Zondag 20/10/2019

Oscar De Vlaming

aar zou monseigneur Vangheluwe vanavond slapen? En met wie? Een eskimo of een Westvleut? En zou hij zijn mijter aanhouden tijdens de daad? Indien ja, wat erg voor Sinterklaas die tegen 6 december toch zo al tegen een important imagoverlies zal moeten aankijken want, let’s face it, wat betekent ‘grote kindervriend’ in modern Grieks? Pedofiel, juist.

Misschien logeert de voormalige bisschop van Brugge wel in één of ander Londens YMCA en in dat geval is de vraag alleen of zijn voorkeur onder de daar permanent verblijvende soorten van Village People uitgaat naar de politieman, de bouwvakker of de indiaan. Ik denk die laatste. De paters oblaten indachtig. Indiaan, Inuit, In & Uit.

Het zijn maar woorden. Net zoals ‘Bonbon, caramel, esquimau, chocolat’ dat waren toen Annie Cordy dat gelukkig in een ver verleden nog bij de botsautookes zong. Net zoals ‘woordvoerder’, ‘vergiffenis’, ‘verdriet’ en ‘vergeving’ ook maar woorden zijn in de mond van punthoofden waar te veel kinderlulletjes ongevraagd in gezeten hebben.

Of misschien logeert Dominus Vonpiskop wel in het gerieflijke Millenium Hilton van Bangkok, waar Vlamingen tenslotte thuis zijn? Het is algemeen geweten dat daar bij de balie personeel paraat staat dat van nature al een oogje, of nu ik erover denk zelfs twee, toeknijpt wanneer de achtbare hotelgasten een minderjarige of twee als laatavondsnack bestellen bij de roomservice.

Als de voormalige ambassadeur van God in West-Vlaanderen daar in Thailands herbergtrots eens goed in zijn minibar snuffelt, vindt hij er misschien nog wat vloeibare ecstasy, een ons opium of ander lekkers dat de op doorreis zijnde notoire Vlaams-nationalistische slettenbak K.G. vanwege haar onverhoeds vertrek moest achterlaten, ook al werd het spul dan node gemist in de ziekenhuisapotheek van Overpelt.

Waarmee alleen maar bewezen is dat het niet voldoende is Kim te heten en met een zware Limburgse tongval te spreken om in Vlaanderens volksgunst te komen. Vrouwen hebben het niet gemakkelijk, ik heb het al dikwijls gezegd.

Ik lees verder in deze en andere kranten dat we sinds kort ook hier gezegend zijn met Vlaamse Filmprijzen. ‘Vlaamse Oscars’ hoorde ik een kinkel op de radio zeggen, daarmee even vergetend dat de echte Oscars, die overigens Academy Awards heten, vakprijzen zijn die via een lange en strenge procedure door Amerikaanse vakmensen aan hun eigen vakbroeders en -zusters toegekend worden. Behalve dan wat de prijs voor Beste Buitenlandse Film betreft, want die wordt door een comité toegekend en is daarom ook de enige award die traditioneel iets te veel last heeft van diplomatie, gelobby en ronduit gesjoemel.

Maar terug naar de Vlaamse Oscars dus, uitgereikt binnen het kader van het nog prille Filmfestival van Oostende, dat nog altijd moet beslissen of het nu een cinefiel dan wel een toeristisch evenement wil worden. Er wordt heel erg Hollywood gespeeld, daar aan de Noordzee. Rode loper, Champagne en Onthulling van Sterren Op De Dijk door Sterren Op De Dijk. Er wordt mijns inziens, en dit sinds het ontstaan van het festival, ook iets te veel op BV’s gerekend om als evenement enig aanzien te verwerven.

Voor de verdeling van die Vlaamse Prijzen werd dan weer op een handvol fijne mensen beroep gedaan, over wie ik geen kwaad woord wil of kan zeggen, maar die bij het opmaken van het palmares toch vooral hun goede inborst hebben laten meespelen en ook een ongetwijfeld nobel gevoel om zo weinig mogelijk mensen met lege handen naar huis te sturen, wat toch nog tot wat verwarring kan leiden. Zoals wanneer Felix van Groeningen met De helaasheid der dingen toch gewoon wereldwijd één van de beste films van vorig jaar gemaakt heeft, waarom de prijs voor de beste regie dan toch naar Caroline Strubbe gaat en haar Lost Persons Area, overigens ook een heel eerbare prent?

Die niemand gezien heeft, jammerlijk genoeg. Of toch bijna niemand. Geen uitzonderlijk fenomeen, helaas, in een Vlaamse filmwereld die weliswaar in een hoerastemming verkeert maar waar desondanks een generatie zeer integere en getalenteerde filmmaaksters is opgestaan die men stilaan de generatie zonder publiek kan gaan noemen. De al genoemde Caroline Strubbe, Fien Troch, Dorothée Van Den Berghe, Patrice Toye, ze hebben in het recente verleden allen mooie tot zeer mooie films gemaakt die desondanks allemaal samen en over een heel jaar verspreid minder bioscoopbezoekers konden bekoren dan Jan Verheyens Dossier K. in de twee eerste weken van zijn exploitatie.

Toch nog even naar Oostende, waar twee kinderen de prijs van de ‘Beste Actrice’ kregen, wat bij mij vooral de bedenking opriep: geluk dat er geen hond meedeed in de competitie. Wat niet belet dat de aanwezigheid van zowel Kimke Desart als Anna Franziska Jäger in de films waarin ze meespeelden erg verfrissend was en ik dus mag aannemen dat de eerbiedwaardige jury vooral hun ‘naturel’ wilde bekronen. Nu is ‘naturel’ een veel gebezigde term die in verband gebracht wordt met ‘acteren’ terwijl acteren nu net een fenomeen is dat heel erg bedacht moet zijn, beredeneerd zelfs en opgebouwd. Eerst van binnen beleefd en daarna naar buiten geprojecteerd. Reflectie, ambacht en kunde kunnen zo tot kunst leiden, soms. Met ‘naturel’ heeft dat echter niets te maken.

Toch zag en hoorde ik in het cultuurmagazine De rode loper hoe de Oostendse juryvoorzitter Bart De Pauw vond dat Koen De Graeve een Oscar verdiende vanwege het ‘naturel’ dat hij tentoonspreidde in De helaasheid. Ik ben er daarentegen zeker van dat de buitengewone prestatie die De Graeve neerzet in die film niets te maken heeft met ‘naturel’ maar alles met zijn wijsheid en grote talent en dat van regisseur Felix van Groeningen, van scenarist Christophe Dirickx en van auteur Dimitri Verhulst.

Overigens hangen er donderwolken boven de meer dan verdienstelijke landelijke filmwereld. Minister van Cultuur Joke Schauvliege, een excellentie die zich vooralsnog niet onsterfelijk gemaakt heeft door het overvloedig bedenken van kunstzinnige initiatieven, gaat straks snoeien in de toch al niet riante middelen van het excellent functionerende Vlaams Audiovisueel Fonds.

Maar er is hoop: op 19/11 plant La Schauvliege in haar geliefde Gent een seminarie over het ‘ecologisch produceren’ van films, daarmee ongetwijfeld aan een diepe en dringende behoefte bij het audiovisueel gerichte deel van onze bevolking tegemoet komend.

Het moet niet altijd bloemschikken zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234