrijk - een notoir ex-alcoholicus. "Grahams inbreng was enorm groot", vertelt Doherty bescheiden. "Hij heeft zelfs meer tijd dan ik in de studio doorgebracht. Een grote eer, want ik ben al vijftien jaar fan van Blur. Toen ik half zo oud was als nu en naar de Pet Shop Boys luisterde, heeft een vriend me ingewijd in de wereld van 'Bank Holiday', een song op hun derde plaat, Parklife. Ik vond het fantastisch, maar ze speelden me iets te snel (lacht). "Zo moet dat in punkmuziek, vertelde die vriend me, waarop ik een hele nieuwe wereld zag opengaan."

Toch kon Grace/Wastelands niet verder van Coxons toenmalige punkuitbarstingen staan. Zo is 'Sweet By and By' zelfs eerder een nostalgisch deuntje,waarmee Doherty terugblikt op zijn tijd bij The Libertines: "Was it so long ago? When we first hit the road?", gaat het daarin. "Dat is Wolfmans inbreng", vertelt Doherty, doelend op Pete Wolfe, die na Kate Moss zijn nieuwe persoonlijke muze lijkt te zijn geworden. "Als we elkaar zien, rakelen we altijd herinneringen op aan de allereerste Libertinestour, waarbij zijn band Wolfman in ons voorprogramma speelde. Het was een krankzinnige tijd. Een spoor van vernieling trokken we door Engeland (lacht). Maar ik heb het even verder ook over Kate in die song: "it wasn't so long ago, when you said you loved me, so where did you go? You didn't even say goodbye." Zo wordt het eigenlijk toch nog een trieste song: ik neem het haar trouwens behoorlijk kwalijk dat ze niet eens de moeite nam om vaarwel te zeggen na onze breuk."

Met Carl Bârat staat de zanger sinds vorig jaar dan weer op iets betere voet, nadat diens nieuwe band Dirty Pretty Things implodeerde. Al blijft hij gereserveerd: "We spraken elkaar voor het eerst opnieuw, toen er door Britse organisatoren met bespottelijke concertvoorstellen werd gegoocheld. Om met The Libertines te headlinen op Reading werden bedragen van twee miljoen pond genoemd! Carl wilde wel, op voorwaarde dat we het niet alleen voor het geld zouden doen. We moesten ook écht weer vrienden worden. Mij goed, tot hij begon te leuteren over een newage-goeroe die eerst mijn energieniveaus moest meten. Die kerel zou Carl dan vertellen of ik nog altijd 'door duisternis beheerst' word. Als dat het geval zou zijn, sprong de deal sowieso af. Ik vond het zo lachwekkend dat ik heb geweigerd. Maar misschien komt een reünie er ooit nog van. Never say never."

Grace/Wastelands is verschenen bij EMI.

Peter Doherty komt op 2 mei naar Polsslag, Grenslandhallen Hasselt.

Wie vandaag een gratis song wil downloaden van Grace/Wastelands surft naar http://links.emi.com/peter/freemp3

In mijn ogen heb ik nog steeds niets uitgebracht waarvan ik over enkele jaren kan zeggen: dit is muzikale perfectie

n The Babyshambles, met toen nog Pete Doherty (r.).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234