Vrijdag 02/12/2022

opgetrokken kniekousen

Ja hoor, we zijn nog geen vijf minuten binnen bij Sarah Vandeursen of ze steekt haar broek al af. Ze twijfelt namelijk geen seconde wanneer we haar vragen of de veelbesproken tatoeage van Paul D'Hoore op haar bil echt is: "Natuurlijk! Kijk maar!" Laat het duidelijk zijn: ook in het echte leven is deze Idioot een zotte doos.

eb je nog geen spijt van de tattoo die je door Jelle De Beule liet zetten?

Sarah Vandeursen: "Absoluut niet. Ik ben daar echt, oprecht héél blij mee. Al had ik hem misschien beter op een andere plek gezet, want nu moet ik mijn broek altijd afsteken om te bewijzen dat hij wel degelijk echt is. (lacht) Die tattoo beschermt me voor de rest van mijn leven tegen depressies. Als ik ooit diep in de put zit, moet ik maar naar mijn bil kijken of ik begin al te lachen. Dat gezicht van Paul D'Hoore, daar kun je toch niet serieus bij blijven? Hopelijk krijg ik op een dag de kans om hem in levende lijve te ontmoeten. Niet alleen om mijn tattoo te showen, maar ook om hem te vragen geen grove dingen uit te spoken. Stel je voor dat Paul D'Hoore nu opduikt in een of ander pedofilieschandaal, dan sta ik hier wel schoon met zijn gezicht op mijn lijf. Misschien laat ik dan gewoon een zwart balkje over zijn ogen zetten. Of we geven hem een langer kapsel of zo." (lacht)

Iedereen spreekt nu over die tatoeage, maar wat vind je zélf jouw strafste stunt?

"Goh, wanneer is iets wat je doet straf en wanneer is het ronduit dwaas? Als je in een uitdaging slaagt, ben je een held, maar als het misloopt ben je plots een idioot. Die begrippen liggen dicht bij elkaar, hé. Los van het feit dat ik die tattoo voor de rest van mijn leven heb, vond ik mijn benjisprong bijvoorbeeld véél straffer. Zeker omdat ik verschrikkelijk veel last heb van hoogtevrees. Of dat waterkanon! Ik had totaal niet verwacht dat die straal zo'n impact zou hebben. Het pijnlijkste: we moesten die shoot twee keer doen, puur voor het beeld. Daar ben ik trouwens van geschrokken: hoe ik systematisch mijn grenzen verleg wanneer de camera's draaien. Hoe pijnlijk het soms ook was, op den duur vond ik het heel normaal: 'Nog een keer? Waarom niet. Nu kan ik toch niet meer terug, anders hebben we geen filmpje om uit te zenden.'"

Mogen we veronderstellen dat je ook in je leven straffe toeren uithaalt? Wat zou je dan als je strafste noemen?

"Fuck, moeilijke vraag. Misschien gewoon mijn mindset an sich? Ik kies bijna nooit de makkelijkste weg, maak het mezelf graag moeilijk. Heel bewust, omdat ik weet dat die keuzes me uiteindelijk ook iets opleveren. Een voorbeeld? (denkt lang na) Ik heb doorgezet toen ik vernam dat ik onverwacht zwanger was. Terwijl het praktisch gezien een onmogelijke beslissing was, los dan nog van mijn jonge leeftijd, heb ik toen toch een soort van oerinstinct gevolgd. Natuurlijk heb ik het daar op bepaalde momenten geweldig lastig mee gehad, maar achteraf gezien ben ik ontzettend blij met mijn beslissing. Ook op vlak van jobs heb ik nooit de platgetreden paden gevolgd en zie wat het mij heeft opgeleverd."

Een straffe madam, maar ook eentje zonder schaamte. Of zien we dat verkeerd?

"Ik ben keihard antischaamte. Die remmingen doen maar één ding: je beperken in je leven. Als ik meer schaamte had, zat ik nu nog altijd in een job die ik haatte en waar ik ongelooflijk ongelukkig van werd (Sarah werkte tot 2006 als educatief medewerkster, red.). Om zo onbelemmerd in het leven te staan, moet je wel een klik maken in je hoofd. Eigenlijk volstaat het om er eens goed over na te denken: je schamen doe je voor iemand anders, maar je kunt nooit weten wat die ander effectief denkt. Wil je iets graag doen, zet die schaamte dan alsjeblieft opzij, want voor hetzelfde geld vinden anderen het machtig. Als je 't niet gewoon probeert, ga je dat nooit weten."

