Zaterdag 26/11/2022

OTTO VON HABSBURG, communistenvreter en pausadept

Vorige week keerde aartshertog Otto von Habsburg, de zoon van de laatste keizer van Oostenrijk en koning van Hongarije, Karl, naar de paleizen van de Habsburgse dynastie in Wenen terug. De fine fleur van de Europese adel en conservatief Europa was naar de Donau-stad afgezakt om er Otto's verjaardagspartij bij te wonen, de keizerlijke telg werd immers negentig. Zouden de feestelijkheden, waarop Otto woorden van lof kreeg van onder anderen kanselier Wolfgang Schüssel en kardinaal Schönborn, Oostenrijk tot voor enkele jaren nog in beroering hebben gebracht, dan ziet het ernaar uit dat de Oostenrijkse Republiek, grosso modo het territorium van de oude kroonlanden in wat tot 1918 een gigantisch veelvolkerenrijk was, zich finaal met de familie Habsburg heeft verzoend.

Het heet dat Otto von Habsburg de kwaliteiten van een groot staatsman in zich draagt. De kardinaal noemde hem "de bouwer van een nieuw Europa, van een gemeenschappelijke ruimte zoals die door de Habsburgse dynastie in de loop der eeuwen steeds weer werd gedroomd". Voor de conservatieve kanselier Schüssel was de verjaardag "een gebeurtenis ten gunste van het eenheidsgevoel in Centraal-Europa". Zelf pleitte de aartshertog nogmaals voor het vastleggen van de grenzen van Europa volgens christelijke lijnen: tot IJsland in het noorden, Albanië in het zuiden en Oekraïne in het oosten.

Maar wie is eigenlijk Otto von Habsburg? Als de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie de Eerste Wereldoorlog overleefd had, dan zat de man nu al meer dan zeventig jaar op de troon. Maar zo is het natuurlijk niet gegaan: hij maakte nog net de kroning van zijn vader Karl mee (op vierjarige leeftijd) en moest daarna net zoals zijn hele familie de diaspora in. Hij verbleef achtereenvolgens op Madeira, in Zwitserland, Spanje, België en Frankrijk, en vervolgens, tijdens WO II, in de VS.

Na de oorlog vestigde Otto von Habsburg zich in het Beierse München, op enkele uren rijden van de voormalige keizerlijke hoofdstad. Voor de Beierse christen-democraten, de CSU, zat hij jarenlang in het Europees Parlement in Straatsburg, steevast ijverend voor de eenwording van Europa en de terugdringing van de invloed van het communisme.

Aan zijn troonrechten had Habsburg in 1961 al verzaakt. Later, onder de Oostenrijkse kanselier Bruno Kreisky, mocht hij zelfs Oostenrijk weer binnen, al stuitte hij daar vaak op controverse ter linkerzijde.

Nog afgezien van zijn keizerlijke en koninklijke afkomst en van de herinneringen aan de archaïsche standenmaatschappij die van het monarchistische Oostenrijk een sociale fossiel hadden gemaakt, kon links zich ook allerminst vinden in de sympathieën die de keizerszoon koesterde: Otto streed niet alleen tegen het communisme, hij wou ook het Vaticaan met een ruimere politieke rol bedenken, heeft nauwe banden met Opus Dei en zou in de jaren zestig aan het geheime, ultraconservatieve inlichtingennetwerk van de Navo, Gladio, verbonden zijn geweest. Enkele jaren geleden gaf Otto von Habsburg overigens een interview weg in Français d'abord!, een blad dat mee uitgegeven wordt door de Franse extreem-rechtse politicus Jean-Marie Le Pen. (LD)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234