Zaterdag 15/08/2020

interview

Oud-woordvoerder Wilders biecht op: "Ik snoof 5 gram coke per dag"

► Wilders en Heemels in maart 2015. 'De ongelooflijke werkdruk? Het interesseerde hem geen fuck.'Beeld ANP

Terwijl het proces tegen zijn vroegere baas is begonnen, vertelt Michael Heemels zijn verhaal. Hij was de woordvoerder van Geert Wilders, maar moest opstappen na het stelen van ruim 100.000 euro voor drank en drugs. "Ik heb te lang gelogen."

Maart 2014, verkiezingsavond

Michael Heemels gluurt naar de ingang. Nog even, dan geeft Geert Wilders zijn speech, hier in het Haagse café De Tijd. Heemels is de woordvoerder van Wilders. Bij de ingang van de Tweede Kamer ziet hij hem lopen in een haag van beveiligers. Wilders kijkt hem aan, zegt niets. "Zaal is vol, pers staat klaar", zegt Heemels. "Succes."

Het is iets na negenen als Wilders het podium betreedt. "Ik zou van iedereen hier een antwoord willen op de volgende drie vragen", roept hij. O god, denkt Heemels. Daar gaan we. Een week geleden heeft Wilders iets over Marokkanen geroepen. Nu gaat het opnieuw gebeuren. En het is voorbereid.

Heemels is die dag om halfzeven opgestaan. Duf van de kalmeringspillen. Trillend heeft hij uit een van de cd-hoesjes een envelopje met wit poeder voor zich neergelegd. Niet één lijntje, maar een paar achter elkaar. Om wakker te worden. Uit de koelkast heeft hij twee halve liters Heineken gepakt en in zijn werktas gelegd.

"Willen jullie meer of minder Europese Unie?", vraagt Wilders aan de zaal. "Minder", schreeuwen de mensen.

Heemels weet dat Wilders zichzelf wil overtreffen. "Geert wist dat hij goud in handen had", vertelt hij nu. "Hij wist dat hij zo in het nieuws zou komen."

Op weg naar Den Haag heeft Heemels in de auto de blikken bier opgedronken. Eindelijk rust. Om kwart over acht is hij de kiosk naast de Tweede Kamer binnengelopen. Ongezien heeft hij halve liters en wodkamixen in zijn tas gestopt. Bij de kassa kennen ze hem, zo doet hij het elke dag. Twee liter bier, twee liter sterk.

"Willen jullie meer of minder Partij van de Arbeid?", roept Wilders. "Minder", scandeert de zaal.

De hele dag door heeft Heemels gewerkt. Tussendoor heeft hij gedronken. Gesnoven. Kauwgum gekauwd om alles te verbergen.

"Willen jullie, in deze stad en in Nederland, meer of minder Marokkanen?", roept Geert Wilders. "Minder", juicht het publiek. "Minder! Minder!"

Wilders zal voor zijn uitspraken worden vervolgd. Maar wat niemand ziet, is hoe verdoofd zijn woordvoerder rondloopt. "Als een zombie", zegt hij zelf.

Michael Heemels zit bij 'de Volkskrant' in Amsterdam. Hij is mager, zijn blik is helder. Een half jaar geleden meldde hij zich bij justitie. In februari 2016 schreef hij een brief waarin hij de buitenwereld vertelde wat hij jarenlang verborgen had gehouden: hij stal volgens zijn eigen schattingen 110.000 euro uit de PVV-kas en gebruikte die voor drank en cocaïne.

De PVV schat dat het om 175.000 euro gaat. Binnenkort staat Heemels voor de rechter. Hij verloor zijn baan, zijn ouders, vrijwel alle vrienden en moest zijn huis uit. Hij zat in een afkickkliniek. Na maanden ging ook zijn vriendin weg.

Eén keer wil hij vertellen wat er is gebeurd: hij wil opnieuw beginnen, een verklaring geven. Laten zien hoe hij de laatste jaren een bijna ondraaglijke druk voelde van Wilders. En hoe hij bleef gaan - verdoofd door angstaanjagende hoeveelheden alcohol en cocaïne.

'De Volkskrant' sprak Heemels vier keer, in totaal negen uur. Zes maanden lang was hij nuchter. In die periode vonden de eerste drie gesprekken plaats. Daarna kreeg hij een terugval, waarvoor hij nu wordt behandeld.

