Maandag 13/07/2020

Ouders van 'doodgepeste' postbode David Van Gysel schrijven boek over hun verdriet

'Het grote onrecht slijt nooit'

Het is inmiddels acht jaar geleden dat David Van Gysel zich onder een trein wierp, moegetergd door zijn collega's van De Post. Sindsdien hebben zijn ouders de strijd aangebonden tegen pestgedrag en de vaak schrijnende gevolgen ervan. Ze goten hun verhaal en dat van David nu in een boek.

Door Lotte Beckers

BRUSSEL l Marie-Claire Licoppe en Firmin Van Gysel vertellen over het verdriet dat nooit weggaat, ze kunnen er hoogstens mee leren leven. 'Maar sindsdien zijn we ook zoveel zielsverwanten tegengekomen.'

"Ik ben altijd een bewonderaar geweest van Bill Clinton. Hij staat open voor de mensen", vertelt Firmin. "Dus ik heb hem een brief geschreven, om te vertellen wat mijn zoon overkomen is." En zowaar, Clinton stuurde een brief terug, om zijn medeleven te betuigen. "En net voor nieuwjaar kregen we een kaartje van hem, zo uit het niets. Als zelfs Bill Clinton de moeite neemt om ons te schrijven, dan kunnen we toch niet zomaar in onze zetel zitten verkommeren?"

Daarom is er nu het boek Het verhaal van David. "Meteen na de dood van David wist ik 'dit moet op papier'", legt Firmin uit. Het idee bleef hangen, tot het koppel een schrijfster ontmoette die hen wou helpen.

"Vijf, zes jaar zijn we er mee bezig geweest. We wilden dat de wereld zou weten wat er gebeurd was met onze zoon. Sommige mensen sluiten zich na zo'n ingrijpende gebeurtenis op, omdat ze niet weten wat gedaan. Wij verwerken door te vertellen. Want David was niet de eerste die zo zwaar gepest werd, en hij zal niet de laatste zijn."

'Pesters zijn zieke mensen'

Het is 17 oktober 2000. David (21) vertrekt naar zijn werk, het postkantoor van Wezembeek-Oppem, om half vijf, zoals altijd. Hij parkeert zijn wagen aan het station van Oud-Heverlee en werpt zich voor de eerste goederentrein die voorbij rijdt. Later zou blijken dat hij al maanden gepest werd door zijn collega's. Hij krijgt de allerzwaarste rondes, ze lachen met zijn postuur, saboteren zijn werk. David belandt in een zware depressie.

Er volgen tal van getuigen, die net hetzelfde meemaakten in het postkantoor, maar op tijd vertrokken. Het parket opent een onderzoek, in eerste aanleg worden de vijf pesters en De Post veroordeeld, het Hof van Beroep zal later oordelen dat het verband tussen de zelfmoord van David en de pesterijen niet bewezen is.

"Daar kunnen we nog steeds niet bij, we staan op en gaan slapen met het gevoel dat ons een groot onrecht is aangedaan", vertelt Marie-Claire. Ze praat druk en veel, windt zich zichtbaar op, al kunnen er best nog grapjes van af. "In beroep is het proces van David gemaakt en van ons als ouders." David sterft vandaag een tweede keer, reageerden ze toen in de kranten. "Recht is niet geschied, en dat gevoel knaagt nog steeds, dat slijt niet. David was lui, zeiden ze tijdens het proces, en zijn werk voldeed niet. Had hem dan ontslagen, denk ik dan. Dan leefde hij nu nog."

Nochtans, en dat kunnen ze niet genoeg benadrukken, is dit geen boek tegen de pesters. "Het is ons verhaal, en dat van David, we willen hiermee geen revanche nemen. We praten zelfs nauwelijks over de pesters." Ze hebben hulp nodig, lezen we in het boek. Marie-Claire knikt heftig. "Dat zijn zieke mensen, die moeten geholpen worden. Want hoe zijn ze zo ver kunnen gaan? We hebben ook begrepen dat De Post niet opgezet was met de komst van het boek. Maar we hebben niets tegen De Post. Maar op een dikke twee jaar tijd zijn daar 62 mensen gekomen en weer vertrokken. Dan vraag ik me toch af hoe zoiets kan?"

In een soort trance

Sinds ze met hun verhaal naar buitenkwamen, niet lang na de dood van David, worden Marie-Claire en Firmin overstelpt door mensen met gelijkaardige verhalen. Ze schudden de voorbeelden zo uit hun mouw. "We kregen zelfs een brief uit Frankrijk, met op de envelop 'Pour les parents de David Van Gysen, Belgique.' En die brief is netjes bij ons in de bus beland. Ik heb uren met wildvreemden aan de telefoon gehangen, die me hun verhaal vertelden, soms tot twee uur 's nachts. De reacties komen van overal, tot Clinton toe." Wat hen het meest tegen de borst stuit, is de wreedheid die met de vele pesterijen gepaard gaat. "Je begrijpt dat niet. En dat moet die pesters toch zoveel energie kosten?"

In het boek beschrijft Marie-Claire dat ze, vroeger, zelfdoders lafaards vond, en egoïsten die hun naasten met de miserie laten zitten. Nu begrijpt ze dat het echt niet meer gaat. "We hebben respect voor de keuze die David gemaakt heeft", zegt Firmin. Wat speelde zich af in het hoofd van David, die laatste ogenblikken, vragen ze zich in het boek af. Keek hij bevreesd, of sloot hij zijn ogen voor de naderende trein? Heeft hij gehuild en gekrijst, of stond hij daar gelaten? "Over die laatste minuten denk ik liever niet na. Je kunt je niet voorstellen hoe dat was, en misschien stel ik het erger voor dan het was", Marie-Claire schudt het hoofd. "Maar hij heeft een brief geschreven, zijn wagen geparkeerd, zijn gsm stukgesmeten. Hij was vastberaden. Van een vriendin die al verschillende zelfmoordpogingen achter de rug heeft, hoorde ik dat ze die laatste momenten in een soort trance zat. Je denkt niet meer na over de gevolgen voor wie achterblijft."

Het boek schrijven is een deel van het verwerkingsproces, zeggen Marie-Claire en Firmin. "Maar het verdriet gaat nooit weg, je leert er hoogstens mee leven. Iedereen zegt me dat we ons best gedaan hebben voor David, dat we ons niet schuldig moeten voelen. Maar hier...(Marie-Claire klopt zichzelf op de borst, LB). Je blijft achter met zoveel vragen."

Kijken ze nu anders naar de wereld en mensen, willen we weten. Ze kijken vertwijfeld. "We zijn niet pessimistischer of cynischer. Maar als iemand me iets vertelt, denk ik soms uren later nog na over zijn ware bedoelingen", legt Firmin uit. Marie-Claire vult aan: "Toch zijn er ook mensen die we niet kenden en die nu goede vrienden geworden zijn. Zielsverwanten, durf ik zelfs te zeggen. En dat terwijl ik die mensen nog nooit in levende lijve heb ontmoet."

Erna Droesbeke, Het verhaal van David, The House of Books, 191 pagina's.

Firmin Van Gysel over zijn zoon:

We hebben respect voor de keuze die David heeft gemaakt

n Firmin Van Gysel en zijn vrouw: 'Wij verwerken door erover te vertellen. David was niet de eerste die zo zwaar gepest werd en hij zal niet de laatste zijn.'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234