Donderdag 08/12/2022

Oud van lichaam, jong van hart

De reclameslogan waarmee de Argentijns-Spaanse coproductie Elsa y Fred gelanceerd wordt, is uitstekend gekozen, namelijk 'Lleva tiempo llegar a ser joven': het duurt een hele tijd om jong te worden.

door Jan Temmerman

Het is een zeer toepasselijk citaat van (levens)kunstenaar Pablo Picasso, die zelf zo'n beetje kon gelden als de verpersoonlijking van die paradoxale boutade. In de film van de Argentijnse scenarist-regisseur Marcos Carnevale is Fred uit de titel het mannelijke hoofdpersonage dat in de loop van het verhaal van die hoopvolle levenswijsheid overtuigd moet worden.

Enkele maanden nadat zeventigplusser Fred (rol van Manuel Alexandre) weduwnaar is geworden, verhuist hij naar een appartementsblok, langs een van die mooie, brede lanen van Madrid. In datzelfde gebouw woont ook de bejaarde Argentijnse weduwe Elsa (glansrol van China Zorrilla). Fred is discreet, rustig en meer dan een tikkeltje hypochondrisch. Elsa is direct, luidruchtig en heeft haar eigen manier om met de waarheid om te gaan. Ze is misschien geen echte mythomane, maar de werkelijkheid mag volgens haar best een beetje bijgekleurd worden. Elsa heeft van overdrijving zowat haar eigen kunstvorm gemaakt.

De kennismaking verloopt in eerste instantie nogal stroef, maar stilaan beginnen Elsa en Fred elkaars gezelschap meer en meer op prijs te stellen. Het initiatief komt vooral van Elsa, want zij beseft dat geen van beiden nog veel tijd over hebben. Ze heeft snel door dat Fred zijn hele leven een brave echtgenoot en vader is geweest. Te braaf, vindt Elsa, die hem dan ook probeert duidelijk te maken dat hij niet bang is om te sterven, maar dat hij veeleer schrik heeft van het leven. "Je klinkt als zo'n zelfhulpboek", reageert Fred, maar hij is toch niet te beroerd om toe te geven dat zij misschien wel een punt heeft.

In het appartement van de exuberante Elsa hangt een mooie foto van Anita Ekberg in de legendarische fonteinscène uit de Felliniklassieker La Dolce Vita. Toen ze jong was, leek Elsa naar eigen zeggen heel erg op die massieve, voluptueuze vrouw (en het kost de kijker inderdaad weinig moeite om dat te geloven). Zij heeft er nog altijd erg veel spijt van dat haar overleden echtgenoot nooit met haar naar Rome is willen gaan om daar die prachtige Trevifontein te bezoeken. Van zodra Elsa dat verteld heeft, kan men al vermoeden wat er nog volgen zal. Maar vooraleer het zover is, heeft het verhaal toch nog enkele verrassingen in petto.

Als film hoort Elsa y Fred ongetwijfeld thuis in het genre van de romantische komedie, maar in zulke verhalen zijn de protagonisten gewoonlijk stukken jonger dan hier het geval is. Alleen al het feit dat Elsa en Fred allebei zeventigplussers zijn, maakt deze film dus uitzonderlijk. Scenarist Carnevale blijkt daarnaast ook een goed observator, vooral wat de respectieve verhoudingen van zijn hoofdrolspelers met hun diverse kinderen en kleinkinderen betreft. De vrolijke teneur blijft overwegen, alhoewel er ook ruimte wordt gelaten voor de tragiek waarmee ouderdom, en dus het aanschijn van de dood, gepaard gaat.

JJJ

Regie Marcos Carnevale Vertolking China Zorrilla, Manuel Alexandre, Blanca Portillo, Roberto Carnaghi, Federico Luppi Land Argentinië/Spanje Speelduur 104 minuten

Voor liefhebbers van films waar men eindelijk nog eens met een bejaarde moeder of grootvader heen kan. Te mijden door wie vindt dat ouderdom een ziekte is en geen levensfase met eigen dromen en hoopvolle verwachtingen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234