Maandag 14/10/2019

Opboksen tegen het eigen verleden

Akoestisch soloconcert Steve Wynn in Brussel

Als je een imposant repertoire op je naam hebt, moet je daar bij elke nieuwe plaat weer tegen opboksen. Steve Wynn weet als geen ander dat het verleden als een loden schaduw achter je aan kan sluipen, maar toch brengt hij in een duizelingwekkend tempo nieuwe platen uit. Amper tien maanden geleden vertoefde de Amerikaanse songschrijver nog in de Brusselse Ancienne Belgique ter promotie van Sweetness And Light, en dinsdagavond stond hij er alweer op het podium om het weldra te verschijnen My Midnight voor te stellen. Veel gelijkenissen vertoonden beide optredens echter niet. Wie er eind maart snel bij is, zal dat persoonlijk kunnen vaststellen, want de eerste oplage van de nieuwe cd bevat een tweede plaat met live-opnamen uit dat bewuste concert.

Dit keer trad Wynn in zijn dooie eentje op, enkel vergezeld van een goedgestemde akoestische gitaar. Een veeleer uitzonderlijke gebeurtenis, want de laatste keer dat de zanger nog alleen de hort optrok, is alweer vijf jaar geleden. Concerten van Steve Wynn klinken in regel ontzettend hard, en wie dacht dat oordopjes dit keer een overbodige luxe zouden zijn, had hem verkeerd ingeschat. Al vanaf opener 'The Days Of Wine And Roses' spatte er een golf van gitaren op de hoofden van het publiek. De meeste fans kenden elkaar trouwens bij de voornaam, want de 'Kerosene Man' heeft sinds '82 een kleine, maar hondstrouwe schare volgelingen opgebouwd. Die volgen al zijn bewegingen als betrof het een partij tennis met Dominique Van Roost of Sabine Appelmans. Ze wisselden herinneringen uit over vorige concerten, en staken elkaar de loef af met gesigneerde cd's van The Dream Syndicate, Gutterball of Danny and Dusty, allemaal projecten waar Wynn ooit deel van heeft uitgemaakt.

Dinsdagavond bracht hij een representatieve dwarsdoorsnede van zijn repertoire, en daarbij werd snel duidelijk dat nieuwe nummers als 'Nothing But The Shell' en 'My Favorite Game' de vergelijking met het oudere werk zelden konden doorstaan. Wynn bleek bovendien een erg beperkt gitarist, en met het klimmen der jaren is zijn stem minstens een octaaf gezakt. Enkel rustiger werk zoals 'If My Life Was An Open Book' of het van Van Morrison geleende 'Brown Eyed Girl' konden de toets der kritiek doorstaan, omdat ze tenminste rond een gedenkwaardige melodie waren opgebouwd. Daar wilde het bij de snellere songs namelijk wel eens aan ontbreken. Vaak krabde hij zijn snaren in plaats van ze echt te bespelen, waardoor de set vrij snel verzandde in een oeverloze eenvormigheid. Daar kwam nog bij dat Wynn weer met geen stokken van het podium te krijgen was, zodat hij zelfs na covers van Blind Lemon Jefferson ('See That My Grave Is Kept Clean') en Serge Gainsbourg ('Bonnie And Clyde') bleef terugkeren voor meer bisnummers. De fans kregen er vanzelfsprekend niet genoeg van, maar ik had mijn verzadigingspunt al lang bereikt wegens te lang, te veel en te eenvormig. Kom na de vakantie nog maar eens terug, placht men vroeger op school te zeggen. Daar wordt door de AB voor gezorgd.

Bart Steenhaut

My Midnight van Steve Wynn verschijnt op 23 maart bij Zero Hour/Universal. Wynn komt met groep terug naar de Ancienne Belgique op 26 en 27 april. Info tickets: 02/548.24.24.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234