Dit interview is zijn verhaal, dit is hoe hij terugkijkt. "Het komt uit mijn hart", zegt hij. "Ik wil niet meer liegen - dat heb ik te lang gedaan." De krant had inzage in honderden mails van Wilders, die het relaas over de hoge werkdruk ondersteunen. Ook sprak ze met zes voormalige PVV-collega's.

Februari 2009

Heemels loopt het zaaltje in Waddinxveen, Zuid-Holland binnen. Dadelijk zal hij hem voor het eerst ontmoeten. "Ik móést Wilders zien."

"Hé Geert", zegt hij in het Limburgs. "Moog ich mit dich op de foto?" "Een Limburger?", zegt Wilders verrast. "Helemaal naar Waddinxveen?" "Jazeker", zegt Heemels. De foto heeft hij nog steeds. "Ik was als een kind zo blij."

Hij is op dat moment 27 - een intelligente, onrustige, gevoelige jongen uit een ondernemersgezin - en heeft van alles gedaan: skileraar, vertegenwoordiger, animator... Nu volgt hij de lerarenopleiding Duits.

Augustus 2010

Hij is gevraagd voor het 'PVV-klasje', in aanloop naar de Provinciale Staten-verkiezingen (provinciaal niveau). "Ik dacht: wat zien ze in mij?" Maar hij blijkt een talent. Een goed debater. Als de kieslijst wordt opgesteld, is hij drie keer geweest. "Tot mijn verbazing kwam ik op een verkiesbare plek." Hij wordt Statenlid in Limburg.

"Vanaf de eerste dag werd duidelijk dat mensen alleen maar bezig waren met zichzelf. We waren nog niet beëdigd of er werd gedreigd met opstappen. Er werd geschreeuwd, geruzied. Ik dacht: in welke slangenkuil ben ik beland?"

Hij houdt zich gedeisd. PVV'ers beschrijven hem als slim maar timide. "Ik was als een spons. Ik observeerde, zoog alles op." Dat ziet ook Laurence Stassen, de fractievoorzitter. "Ik werd haar vertrouwenspersoon."

Hij drinkt dan al wel. Veel. "Ik was een avonddrinker. Om af te schakelen. In mijn hoofd gaat het altijd door. Mijn gedachten gaan heel snel, alle kanten op. Ik dronk tot ik me licht voelde zweven. Ik wilde niet dronken worden. Dat lichte roesje vond ik lekker."

In korte tijd ontwikkelt Heemels zich tot de golden boy van de PVV. Veelbelovend, jong, ad rem. Collega's beschrijven hoe hij komt bovendrijven: hij heeft inzicht, is een streber en zet zaken makkelijk op scherp. "Hij heeft politiek veel talent en de capaciteiten om tot de happy few te behoren", klinkt het.

"Ik ontdekte vrij snel hoe ik de media kon bespelen", stelt Heemels. "Ik wist: als ik dit zeg, sta ik een halfuur later op de site van 'De Limburger' (regionale krant, VK). "Soms ging ik even wat harder, verzon ik quotes als: 'Het is een kwestie van tijd voordat heel Limburg Arabisch lult.' Daarmee kom je wel in 'De Telegraaf'. Heerlijk."

Hij werkt hard. De facto is hij dan al fractievoorzitter, een functie die hij later officieel krijgt. "Feitelijk runde ik PVV Limburg in mijn eentje. Ik durf te stellen dat in de eerste vier jaar vrijwel alle moties, beleidsvoorstellen en spreekteksten van mijn hand waren. Ook al staat er misschien een andere naam onder."

Hij zoekt de aandacht op, maar is doodsbang om fouten te maken. Altijd is hij nerveus, voelt hij druk. En nu heeft hij ook nog het gevoel dat hij er alleen voor staat. Steeds vaker gebruikt hij cocaïne. Vijf pakjes per week - voor 50 euro per pakje - die hij koopt in het nachtleven. Alcohol maakt hem rustig, coke houdt hem scherp.

April 2012

Heemels kijkt naar de bankkaart in zijn hand. Er is een acuut probleem: hij is zijn baan kwijt. Tot nu toe was hij Statenlid én medewerker van de fractie. Maar die laatste, beter betaalde baan moet hij opgeven vanwege kritiek in de media op zijn dubbelfunctie. "Mijn inkomen daalde van 2.330 naar 980 euro in de maand."

