Zondag 01/08/2021

WonenBinnenkijken

‘Op Pinterest zag ik alleen maar lelijke tiny houses. Dat kan ik toch beter, dacht ik’: een schrijfplek op wielen

Het ontwerp valt in vier blokken uiteen, steeds met een iets hoger plafond: badkamer, keuken, schrijfplek en slaap- en zithoek Beeld Luc Roymans
Het ontwerp valt in vier blokken uiteen, steeds met een iets hoger plafond: badkamer, keuken, schrijfplek en slaap- en zithoekBeeld Luc Roymans

Toen haar zoektocht naar een rustige schrijfplek niets opleverde, bouwde copywriter Jill Mathieu voor zichzelf een cabane op wielen. Haar ‘Carabane’ groeide uit tot haar vaste weekendverblijf.

“A room of one’s own and 500 pounds a year.” Meer had Virginia Woolf niet nodig om aan literatuur te doen. Roald Dahl kon enkel schrijven in zijn tuinhuis, waar hij in een totaal versleten fauteuil zat met een houten plank op zijn schoot. Jane Austen componeerde haar romans aan een piepklein houten tafeltje. Maya Angelou huurde altijd een basic hotelkamer in haar thuisstad als bureau. Jonathan Safran Foer tikt zijn bestsellers in de leeszaal van een New Yorkse bibliotheek. En Alain de Botton huurt een charmeloos kamertje bij de overburen. “Mijn bureau is zo lelijk dat vluchten in mijn werk de enige optie is.”

Jill Mathieu

studeerde in 2008 af als journalist aan de Erasmus Hogeschool in Brussel / was drie jaar lang hoofdredacteur van het jongerenmagazine VICE / werkte voor Radio Modern / begon in 2007 als copywriter / startte in 2019 het copywriting-collectief goodcopy.ink

Bijna elke schrijver heeft zo’n plek waar de woorden gemakkelijker komen en waarvan het writer’s block geen sleutel heeft. Auteurs zónder zoeken er een. Zo ook Jill Mathieu, de Gentse copywriter die u misschien kent van haar ­coronacampagne ‘Ik u ook’, om elkaar een hart onder de riem te steken. Haar initiële idee was een chalet in de Ardennen, maar dat klasseerde ze al gauw verticaal wegens te ver weg. En vaak ook te donker, te koud en te muf. In plaats ­daarvan heeft ze nu een cabane op wielen, ­twintig minuten buiten Gent.

Haar ‘Carabane’ is in alles het omgekeerde van haar Gentse cowerkplek. Hier geen wifi, maar wél een horizon. Want daar moet een goede schrijfplek voor Mathieu aan voldoen: “Ik heb een raam met een uitzicht nodig. Als ik op een blinde muur zit te kijken, kan ik niet ­schrijven. Het doet er niet toe waar je werkplek zich bevindt. De schrijfspot moet je vooral naar een plek in je hoofd kunnen brengen. Voor mij is dat dus de Carabane, omdat die ver weg is van het geregel van alledag. Ik heb hier een ander tijdsbesef. In Gent hebben de dagen een duidelijke structuur, hier niet. Dat kon ik goed gebruiken toen ik het afgelopen jaar als ­ghostwriter twee boeken schreef. Want dan moet je alle 180 pagina’s continu in je hoofd houden. Ook teksten voor mezelf schrijf ik hier. Mails, zoommeetings en commerciële teksten horen niet thuis in de Carabane. Die doe ik in Gent.”

De hoogte van het bed is zó gekozen dat Jill precies rechtop kan zitten om een boek te lezen. Beeld Luc Roymans
De hoogte van het bed is zó gekozen dat Jill precies rechtop kan zitten om een boek te lezen.Beeld Luc Roymans

Houtstage

Haar Carabane is slechts 2,5 op 8,5 meter. Maar die 21 vierkante meters voelen ruimer aan dan je zou denken. Met dank aan het plafond dat getrapt omhoog loopt tot 3,5 meter. “Mijn huis in Gent is acht keer groter dan dit. Maar het voelt soms kleiner, omdat het ingesloten zit tussen andere bebouwing.”

