Woensdag 25/11/2020

Oude vossen met nieuwe streken

l De terugkeer van de comeback

Heel wat vergaan gewaande glories zorgden dit jaar voor nieuwe bravourestukjes. Voor uw gemak stelden we een toptien op van oude vossen die weer wat nieuwe streken hebben geleerd.

1 l The Blue Nile

Ze mogen ons geduld dan wel tot het uiterste drijven, de liefde blijft tot dusver onverminderd. Niet minder dan acht jaar lagen er tussen de voorlaatste plaat Peace at Last en het nieuwe High, de vierde plaat van The Blue Nile in ruwweg een kwarteeuw. Het Schotse trio onder de bezielde leiding van Paul Buchanan neemt altijd ruim zijn tijd. The Blue Nile koestert de anonimiteit en brengt pas een cd uit als de nood het hoogst is. Volgende afspraak in 2012.

2 l Morrissey

Met achter zich de vuurrode letters die zijn naam vormden, maakte Elvis Presley destijds zijn comeback op het podium. Morrissey trad dit jaar in het voetspoor van The King met eenzelfde decor, én zijn beste soloplaat onder de arm. En kijk, de Oscar Wilde van Manchester lokte opnieuw devote reacties uit en werd vijftien jaar na de split van The Smiths weer op de sokkel geplaatst waar hij altijd al thuis hoorde.

3 l The Pixies

Komt er ooit nog een nieuwe Pixies-plaat? We durven er ons geld niet op zetten. Maar wie het concert op Werchter zag, was getuige van een opflakkering van hun genie. Frank Black riep de Pixies dit jaar bijeen omdat hij "graag wordt toegejuicht". Ieder groepslid was wat kilo's rijker en gitarist Joey Santiago wedijverde met Frank Black in glimmend schedeldak, maar verder heeft het lichtend voorbeeld voor de grungegeneratie er niets op ingeboet.

4 l Brian Wilson

Het genie van The Beach Boys begon in 1966 aan Smile te werken. Ruim 37 jaar later verschijnt de plaat eindelijk. Dit is een van de meest besproken platen in de muziekgeschiedenis: Smile had al een mythische status voor ze uitkwam, alleen al omdat deze plaat de getergde Wilson in de armen van paranoia, waanzin, vraatzucht en excessen dreef. De "tienersymfonie voor God" is er nu dan toch en luidt zowel de comeback in als de reünie van alle personae die Brian Wilson rijk was/is.

5 l Aroma Di Amore

De Vlaamse new-wavegroep Aroma di Amore gaat na een pauze van tien jaar opnieuw op tournee. Aroma was de enige Nederlandstalige groep die dj John Peel ooit heeft gedraaid. Elvis Peeters en gitarist Fred Angst plaveiden indertijd de weg voor Stijn Meuris en Luc De Vos. Ze bewezen dat niet enkel kleinkunst aanspraak kan maken op de moerstaal. Vandaag brengt de groep naast updates van hun classics ook nieuw materiaal. Ze haalden zich dan wel de wrevel van Tom Barman op de hals met de uitspraak "dEUS flapt er maar iets uit", onze waardering mogen ze evengoed op zak steken.

6 l Duran Duran

Als Woodstock het oerbeeld van de sixties is en olifantenpijpen de jaren zeventig definiëren, dan is Duran Duran het beeld dat het best past bij de eighties. Na Live Aid waren de spanningen echter zo hoog opgelopen dat de groep uit elkaar viel. Toeval of niet, maar in 2004 tekenen we de heropstanding op van zowel Live Aid als Duran Duran. Hun plaat Astronaut is een vuistslag met een fluwelen designerhandschoen. En belangrijker, zanger Simon LeBon bracht de groep terug samen in de klassieke bezetting van de eerste platen.

7 l Europe

De Zweedse hardrockgroep Europe moet de vreemdste grap zijn die uit het hoge Noorden komt. Maar het is er wel een die met 'The Final Countdown' in 25 landen de eerste plaats in de hitlijsten haalde. Dertien jaar later hebben Joey Tempest en co. hun coiffures aan de rechtmatige koninginnenpoedels teruggegeven, maar huldigen ze zonder blikken of blozen hun confectiehardrock van weleer. Europe is met stip het charmantste anachronisme van 2004.

8 l Nancy Sinatra

Er staat maar één echte hit achter haar naam, ze heeft de pech om een croonende legende als vader te hebben en ze is er ondertussen al 64. Bijna veertig jaar na 'These Boots (Are Made for Walking)' en zes jaar na de dood van vader Frank, maakt Nancy Sinatra niettemin een fantastische comeback met een plaat die haar eigen naam draagt. Bono en The Edge, Morrissey en Sonic Youth schreven elk een song voor het meest sexy homo-icoon uit de sixties. En met wat geluk pronkt Nancy met haar boots volgend jaar ook in België.

9 l American

Music Club

De cultgroep van Mark Eitzel kwam in 2003 al terug bij elkaar maar leverde dit jaar de plaat Love Songs for Patriots af. Tien jaar na de split is de band uit San Francisco nog maar weinig van zijn pluimage verloren: hun slaapkamermuziek klinkt even doordrongen van misère als vroeger, dramatiek is nog steeds de sparring partner van Eitzel en de inspirerende drankfles blijft naar hem lonken. In januari laat de groep haar melancholie verdampen in de Ancienne Belgique en de Handelsbeurs.

10 l Velvet Revolver

Erg opwindend leek het niet op papier: de leden van Guns N' Roses minus Axl Rose en met Scott Weiland van Stone Temple Pilots kondigden dit jaar een plaat aan onder de vlag Velvet Revolver. Wie kon vermoeden dat een bezetting van vergane glories en een junkie-rockster uit een gesloten instelling voor vuurwerk zou zorgen? Zowel op Pukkelpop als op hun debuutplaat bracht de groep een knetterende hulde aan de punk. Axl mag de naam GNR houden, anders en nieuw is écht beter. Gunter Van Assche

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234