Maandag 14/06/2021

Concertrecensie

Oscar and the Wolf in het Sportpaleis: twintigduizend zielen, één hartslag

lOscar and the Wolf in het Sportpaleis. Beeld Stefaan Temmerman
lOscar and the Wolf in het Sportpaleis.Beeld Stefaan Temmerman

Overdonderd, overweldigd en overrompeld. Zo voelden we ons na de laatste passage van Oscar and the Wolf in het Sportpaleis. Geradbraakt had er ook bij gemogen, ware het niet dat alle spieren sponszacht aanvoelden na een bloedheet concert waarbij heupen bijna voltijds in overdrive gedwongen werden.

“Ik had beloofd om niet te wenen,” verontschuldigde Max Colombie zich aan het eind van de avond met een gesmoorde snik, terwijl je hem voor je ogen zag verkruimelen. Een halve minuut voordien had de frontman zich nog in een bolletje opgekruld vooraan op de catwalk. Een vloedgolf van gekrijs, gejoel en applaus sloeg kapot tegen het podium, en leek ook volledig over hem heen te spoelen. Toegegeven: op papier zweemt zo’n moment naar overdreven pathos. Maar na een superieur concert in Sportpaleis was je overtuigd van een oprécht emotioneel breekpunt.

Meer dan anderhalf uur lang gold in Antwerpen: to Infinity and beyond. Maar na de bravoure kwam de breekbaarheid. Alléén al voor dat iconische moment verdiende Oscar and the Wolf de maximumscore. Tot dan waren we er heilig van overtuigd dat de onversneden opwinding van zijn debuut op Rock Werchter of de Lotto Arena nooit meer te evenaren zouden zijn. We cried wolf too soon, zoveel mocht duidelijk zijn.

Vrijdag keek je uit op een uitzinnig spektakel, waarin bombast en branie een opgewonden nummertje met elkaar opvoerden, en waar megalomanie met moed verward mocht worden. Die gotspe van de Wolf werd dan weer beantwoord met een aanzwellend gejoel in de zaal, dat de decibelmeter vrijdag crescendo-gewijs in het rood stuurde. De betonnen bunker die het Sportpaleis blijft, leek aan het eind zowaar over één collectieve puls te beschikken. Twintigduizend zielen, één hartslag. In één adem hoorde je die massa ook hun fragiele halfgod vooraan aanvuren en toejuichen.

Vampier in wolfsvacht

Kun je intimiteit én grootheidswaan rijmen met elkaar? Die spagaat bleek alleszins een koud kunstje voor Colombie. Geloof het of niet: bij momenten scheen een haast bovennatuurlijke flair van hem uit te gaan. In zijn schizofrene Oscar-en-Wolfsvacht gehuld, toonde hij zich afwisselend een charismatisch meisjesidool, een onbeschroomde popster, een hopeloos romantische vampier van de nacht en een verleidelijke dancing queen die een hele arena kan inpakken met één zwoele heupbeweging of donkere oogopslag. "Max is a star, and he's not afraid to be one," vertrouwde zijn producer Jeroen De Pessemier (The Subs) ons achteraf nog toe. Geen woord van overdreven.

Oscar and the wolf. Beeld Stefaan Temmerman
Oscar and the wolf.Beeld Stefaan Temmerman

Of hij nu in een glinsterende chador het podium opschreed (‘Moonshine’), dan wel een fonkelend Zorro-annex-Vrouwe-Justitia-masker voor zijn ogen hield (‘The Game’), met een zekere getto-swag over de catwalk defileerde (’Pretty Infiniti’) of dramatisch door de knieën ging (‘Runaway’, ‘Princes’, ‘Breathing’, …), keek je aan tegen een frontman die zich afwisselend kwetsbaar en onoverwinnelijk toonde.