Je dochter is intussen acht. Schaamt zij zich wel eens voor haar moeder?

"Ze rolt af en toe met haar ogen, maar van zware schaamte blijf ik voorlopig gespaard. Al hou ik mijn hart vast voor haar puberteit, want tieners vinden hun ouders sowieso gênant. Of die nu op tv komen of apotheker zijn, dat maakt hen niks uit. Als ze op vlak van puberen een beetje op mij lijkt, ga ik mijn peren nog zien, want ik was zelf echt geen toffe tiener. Ik geniet nu dus zoveel mogelijk van de momenten dat ze mij nog graag ziet en wil knuffelen. Deze week zei ze zelfs dat ze het tof vindt om een beroemde moeder te hebben. Met Kenji Minogue heeft ze me voorlopig nog niet bezig gezien, geen idee dus wat ze van onze show denkt. Zou ik me dan inhouden? Ik zou het in ieder geval vreemd vinden om te weten dat mijn dochter in het publiek zit. Waarschijnlijk zou ik het liever gewoon níét weten."

Je schaamt je in ieder geval níét voor je West-Vlaamse roots wanneer je op tv komt.

"Valt het op, ja? (lacht) Ik steek dat inderdaad niet weg. Pas op, ik heb vier jaar dictie gevolgd en ik kan eigenlijk perfect Algemeen Nederlands spreken, maar het voelt gewoon niet juist aan. Heb je al eens een West-Vlaming gehoord die zijn best doet om beschaafd te spreken? Dat is niet alleen een vorm van verraad, het komt ook heel dom over. En zo'n tussentaaltje klinkt al helemaal vies. Geef mij dan maar plat West-Vlaams. Ik vind het ook oprecht de allermooiste taal ter wereld. Er bestaan niet alleen fantastische West-Vlaamse spreuken en gezegdes, we hebben ook oneindig veel overbodige zinnen om ongemakkelijke stiltes mee op te vullen. Ik zou graag eens de hele middag in een West-Vlaams bejaardentehuis rondhangen en daar de ene stilte na de andere laten vallen. Lijkt me zalig. En perfect als inspiratie voor Kenji Minogue."

Je bent opgegroeid in Brugge. Toffe stad?

"Toen ik jong was heb ik mij daar geweldig geamuseerd. Ik herinner me fantastische zomeravonden aan de vesten en in het Astridpark. En tijdens het weekend belandde ik vaak in de Cactus Club of De Snuffel. Maar eerlijk? Ik zou er nu niet meer kunnen wonen. Brugge is een prachtige stad, maar naar mijn gevoel een beetje te veel gericht op toerisme. Zoals zoveel West-Vlamingen ben ik dus in Gent blijven plakken na mijn studies. Ik weet niet hoe het er nu aan toe gaat in Brugge, maar ik hoop heel hard dat er intussen wat meer te beleven valt voor de jeugd."

Wat moeten we ons eigenlijk voorstellen bij Sarah als tiener?

"Wil je je dat wel voorstellen? Ik was in essentie een lightversie van wie ik nu ben. Ik wou me toen al onderscheiden van de grote massa en droeg allerminst hippe kleren. Beeld je in: hoog opgetrokken kniekousen, staarten vol rekkers en compleet niet gemodelleerde, bizarre broeken. Vandaar ook de bijnaam die mijn broer voor me had verzonnen: 'Ah, daar is 'de broek' weer.' En het is niet zo dat ik bewúst niet wou meedoen met de modetrends: ik had ook gewoon geen gevoel voor stijl. Ik herinner me nog goed mijn eerste date: ik was veertien en droeg een afgrijselijke, fluogroene broek. Een wonder dat die jongen toen niet meteen is gaan lopen."

In Achter de Rug zagen we je ook opduiken in de meest gewaagde outfits.

"Ik mis nog altijd een zeker gevoel voor stijl, dat mag duidelijk zijn. (lacht) Aan de andere kant: ik hou heel hard van kleren die compleet over the top zijn. Niet per se omdat ik ze mooi vind en al zeker niet omdat ik wil opvallen, meer om het gevoel van: 'Zie mij hier rondlopen! Hoe zot!' Jammer dat ik die dingen niet gewoon in het dagelijkse leven kan dragen. Er hangen een paar compleet geschifte outfits in mijn kast die ik dringend een keertje wil aandoen op een feestje. Wie weet met oudejaar?"

nie kloagen

De feesten zijn inderdaad in aantocht. Heb je al plannen?

