Vrijdag 15/01/2021

Oscar-winnaar Miramax onder vuur

Ooit begon Bob Hope zijn presentatie van de Oscar-show met de mededeling dat 'wij hier vanavond bij elkaar zijn om de oude vetes te vergeten... en er een aantal nieuwe te beginnen'. Miramax-baas Harvey Weinstein zal de laatste zijn om dat tegen te spreken, want de grote overwinnaar van de Oscar-race '99 krijgt het momenteel zwaar te verduren.

Miramax is het filmbedrijf dat Shakespeare in Love produceerde en de Italiaanse film La Vita è Bella in de Amerikaanse bioscopen distribueert. Beide films waren zondagavond samen goed voor tien Oscar-beeldjes. Maar niet iedereen blijkt Weinstein dat succes te gunnen, temeer daar de Miramax-studio er nu al acht jaar na elkaar in slaagt om een van de door hen geproduceerde en/of gedistribueerde films een Oscar-nominatie voor Best Picture te bezorgen, zoals The Crying Game, The Piano, Pulp Fiction, Il Postino, Good Will Hunting, The English Patient (winnaar), enzovoort.

Volgens sommigen gaat Miramax zich echter te buiten aan een reclamebombardement om zijn Oscar-kandidaten onder de aandacht van de Academy-leden te brengen. Voor deze Oscar-editie worden de reclamekosten geschat op een bedrag tussen de 10 à 15 miljoen dollar (370 à 555 miljoen frank, 9 à 14 miljoen euro). Maar Marcy Granata, marketingverantwoordelijke bij Miramax, nuanceert door te benadrukken dat bijvoorbeeld Shakespeare in Love pas laat op het jaar werd uitgebracht en dat het budget voor de algemene bioscoopcampagne, de zogenaamde consumer marketing, niet mag opgeteld worden bij de kosten voor de specifieke Oscar-campagne, die zich voornamelijk op de vakbladen richt.

Miramax-baas Harvey Weinstein verdedigt zijn als 'agressief' omschreven aanpak met kracht: "Mensen werken hard aan mijn films. Is het dan niet goed dat iemand zijn nek uitsteekt en hen voor de verandering eens steunt? Volgens mij zou men in deze stad veeleer problemen moeten krijgen om de eigen films níét te ondersteunen." En in pure Shakespeare-stijl sluit hij zijn pleidooi af met de bemerking: "All's well that ends well."

Toch gaan nu in Hollywood stemmen op om, net zoals hier bij ons met de politieke verkiezingspropaganda gebeurd is, aan de Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) te vragen om voortaan de Oscar-campagnes te reglementeren en dus te beperken. Anderen wijzen er dan weer op dat de Academy-leden oud en wijs genoeg zijn om zich niet door een reclameoffensief te laten overdonderen. En Tom Ortenberg van het filmbedrijf Lions Gate, dat er zonder een grote mediacampagne toch in geslaagd is om films zoals Gods and Monsters en Affliction onder de aandacht van de Academy te brengen, merkt op: "In dit debat over de kostprijs en de efficiëntie van die campagnes wordt soms vergeten dat we hier praten over een aantal goede films, die erkenning verdienden en die ook gekregen hebben."

Niet onbelangrijk detail in de discussie: de als 'independent' begonnen Miramax-studio is sinds een aantal jaren een filiaal van Disney, terwijl Oscar-concurrent Saving Private Ryan geproduceerd werd door DreamWorks, de nieuwe Hollywood-studio van Spielberg, Jeffrey Katzenberg en David Geffen. Tussen Disney en DreamWorks zijn de verhoudingen al een tijdje behoorlijk gespannen, omdat zij elkaar onder meer op het vlak van (gewone én digitale) animatie naar de kroon steken. Shakespeare in Love won zeven Oscars, waaronder die voor de beste film. Het is sinds Annie Hall van Woody Allen uit 1977 geleden dat er nog eens een komedie bekroond werd. De film kreeg ook een Oscar voor het beste originele scenario (van Marc Norman en Tom Stoppard), maar volgens sommigen moest dat eigenlijk voor de beste scenarioadaptatie zijn. Op 16 maart, nauwelijks een week vóór de Oscar-ceremonie, werd immers door schrijfster Faye Kellerman klacht ingediend wegens plagiaat. Zij beweert dat het verhaal van Shakespeare in Love gebaseerd is op haar roman The Quality of Mercy uit 1989. In die historische thriller gaat het eveneens over Shakespeare die verliefd wordt op een als man verklede vrouw. In het boek gaat het echter vooral over de pogingen van de bard om de moord op een vriend te helpen oplossen, terwijl zijn vriendin haar best doet om joden te redden van de Spaanse inquisitie. Volgens een woordvoerder van Miramax gaat het hier, gelet op de timing van de klacht, om niet veel meer dan een reclamestunt van schrijfster Kellerman. Hij noemde het idee dat het scenario een kopie zou zijn van het boek gewoon absurd.

Volgens het Britse persbureau WENN zou ook de Amerikaanse toneelschrijver Richard Haase beweren dat belangrijke gedeeltes van de film gebaseerd zijn op zijn musical Star-Crossed Lovers uit 1981. Eerder is ook al gewezen op overeenkomsten tussen de film en het boek No Bed for Bacon van Caryl Brahms en SJ Simon uit 1941. (Jan T.)

Harvey Weinstein: 'Volgens mij zou men in deze stad veeleer problemen moeten krijgen om de eigen films níet te ondersteunen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234