Getto-Zorro And The Wolf.  Beeld Stefaan Temmerman
Getto-Zorro And The Wolf.Beeld Stefaan Temmerman

Extravanganza en pyromanen-fantasie

Eenzelfde dubbelslag werd beslecht in de songs. Op de tweede plaat heeft de groep dan ook een belangrijke evolutie doorstaan: met de vrij consistente sound van Entity brak Oscar and the Wolf op Infinity. Live werd duidelijk hoe welkom die metamorfose was. Met ‘Exotic’ scheen de groep Gotye’s ‘State of the Art’ in het moodboard te hebben staan, terwijl 'Honey' gedrenkt ging in wellust en wanhoop. Uitbundiger klonken ‘Touch Down’ (met derwisjdansje), ‘Chevrolet’ (met een sexy R&B-choreografie), 'Fever' en 'Runaway' op hun beurt.

Over een paar visuele effecten méér of minder werd ook niet bepaald krenterig gedaan. Een kleine bloemlezing? De Stranger Things-getrouwe rooknevel aan het begin van ‘The Game’! De vlammenwerpers in ‘Undress’ die je zelfs op vijftig meter afstand voelde schroeien in je huid! De pyromanen-fantasie met vonken, vuur en gensters in ‘Yoaquim’! De gifgroene laser-sensatie en serpentine-regen in ‘You’re Mine’! De zeepbellen-extravaganza in ‘Breathing’! De levensgrote bliksemschichten in ‘So Real’!

Ook het publiek maakte zich trouwens dienstbaar als FX-crew: tijdens het rustpunt ‘Moonshine’ polste Colombie ogenschijnlijk bij de technische staff of er wat meer licht op het podium mocht schijnen, waarop duizenden(!) mobiele lichtjes in één flukse beweging de lucht ingingen. Màchtig.

Sensueel en dreigend

Het soort ambitie en larger-than-life-sensatie waar Oscar and the Wolf vandaag voor staat, hebben we nooit eerder uit de poldergrond zien opkruipen. Verklaart vast waarom de groep zowel rabiate fans aantrekt, als mensen de gordijnen injaagt. Colombie meet zich overduidelijk met de Rihanna’s, Drake’s en Beyoncé’s van deze wereld, eerder dan met beige singer-songwriters. In tegenstelling tot zijn helden kreeg je evenwel geen gelikte (playback-)show voor de kiezen, maar één waarin songs al eens van gedaante mochten veranderen. ‘You’re Mine’ klonk nooit eerder zo sensueel én dreigend, bijvoorbeeld, terwijl 'Susato' even elegant begon als imposant eindigde - met dank aan het pianospel van Ozan Bozdag.

Oscar and the Wolf in het Sportpaleis. Beeld Stefaan Temmerman
Oscar and the Wolf in het Sportpaleis.Beeld Stefaan Temmerman

Slechts een enkele keer pakte zo'n herwerking minder uit. En dan nog wel bij onze gedoodverfde festivalfavoriet. ‘Fever’ neigde in het Sportpaleis teveel naar camp en kitsch om zijn ware aard bloot te leggen: de albumversie vindt immers de juiste balans tussen wanhoop, euforie en obsessie - een schijnbaar onmogelijk evenwicht. Live zette Oscar and the Wolf helaas te nadrukkelijk in op dansbare beats, lompe subbassen en een flitsende lichtshow die zou passen in een gay club uit de vroege jaren negentig. Maar goed: we zagen duizenden voeten de parterre van de zaal mismeesteren, dus lag het misschien wel gewoon aan ons.

I’m chasing the night, so I can find rough bones and bitter diamonds,” zong Colombie nog op zijn debuut. In het Sportpaleis zagen we dat de ruwe diamant is gepolijst, de beenderen gezandstraald, en elke kans op een bittere nasmaak weggewerkt. De perfectie bestaat natuurlijk niet. Maar op vrijdag scheerde Oscar and the Wolf er wel rakelings langs. Goed genoeg voor ons, the boys who cry wolf.

Vanavond speelt Oscar and the Wolf een tweede keer in het Sportpaleis.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234