De bankkaart is van de PVV. Hij is penningmeester. "Ik had helemaal niets meer. Nog geen euro." Hij twijfelt. "Ik moest bijna plassen van de zenuwen. En toen dacht ik: kom, het is maar 100 euro, volgende maand stort ik het terug."

Beeld ANP

Al na een paar dagen pint hij opnieuw. En opnieuw. Hij betaalt er zijn drank mee. Coke. Alles eigenlijk. "Telkens zei ik tegen mezelf dat ik het snel zou terugbetalen. Ik verwachtte dat ik snel weer een baan zou hebben. Mijn schuldgevoel drukte ik weg met drank.

"Ondertussen solliciteerde ik me scheel. Ik had altijd makkelijk werk gevonden, nu kreeg ik afwijzing na afwijzing. Blijkbaar lag het gevoelig dat ik een bekende PVV'er was."

Maanden gaat het zo door. Het bedrag loopt steeds verder op. "Ik was wanhopig. Ik had geen geld en ik kreeg het niet opgelost. Ik begon steeds meer te gebruiken. Zo veel dat het me allemaal niets meer uitmaakte."

"Als iemand toen de rekening van PVV Limburg had bekeken, had hij het meteen gezien. Maar niemand keek. Er was geen controlecommissie, zo amateuristisch zat het in elkaar. Ik verdoezelde niets."

Hij mailt Wilders dat hij "tegen zijn financiële grenzen aanloopt". Hij dreigt op te stappen als Wilders hem niet helpt. Een slim argument: Wilders heeft hem nodig in Limburg, omdat hij er alles bij elkaar houdt. "Maar Geert zei telkens dat er geen vacatures waren."

Een jaar later komt het telefoontje. "De woordvoerder stopt", zegt het hoofd personeelszaken. "En Geert wil dat jij het doet."

Hij zit diep in de schulden. Eigenlijk heeft hij net een job geaccepteerd als vertegenwoordiger in schoonmaakproducten. Dat Wilders hem nu toch wil, streelt hem. En hij besluit het te doen.

November 2013

Nu zit hij in het centrum van de macht. Als rechterhand van Wilders. "Geert wist dat hij me kon vertrouwen. Alleen de meest loyale mensen laat hij toe tot zijn inner circle.

"Ik had geen enkele ervaring in journalistiek. Ik werd hooguit twee weken ingewerkt, kreeg geen mediatraining, niets. Maar ik dacht: als ik mijn tanden erin zet, komt het wel goed. Ik ben altijd een vechtertje geweest."

Zijn kamer is naast die van Wilders. Maar de baas communiceert via mail, WhatsApp en sms. "Zijn vragen waren commando's. Als hij iets wilde, stuurde hij een mail. Daarop moest ik bevestigen met 'ok'. Als ik dat niet deed, kreeg ik binnen de halve minuut een appje: 'Zie mail.' Als ik dan nog niets deed, kreeg ik een sms: 'Waarom reageer je niet?' Als het weer te lang duurde, werd ik gebeld door de secretaresse.

"Als de secretaresse belde dat Geert je wilde zien, moest je alles laten vallen en naar zijn kamer komen. Daar zei hij meteen wat hij wilde. Soms wilde hij weten hoe hij die dag nog op tv kon komen. Binnen een kwartier moest ik met een idee komen. Geert wilde alles nú."

Zijn werk bestaat uit het nieuws volgen, uitzoeken, verzamelen, rangschikken, updates bijhouden. "Elke dag wilde hij om halfnegen een compleet overzicht van de artikelen uit alle nationale en internationale kranten - van Wall Street Journal tot Haaretz - over terrorisme, islam, integratie, veiligheid en IS. Geprint.

"Soms drukte ik iets niet af, omdat ik het niet belangrijk vond. Dan stuurde hij een woedende mail: 'Je moet alles lezen, niet alleen de koppen.' Als ik reageerde dat het onmogelijk was om binnen een uur twintig kranten te lezen, zei hij: 'Dan begin je maar eerder.' Het woord 'nu' heeft voor mij een andere lading gekregen. Om halfzeven 's ochtends stuurde ik het grootste nieuws al door, anders kreeg ik dan al op mijn kop.

"Als ik iets verkeerd deed, belde de secretaresse dat ik bij Geert moest komen. 'Wat is dit voor broddelwerk', zei hij dan. Als ik er iets tegen inbracht, zei hij: 'Smoesjes, je hebt altijd smoesjes.' Hij veegde echt de vloer met me aan. Ik moet altijd lachen in dat soort situaties, misschien van de zenuwen. Werd hij ook heel boos over. 'Dit is niet om te lachen. Sta daar niet als een dom schaap. Ga maar naar buiten.'"