"Ik beslis zulke dingen liefst zo last minute mogelijk. Eén ding staat al vast: ik ga, net zoals elk jaar, massaal veel oesters eten. Oudejaarsavond is toch altijd een beetje overroepen, niet? Gezellig met z'n allen aan tafel zitten, daar geniet ik uiteraard van, maar ik hou niet van hoe alles wordt opgeklopt. Het móet per se fun zijn en laat worden, terwijl het eigenlijk een avond is zoals alle anderen. Vorig jaar ben ik zelfs - puur voor de sport - al om twee uur in mijn bed gekropen. En de volgende dag natuurlijk bij iedereen stoefen dat ik geen kater had. Legendarisch! Misschien doe ik dit jaar hetzelfde."

Is er een verlanglijstje? Hou je vooral niet in om tips te geven aan je vrienden en familie.

"Ik ben héél slecht in pakjes geven én krijgen. Ik geef bijna nooit cadeaus, waardoor ik het ook heel gênant vind om er zelf te krijgen. Hoe duurder, hoe gênanter. Waar kunnen ze mij plezier mee doen? Met boeken of muziek ben ik meestal heel blij. Of met iets heel absurds dat ik nooit voor mezelf zou kopen. Op dat vlak ben ik echt geen moeilijke."

Ben je iemand die goede voornemens maakt?

"Nee. Niet omdat ik daar tegen ben, maar vooral omdat ik momenteel zo tevreden ben met mijn leven dat ik niks kan bedenken dat voor verbetering vatbaar is. Ik heb heel lang geploeterd, maar nu zit ik in een fijne, stabiele periode. Als ik bedenk wat ik de laatste tijd allemaal heb meegemaakt... Dat is zo zot! Ik heb mij geweldig geamuseerd dit jaar en ik kan mezelf alleen maar toewensen dat het zo blijft lopen. Al wil ik in 2017 wel meer tijd besteden aan Kenji Minogue. Door zoveel voor televisie bezig te zijn, heb ik onze muziek nogal gemist. Een tijdje geleden zaten we nog een keertje met de hele band in de studio en het was fantastisch. Iedereen heeft er verschrikkelijk veel zin in en we zitten met massa's dubieuze inspiratie, daar komen dus ongetwijfeld nieuwe nummers van."

Heb je nog een nieuwjaarswens voor onze West-Vlaamse lezers?

"Dat we nog lang meugen meugen! En zolang we gezond zijn, goan we nie kloagen."

"Een West-Vlaming die

beschaafd

probeert te spreken is een

verrader

"

Geboren in 1983 in Brugge.

Beter bekend als Conny Komen uit de elektropopsensatie Kenji Minogue, met hilarische culthits als Naam familienaam en Alwadamehetten.

Kreeg na één legendarische deelname aan De Slimste Mens ter Wereld een contract aangeboden bij Woestijnvis.

In het televisieprogramma Achter de Rug draaide ze een tong met burgemeester Termont.

Voor De Idioten op VIER zocht ze proefondervindelijk een antwoord op de absurde én vaak pijnlijke vragen die de mensheid zich stelt.

Goesting IN SUSHI

"Bij deze fantastische Japanner ga ik graag eten voor mijn verjaardag. Het is hier sowieso top! Of ik sinds mijn overdosis sushi voor De Idioten al opnieuw rauwe vis heb gegeten? Ik probeer het langzaam terug op te bouwen. Ik eet het dus af en toe, maar nog steeds met een soort van vals enthousiasme."

Tanuki, Oude Gentweg 1, 8000 Brugge. www.tanuki.be.

Goesting IN CADEAUTJESJACHT

"Ik ben absoluut niet goed in cadeautjes kopen. Een cadeaubon is natuurlijk handig, maar mega mottig om te geven. De perfecte oplossing: vorig jaar kocht ik in de Fnac tien cd's die in promotie waren. Mijn broer mocht er drie uitkiezen en de andere zeven heb ik gehouden. Topdeal!"

Markt 18-19, 8000 Brugge. www.fnac.be.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234