Sinds juni 2020 staat de Carabane op zijn plek, in de tuin van een vriend. De bouw begon twee jaar eerder. Mathieu deed zoveel mogelijk zelf, met de hulp van handige vrienden zoals Jeroen Dreezen en Colin Temple. Zij maken als ‘Het Instituut Voor Volkswarmte’ allerhande ­bijzondere bouwsels voor festivals en evenementen. En ook designer en schrijnwerker Alexandre Lowie hielp Mathieu: “Ik liep een jaar ‘stage’ bij hem, omdat ik meer met mijn handen wilde werken. Elke donderdag ging ik naar zijn atelier, waar hij me de basics van houtbewerking bijbracht en we samen aan de Carabane werkten. Ik ben een echte estheet. Ik weet precies hoe het eruit moet zien. Alexandre, Jeroen en Colin leerden me ook om af en toe praktische oplossingen te zien en te waarderen.”

Als estheet was een plastic douchegordijn geen optie voor Jill Mathieu. Om waterspetters tegen te houden, hing ze een metalen gordijn. Beeld Luc Roymans
Als estheet was een plastic douchegordijn geen optie voor Jill Mathieu. Om waterspetters tegen te houden, hing ze een metalen gordijn.Beeld Luc Roymans

Het interieur van de Carabane doet nogal Japans aan. Kijk maar naar de tatami in de living. De deuren van de keukenkasten werden zwart geblakerd volgens de Japanse shou sugi ban-techniek. Het houten zitbad knipoogt dan weer naar de Japanse ofuro, een heetwaterbad. Geen toeval, zo blijkt. “Op het moment dat ik mijn eerste ideeën aan het verzamelen was, reisde ik een maand door Japan. Daar zag ik ­bijvoorbeeld de onderverdeling met houten ­latten die ik toepaste op de gevel en het ­betegelde keukenwerkblad.”

Mathieu ontwierp haar Carabane zelf. “Op Pinterest zag ik alleen maar lelijke tiny houses. Alles zag er zo nieuwbouwachtig uit. Dat kan ik toch beter, dacht ik en begon te schetsen.”

De vloer recupereerde ze uit een oud hotel dat een vriendin verbouwde. Het interieur is volledig bekleed met populierenhout dat Jill behandelde tegen vergelen.
 Beeld Luc Roymans
De vloer recupereerde ze uit een oud hotel dat een vriendin verbouwde. Het interieur is volledig bekleed met populierenhout dat Jill behandelde tegen vergelen.Beeld Luc Roymans

De doorleefde sfeer is ook te danken aan de recupmaterialen die ze gebruikte. Het thermowood van de gevel, een duurzaam alternatief voor tropisch hardhout, is afval van de zagerij. De brede plankenvloer komt uit een oud hotel. “Mijn twee uitspattingen zijn het bad in ­ovangkol-hout en het guillotineraam aan het bed. Die kostten een rib uit mijn lijf, maar ik heb er nog geen dag spijt van gehad.”

Zee zeventien

Hoewel de Carabane oorspronkelijk fungeerde als schrijfhut, is het intussen ook een weekendverblijf. Elke vrijdagavond trekken Jill en haar vriend Jules erheen. “In het begin was de vraag: gaan we dit weekend? Nu is het: hoe laat gaan we? (lacht) Het effect van die andere omgeving is heel groot. Zodra ik hier aankom, ben ik relaxed. Terwijl ik thuis mijn ontspanknop maar moeilijk kan vinden. In Gent hebben we een ­volgeplamuurde agenda. Hier zijn er zelden plannen voor het weekend. De dagen gaan voorbij terwijl we lezen, koken en eten. Thuis kan ik het niet laten om mijn mails te checken, hier laat ik mijn smartphone dagenlang onberoerd.

“Het enige wat ons soms aan de buiten­wereld doet denken, is het gezoem van de E17. Maar we noemen hem de ‘zee zeventien’. Dat maakt het geluid minder erg.”

null Beeld Luc Roymans
Beeld Luc Roymans
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234