Woensdag 19/01/2022

Opnieuw een echte 'grand cru' uit Lynchland

Tijdens de vorige Cannes-editie was David Lynch weer present in de competitie met Mulholland Drive en dat werd een puur Lynchiaanse voltreffer, die door de festivaljury beloond werd met de prijs voor de beste regie (ex-aequo met The Man Who Wasn't There van de gebroeders Coen).

In Cannes kan veel. De liefde van de 'festivaliers' voor een cineast kan snel de hoogte ingaan, maar ook even snel onder het vriespunt zakken. De Amerikaanse regisseur David Lynch weet daarvan mee te spreken. Bekroond met een Gouden Palm voor Wild at Heart in 1990 werd zijn volgende bioscoopfilm Fire Walk with Me, nochtans geïnspireerd door zijn zeer succesrijke Twin Peaks-televisieserie, twee jaar later op een mengeling van afwijzing en ontgoocheling onthaald. In 1999 was Lynch voldoende bekomen van de schok om opnieuw de Croisette te trotseren én te verrassen, want The Straight Story was een opvallend rechtlijnig en teder filmverhaal over een oude man, de meneer Straight uit de titel, die op zijn kleine tractor vele honderden kilometers aflegt om zijn zieke broer, waarmee hij allang geen contact meer gehad heeft, te gaan bezoeken. En in 2001 was er dus Mulholland Drive.

Het verhaal draait om de mooie Rita (rol van Laura Elena Harring), die na een bizar nachtelijk auto-ongeval op Mulholland Drive (een van die legendarische wegen die zich, net als Sunset Boulevard, door de heuvels van Hollywood slingeren) aan geheugenverlies lijdt. Rita is trouwens de naam die ze snel voor zichzelf kiest, nadat ze een filmposter van de Rita Hayworth-klassieker Gilda ziet hangen.

Ze krijgt hulp van de jonge Betty (rol van Naomi Watts), een heel lief en even naïef meisje dat net met grote dromen over filmroem in Los Angeles gearriveerd is. Rita kan die vriendelijke hulp best gebruiken, want in haar handtas bevindt zich een grote som geld, maar ze kan zich met de beste wil van de wereld niet herinneren waar dat pak dollars vandaan komt. Tegelijk ontwikkelt zich een soort nevenintrige, waarin een hippe en hautaine regisseur (rol van Justin Theroux) onverwachts een nieuwe actrice voor een hoofdrol moet casten en zeer agressief onder druk wordt gezet door twee 'financiers' die zo uit een of andere maffiafilm lijken weggelopen.

Door bepaalde nevenpersonages, specifieke locaties en natuurlijk ook de typische, onheilspellende score van Angelo Badalamenti wordt snel duidelijk dat Mulholland Drive helemaal de mysterieuze, dreigende en unheimliche sfeer van Blue Velvet, Twin Peaks en Lost Highway achterna gaat, met dit verschil dat de vertelling, ondanks de door elkaar lopende verhaallijnen, vrij makkelijk te volgen is. Maar Lynch zou Lynch niet zijn indien hij niet na ruim anderhalf uur radicaal het roer zou omgooien voor de resterende veertig minuten om daarbij voor een complete puzzel te zorgen, aangezien de vrouwelijke personages (die we inmiddels toch meenden te kennen) via het opduiken van een geheimzinnige blauwe kubus plots elkaars rollen beginnen over te nemen. Of is er toch iets anders aan de hand met die dubbele en/of verwisselde identiteit?

De veroorzaakte verwarring willen wij er graag bijnemen, maar dat was blijkbaar niet het geval bij de bazen van het Amerikaanse televisiestation ABC. Die hadden David Lynch namelijk de opdracht gegeven om de pilootaflevering van een nieuwe televisieserie te maken, maar toen ze die te zien kregen, waren ze de wanhoop nabij. Niet alleen was die aflevering véél langer dan voorzien, maar ze begrepen er ook absoluut niets van. Uiteindelijk werd het materiaal door ABC verkocht aan het Franse Studio Canal-bedrijf en die gaven Lynch de nodige fondsen om van Mulholland Drive een op zichzelf staande bioscoopfilm te maken.

Net zoals bepaalde dromen (of nachtmerries) ons 's anderendaags blijven prikkelen met hun mysterieuze boodschappen, presenteert Mulholland Drive zich als een complexe puzzel, compleet met close-ups van oorschelpen, de onvermijdelijke dwerg en de dreigend grommende klankband. Maar het is wel opnieuw een erg mooie en gestileerde, erg spannende én ook grappige puzzel. Kortom, dit is een echte 'grand cru' uit Lynchland. Met Laura Elena Harring, Naomi Watts, Justin Theroux, Ann Miller, Dan Hedaya, Mark Pellegrino, Brent Briscoe en Lee Grant. (Jan T.)

HHHHI

'Mulholland Drive presenteert zich als een complexe, erg mooie en gestileerde, erg spannende én grappige puzzel'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234