Maandag 19/08/2019

Op televisie

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, waaronder: de terugkeer van The X-Files (2BE), seizoen 6 van het onovertroffen Game of Thrones (Play More) en de eerste eigen show van Umesh 'Haldis' Vangaver (Eén).

Geachte heer Van Geel, beste Jonas,

'Dit kan toch niet waar zijn", mompelde ik ongelovig na de eerste aflevering van Patrouille Linkeroever. Minutenlang bleef ik zo beduusd voor me uit staren, dat zelfs trouwe viervoeter Morris merkte dat er iets aan de hand was met zijn baasje. Hij liet zijn kauwbeen voor wat het was en vlijde zich, zeer tegen zijn gewoonte in, onderdanig aan mijn voeten neer. Alsof ook hij geschrokken was van de potsierlijke Antwerpse kolderbrigade, die net voor een nieuw dieptepunt in de televisiegeschiedenis had gezorgd.

Terwijl ik me zat af te vragen of ik niet beter een échte stiel had geleerd in plaats van als beroepskijker een mager belegde boterham te verdienen, drong het tot me door dat ik ook nog eens een zware beroepsfout had gemaakt. Ik heb deze flauwe grap onlangs immers als een half uurtje lichtvoetig comic relief aangeprezen in plaats van een waarschuwing uit te sturen. Bij dezen mijn welgemeende verontschuldigingen aan alle slachtoffers die door mijn toedoen getuige moesten zijn van deze aanslag op de goede smaak en de kijkersintelligentie.

Toch wil ik enkele verzachtende omstandigheden aanvoeren voor mijn schuldig verzuim. Dit povere excuus voor een humoristisch programma was immers gerijpt in de hoofden van door mij zeer gewaardeerde mediapersoonlijkheden en werd bevolkt door acteurs en actrices die mij zelden of nooit hadden ontgoocheld.

Een overduidelijk geval van misbruik van vertrouwen dus, waarvoor ik jou persoonlijk verantwoordelijk stel, Jonas. Nooit had ik durven denken dat uitgerekend jij me met deze schermvervuiling zo in verlegenheid zou brengen.

Met groeiende ergernis keek ik naar de met een opzichtige pornosnor versierde Gene Bervoets die als racistische ordehandhaver een burenruzie oploste door een grasmachine kapot te schieten. Mijn ontluikende sympathie voor Kevin Janssens - dankzij zijn opmerkelijke passage in De slimste mens en zijn glansrol in D'Ardennen - smolt als sneeuw voor de zon zodra hij als een debiele 'Rambo uit den Aldi' met nektapijt en vossenstaart begon rond te hossen.

Er was diep medelijden met rasactrice Mieke De Groote, die zich moedeloos door deze groteske slapstick sleepte en ik schudde onbegrijpend het hoofd toen ik jou bezig zag als de sociaal gehandicapte commissaris die een roedel volstrekt ongrappige karikaturen in toom probeerde te houden.

Ach, laat ik er maar over ophouden. Het leven is al kort genoeg en deze ondermaatse ongein was gewoon te slecht voor woorden. Het blijft uiteindelijk maar televisie en in medialand is al vaker achteraf gebleken dat de keizer eigenlijk geen kleren aan had.

Toch mag je gerust weten dat je me zwaar hebt teleurgesteld, Jonas. Van jou had ik nooit verwacht dat je je tot dergelijke spastische nonsens zou verlagen. Al is papa niet zozeer boos dan wel verdrietig. Een beetje bezorgd zelfs, als ik verneem hoe jij en je kompanen de striemende kritiek op jullie werkstuk hooghartig blijven wegwuiven door het als 'humor op het scherpst van de snee' te omschrijven.

Maar gedane zaken nemen geen keer. Iedereen mag kijken en maken wat hij wil en het zijn na die pijnlijke eerste kennismaking trouwens ook mijn zaken niet meer. Besef wel dat hoogmoed niet zelden voor de val komt en dat je vooral in slechte tijden op echte vrienden moet kunnen rekenen.

