Vrijdag 10/04/2020

Op zoek naar het perfecte kind

Een man en een vrouw liggen samen in bed. Plots wordt de vrouw snikkend wakker. Ze wil een kind. Nu meteen, want ze wacht al zo lang. Haar man weet hoe ongeduldig zij kan zijn. Daarom gaat hij de volgende morgen al op pad. Op zoek naar een kind… Het is het begin van het absurde, komische én tragische Het takkenkind, dat Laika opvoert in een theatertent (ontworpen door Peter De Bie) op het domein van het Militair Hospitaal in Berchem. Lucas Van den Eynde en Tine Embrechts spelen en zingen. Guy Van Nueten brengt livepianomuziek. Jo Roets regisseert.

Wat vormde de inspiratiebron voor Het takkenkind?

“Het verhaal is al enkele jaren oud. Ik was op zoek naar een huis en toen bleek het huis dat ik ging bezichtigen een weeshuis, een tehuis voor geplaatste kinderen. Het was net weekend en ik zag enkele kinderen op de stoep staan, hun reistasje in de hand, klaar om opgehaald te worden en het weekend bij familie door te brengen. Een uur later stonden sommigen daar nog en kreeg ik van de opvoeders te horen dat velen tevergeefs zouden blijven wachten. Ik vond dat zo schrijnend, ik ben er dagen niet goed van geweest. In Het takkenkind wil de man op een bepaald moment in het weeshuis gaan zoeken naar een kind voor zijn vrouw. In de voorstelling spelen geen kinderen mee, maar alle kinderen in het publiek vormen de kinderen die in mijn verhaal voorkomen. Dus wanneer de man op zoek gaat naar een kind, doorzoekt Lucas (Van den Eynde, LiLa) het publiek naar geschikte adoptiekandidaten: eentje met krullen of zonder, een jongen of toch liever een meisje? Ik weet niet hoe de kinderen zullen reageren. Hopelijk slaan ze niet in paniek omdat Lucas hen wil adopteren. (lacht)”

Is zo’n vrouw met een obsessieve kinderwens niet een ver-van-mijn-bedshow voor de meeste kinderen?

“Het gaat mij vooral om de vraag: wat moet een kind zijn? Die vrouw wil een kleine, en hup die man gaat op strooptocht. Hoe moet dat kind eruitzien, welke talenten moet het bezitten? Het gaat over zware thema’s als kinderhandel, genetische manipulatie, IVF. Maar ook over het voor iedere ouder herkenbare verlangen naar het perfecte kind, ook al weten we dat de perfectie niet bestaat. Ouders zijn bijzonder veeleisend, het is iets waar ik mezelf bij mijn eigen kinderen nog geregeld op betrap. Mijn dochter van veertien zei het onlangs nog: ‘Je vindt dat ik Latijn moet volgen, maar dat is omdat jij dat wilt.’ We willen onze kinderen kneden naar onze verlangens, maar kinderen zijn geen homp klei. Ook al denken sommige ouders van wel als je hoort hoe kinderen gepusht worden om professionele tenniswonders te worden. Of kijk naar die Amerikaanse peuters die opgetut worden voor Little Missverkiezingen. Het gaat over de willekeur die volwassenen naar kinderen hebben onder het mom van ‘wij weten wel wat goed voor je is’ en over hoe verknipt volwassenen soms kunnen zijn in die redenering. Uiteindelijk komt de man uit mijn verhaal thuis met een boomstronk. Want dat is uiteindelijk waar elke ouder mee moet leren omgaan: wat als je kind niet beantwoordt aan je eisen? Kun je het dan nog even graag zien, kun je je verlangens bijstellen? En hoe gaat dat kind daardoor groeien en bloeien?”

In Vliegen tot de hemel sta je zelf op scène. Voel je je daar comfortabel?

“De voorstelling gaat officieel pas in februari in première, in CC Hasselt tijdens het Krokusfestival. Maar tijdens Wintervuur krijg ik al een vuurdoop. Ik vind het eerlijk gezegd vreselijk om op een podium te staan. Echt waar, ik lig daar nachten wakker van, zo zenuwachtig ben ik. Ik had om die reden ook eerst geweigerd, maar uiteindelijk heb ik toch ingestemd omdat ik veilig achter mijn tekentafeltje op scène mag blijven zitten en omdat ik uiteindelijk maar een radertje in een groot geheel van vijfentwintig mensen op scène ben. Theatermaker Michael De Cock brengt een vertelling waarvoor hij zich baseerde op de Metamorfosen van Ovidius, het Brussels Jazz Orchestra voert muziek uit die Frank Vaganée speciaal voor dit stuk componeerde, en ik maak live illustraties. Al zijn de Metamorfosen op zich al zo beeldend dat ik niet veel zal moeten doen. Ik wil mezelf erg low profile houden binnen dat concept. Want dat is vaak het gevaar bij multimediale projecten: het oog, in dit geval de illustraties, gaat het vaakst met de aandacht lopen. Het is belangrijk om al die elementen goed te doseren. Ik zal dus vooral tekeningen maken die de sfeer van de vertelling ondersteunen, veel meer dan concrete illustraties.”Begin 2007 werd je de eerste kinder-consul van Vlaanderen. Oorspronkelijk zou dat twee jaar duren, maar een opvolger is er nog niet.“Tja, ik ben kennelijk kinderconsul voor het leven. (lacht) Ik heb het consulaatschap nooit als een pro-forma-ambt beschouwd, het is een missie die meer behelst dan lintjes doorknippen. Zo houd ik veelvuldig voordrachten in normaalscholen, waar toekomstige leerkrachten worden opgeleid, en heb ik het belang van cultuur in het onderwijs ook in een aantal beleidsdossiers kunnen schuiven. Het eerste wat erbij inschiet als het op besparingen in het onderwijs aankomt, is cultuur. En dat komt onder meer doordat veel toekomstige leerkrachten zelf weinig interesse hebben in literatuur, theater of film. Hoe willen we dan dat ze die liefde, die kennis doorgeven? Veel kinderen groeien op in cultuurarme gezinnen en kennen alleen Mega Mindy, de school heeft de plicht om die culturele waaier aan cultuur te vergroten. Net als onze openbare omroep. Het wordt dringend tijd dat men beseft dat cultuur even levensnoodzakelijk is als gezond eten of veel bewegen, omdat het een open blik en tolerante houding stimuleert en zelfs troost kan bieden. Het is een onmisbare schakel in onze samenleving. Als ik voor die leerkrachten in spe spreek, voel ik me soms een Jeanne d’Arc, zwaaiend met de C van cultuur. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik zieltjes win!”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234