Uit mails van Wilders blijkt dat hij vrijwel nooit tevreden is. Heemels: "Ik werkte heel hard, maar het was standaard niet goed. Hij vroeg vaak bijna het onmogelijke, ging altijd net over de grens van wat ik aankon. Soms flanste ik maar wat in elkaar."

De kritiek heeft geen gevolgen voor zijn loopbaan: zijn contract wordt twee keer verlengd met een jaar. "Ik weet dat anderen net zo op hun kop kregen als ik. Iedereen werd zo behandeld."

Zes voormalige PVV-collega's bevestigen dat de druk onder Wilders extreem hoog is, met name voor woordvoerders. Drie van hen bevestigen dat meerdere mensen langdurig ziek waren of zijn vertrokken vanwege de druk.

Heemels drinkt stiekem, op zijn kamer naast die van Wilders, met het raam open. "Met drank gleden de opmerkingen van me af. Door alcohol ging ik slechter functioneren. Maar na een lijntje was ik weer scherp. Dan kon ik verder.

"Ik heb mezelf vaak voorgenomen ermee te kappen." Maar hij zit klem. Als hij opgeeft in Limburg, moet hij het penningmeesterschap overdragen en komt het bedrog uit.

"Ik weet oprecht niet hoe Geert het zelf allemaal volhoudt. Hij werkt maar door. Ik was elke dag bang dat ik alles kwijt zou raken als ik gepakt werd: mijn baan, mijn relatie, mijn familie. In het laatste half jaar zagen een paar collega's me drinken. Drie, vier van hen wisten het. Ook van de coke. Ik weet niet of Geert het wist of dat hij dacht: zolang hij functioneert, vind ik het best.

"Ik had vier, vijf dealers in Den Haag. Ik liet cocaïne leveren tot in de garage van de Kamer. Op het laatst gebruikte ik 5 gram per dag." Enorme hoeveelheden: veel gebruikers hebben genoeg aan een halve gram per avond. "Zelfs dealers vroegen of het allemaal voor mij was."

Hij stelt de werkdruk meermaals te hebben aangekaart. "Dan zei Geert: 'Dan neem je toch ontslag?' Het interesseerde hem geen fuck. Ik gun het hem niet dat ik daar boos over ben. Dat zou te veel eer zijn. Hij is ijskoud. Ik verwacht dat hij niet op mijn verhaal zal reageren."

Inderdaad wil Wilders, ondanks herhaaldelijk verzoek, niet op Heemels' verhaal reageren.

Januari 2016

Het is Laurence Stassen die hem verraadt, stelt hij. "Zij stapte naar de krant." Stassen weigert commentaar. Niet veel later meldt hij zich ziek. 'Waar ben je? Kom naar kantoor, er is veel te doen', appt Wilders. Heemels reageert niet. "Ik negeerde alles. Ook Geert."

Februari 2016

In anderhalf jaar is hij 22 kilogram afgevallen. Vannacht heeft hij voor zich uit gestaard. Hij heeft zich opgesloten op zijn kamer. Gedronken en gesnoven. "Ik wist niet meer hoe verder." Zijn vriendin heeft huilend gevraagd wat er is, maar hij heeft haar niet binnengelaten. Hij heeft het voor iedereen verborgen gehouden.

"Beste Geert", zo begint zijn mail in februari 2016. "Ook al heb jij het mij regelmatig moeilijk gemaakt om mijn functie in Limburg goed uit te voeren, nooit ben ik jou afgevallen", schrijft hij. "Jarenlang heb ik vol overtuiging alles gegeven voor jou en de partij. Ik heb mijn grenzen van belastbaarheid ver overschreden en ben verkeerd omgegaan met werkdruk, stress en media-aandacht. Hierdoor heb ik financiële misstappen begaan. Iets waar ik mij diep voor schaam en wat mij enorm spijt." Hij neemt geen ontslag.

In een persbericht benadrukt hij dat hij "stress en werkdruk niet als excuus aanvoert, maar louter als verklaring".

Twee uur later volgt een antwoord. Het is het hoofd personeelszaken. "We zijn voornemens om jou te ontslaan op staande voet", appt hij.

Het is het laatste wat hij van de PVV heeft gehoord. Later wordt zijn contract beëindigd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234