En dat ben ik, Jonas. Nog steeds. Geen laffe gelegenheidssupporter die zijn pen in vitriool drenkt om bij de eerste de beste uitschuiver zijn idool af te branden. Wel integendeel. Ik blijf een weliswaar teleurgestelde, maar begripvolle fan van het eerste uur met een rotsvast geloof in het veelzijdige talent van een artistieke multitasker. Ook Messi en Ronaldo hebben wel eens een mindere dag, moet je maar denken, en zelfs dan zal geen zinnig mens zich afvragen of ze wel kunnen sjotten.

Liever koester ik de hilarische momenten waarop je me getrakteerd hebt sinds je als jonge belofte op het mediaveld verscheen om bij de 'grote jongens' meteen de pannen van het dak te spelen. Ik voelde onversneden bewondering voor dat in een acteursnest geboren en getogen schriele ventje dat met ontwapenende présence en grote mond op meesterlijke wijze zijn gebrek aan looks deed vergeten.

Daarom vergeef ik je grootmoedig Patrouille Linkeroever. Overtuigd als ik ben dat je me weldra zult verrassen met een kwaliteitsproduct in plaats van met een onvoldragen geesteskind dat beter met het badwater was weggegooid.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Jaren geleden was ik er getuige van hoe je met boezemvriend Jelle Cleymans en een repertoire van tijdloze Nederlandstalige hits je stinkende best deed om een niet bepaald aandachtig Gentse Feestenpubliek te entertainen. Hoewel dat niet helemaal lukte, voelde ik warme sympathie voor, toen nog, twee gewone jongens die zonder seks- of ander appeal moedig het dronken gebral van de massa probeerden te overstemmen.

Met plezier zag ik hoe je uitgroeide tot een (bijna) alleskunner die in geen tijd als een komeet naar de top schoot en zich ontpopte aks een amper nog van het scherm te branden tv-persoonlijkheid die van pretentieloze en baldadige humor zijn handelsmerk wist te maken.

Zo grappig en spits als imitator in Tegen de sterren op, dat zelfs de originele versies van Regi en Christoff zich aan jou begonnen te spiegelen. Naadloos geëvolueerd tot de vrolijke gastheer die in Lang leve op creatieve wijze met de voeten van collega-BV's mocht spelen.

Zelfs de vettige eindejaarssnack Zijn er nog kroketten? kon ik bij momenten van grote honger smaken en ik keek trouw en geamuseerd toe hoe je in je personalityshow de krasse zeventiger Paul Jambers op de dansvloer kreeg, bij nacht in roze tutu over de Antwerpse Meir paradeerde en tot algemene hilariteit de broertjes Coppens 'onder stroom' zette.

Ik zag je graag bezig als nietsnut Kevin in het sympathieke De zonen van Van As, als de ritselende Jocke in het fijne De Biker Boys en als de in zichzelf gekeerde Tim in Amateurs. Tot tweemaal toe heb ik genoten van die tragikomische kroniek die op magistrale wijze het amateurtoneel als metafoor voor het echte leven gebruikte. Grote klasse en het overtuigende bewijs dat je wel wat beters en originelers kunt verzinnen dan onnozele avonturen van een oliedom stelletje flikken die bovendien duidelijk de mosterd hadden gehaald bij de collega's van het oneindig veel leukere Safety First. Een smet(je) op het indrukwekkende parcours van een prille dertiger, die als komisch goudhaantje bij VTM over een schier onbeperkt krediet beschikt, maar blijkbaar even vergat dat je ook voor een lach hard moet werken.

Toch kun je bij mij nog steeds een potje breken, Jonas. Ik zie je graag. Al moet je het - één Patrouille Linkeroever volstaat - ook weer niet te bont maken. De lat wordt immers steeds hoger gelegd en rijzende sterren kunnen ook vallen.

Doe me een plezier en probeer voortaan je talenten beter te doseren in plaats van ze te vergooien aan ondermaatse brol. Verdwijn misschien een tijdje van het scherm om sterker en grappiger dan ooit terug te komen. Het is even genoeg geweest. Herbron en kom even op adem.

Ik wacht wel en weet dat je bij mij hoe dan ook van harte welkom blijft.

Met hartelijke groeten

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden