Dinsdag 26/01/2021
Beeld Getty Images

Column

Ouders: altijd maar verbieden en zagen, daar word je zelf toch ook een stuk chagrijn van?

Guido Everaert is blogger en columnist voor De Morgen.

Gisteren las ik in de Volkskrant een column over de schermvrije dag die ingevoerd werd ten huize van de schrijver Toine Heijmans. En uiteraard was die in eerste instantie met veel gemor en kleine paleisrevoluties onthaald, maar later werd het toch best gezellig. Het was tenslotte Nederland.

Bij ons thuis is het gezaag de laatste tijd ook niet uit de lucht. ‘Doe da kaske weg!’ ‘Jullie zijn verslaafd aan dat ding…’. Ik heb het er eerlijk gezegd mee gehad. ‘Het kaske’ zou het goede gesprek in de weg staan. Het goede? Of het trage, het vervelende?

Al die anekdotiek, de nostalgie naar vroeger. Vroeger werd er gezamenlijk naar de radio geluisterd. Want er was niets anders. Vroeger was het doodzonde om in de namiddag al naar televisie te kijken, tenzij voor grote sportmanifestaties. En vroeger mocht er alleen getelefoneerd worden om aan te kondigen dat Tante Maria de pijp aan Maarten gegeven had. Daarvoor diende de telefoon, niet om de bronstigheid van kalverliefdes een stem te geven. Vroeger was het beter? Ik dacht het niet!

Guido Everaert.Beeld Karin De Bruyn

En nu doen we hetzelfde met smartphones en de jongeren. Ze moeten er van af blijven want het is verslavend. Het is veel beter dat ze met andere dingen bezig zijn en bordspelen met de familie beleven. Veel leuker. Of samen wandelen, of meehelpen in de keuken. Als we maar niet te nieuwerwets gaan doen. En vooral ook, het sociale contact onderhouden, dat goede degelijke gesprek tussen ouders en hun kinderen. Want die kinderen hebben daar echt zoveel zin in, en het is de fout van de smartphone dat ze daar niet meer aan toe komen.

Ik weet niet hoe goed u zich nog kunt herinneren hoe dat in uw jeugd ging. Ik weet wel dat ik me als puber opsloot in mijn kamer om platen van Tuxedomoon, Pink Floyd en Bauhaus plat te spelen, in de hoop dat mijn ouders mij gerust lieten. Het laatste wat ik wou was met hen praten. Ik wou alleen zijn om mijn getormenteerde ziel donker bij te kleuren en wat zelfmedelijden te hebben met mijn onbegrepen existentie. Als ik daar mee klaar was, kon ik altijd nog het obligate ‘nonchalant hangen over de buis van de fiets’ perfectioneren, ergens aan de kerk of bij het snoepwinkeltje. Het was echt niet beter. Echt niet.

In de lokalen waar ik nu lesgeef hangen van die plastic bordjes met een doorkruiste smartphone. Het zou niet mogen in de klas. Mijn studenten – die geacht worden om later professioneel met sociale media om te springen – hebben gemiddeld twee schermen voor zich, terwijl ik lesgeef. Ik vind dat niet erg, zij ook niet. Nog nooit heeft er iemand tijdens de les een telefoongesprek gevoerd, ik denk niet dat ze dat nog doen met het ding.

De verantwoordelijkheid om ze daar niet op Facebook en Snapchat te laten zitten, ligt bij mij. Als ik boeiende dingen vertel, en interactie aanzwengel, dan gebeurt dat vanzelf. En geloof me, meestal is het een erg levendige bedoening in mijn klas.

Zo is het ook met ouders. Altijd maar verbieden en zagen, daar word je zelf toch ook een stuk chagrijn van? Verbieden zorgt voor weerstand, hakken in ’t zand en slinkse manieren om het verbod te omzeilen. Ik ken strenge ouders, van wie de kinderen een clandestiene ‘nachttelefoon’ hebben om toch maar verder te kunnen kletsen met hun vrienden. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?

Zoals alles en altijd gaat het over redelijkheid, over het aanvaarden dat de dingen nu anders zijn en dat die smartphone een deel van hun sociaal leven is. Ze kunnen daar mee om, nu moeten wij het nog leren. En uiteraard moet je sturen en omkaderen, maar minder met regeltjes en meer met verstand.

En ja, ik weet dat er kindjes rondlopen, zo bleek als een pannenkoek, omdat ze te weinig slaap hebben. En anderen met concentratiestoornissen, en een sociaal gedrag dat volledig afgestemd is op die sociale netwerken. En dat is niet goed. Maar de oorzaak wordt niet weggewerkt door verbieden alleen. De oorzaak wordt weggewerkt door evenwicht en opvoeding. Door dat ding een plaats te geven die verder strekt dan een digitale babysit tijdens restaurantbezoek, of een zoethouder tijdens lange autoritten.

Digitale detox, dat is alleen maar goed voor indigesties en dat betekent dat het al veel vroeger foutliep.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234