Woensdag 01/02/2023

op klompen op zoek naar de ware

"Op mijn achttiende had ik de vurige wens een gezin uit te bouwen. Ik ben een kind van de babyboomgeneratie, en snel kinderen krijgen was de grote droom van al mijn vriendinnen. Heel traditioneel, eigenlijk. Bovendien ben ik geboren op 23 juli. Noch kreeft noch leeuw, dus. Soms gevoelig, soms leidinggevend: tussen die twee emoties schommel ik al mijn hele leven.

"Ik ben vrijzinnig opgevoed, met veel vrijheid. Mijn ouders komen allebei uit een arbeidersgezin, maar hebben zich gaandeweg opgewerkt. Mijn vader tot nationaal vakbondssecretaris, mijn moeder tot directiesecretaresse op het advocatenkantoor van Hugo Schiltz.

"Toen ik achttien was, was mijn sociaal engagement al erg groot. Over politiek werd thuis nogal hevig gediscussieerd. Vooral met mijn vader, die mij leerde om op te komen voor de zwakkeren in de maatschappij. Toen ik op mijn achttiende voor het eerst mocht gaan stemmen - de minimumleeftijd was net gedaald van 21 tot 18 - deed ik dat dus weloverwogen.

"Bovendien zat ik in een klas met veel politiek bewuste meisjes. Ik herinner mij dat ik urenlange discussies had met Annemie Nijs, een goede vriendin die momenteel woordvoerster is bij N-VA. Het waren toen erg woelige politieke tijden. De problematiek 'Vlaanderen' was een dagelijks gespreksonderwerp in de klas, voor zover we er iets van af wisten, natuurlijk.

"Ik heb Latijn-Grieks gevolgd en daar heb ik lang een dubbel gevoel bij gehad. Op den duur zit je voortdurend in het verleden te graven, en daar werd ik melancholisch van. Maar achteraf gezien ben ik er heel blij om, die opleiding heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.

"Taal en communicatie zijn de rode draad door mijn leven. Mijn leerkrachtenteam weet dat vandaag heel goed, we leggen op school de lat immers hoog voor talen en voeren een heel intens talenbeleid.De basis daarvan is op mijn achttiende gelegd. Op school werden we eigenlijk nog niet zo bewust voorbereid op latere studies, maar ik wist zeker dat ik iets met taal wou gaan doen. Dat was mijn sterkte. Ik droomde ervan om ooit een boek te schrijven. Ik schreef zelf heel graag, en ik verslond boeken. Liefde in tijden van cholera van Márquez vond ik geweldig.

"Bovendien kwam op mijn achttiende ook mijn passie voor Italië helemaal tot bloei. Als kind gingen we er al dikwijls op reis, en in het jaar dat ik achttien werd, ben ik drie keer naar Italië geweest. Al liftend van het ene stadje naar het andere, want ik had nog geen rijbewijs. Ik was dol op het eten, de cultuur, de mensen en het landschap. Ik ga nog elk jaar terug naar Toscane, dat is een enorme drang.

"Op mijn achttiende mocht ik voor de eerste keer alleen op reis. Mijn ouders lieten mij toen los, en dat was geweldig. Ik heb aan mijn reis naar Firenze een enorme fascinatie voor de overgang van de middeleeuwen naar de renaissance overgehouden. Vandaar dat ik nadien ook Romaanse talen ben gaan studeren. Het ideale compromis tussen mijn liefde voor taal en die voor Italië. Vertaler-tolk leek mij toen wel een leuke job. Of misschien iets in het onderwijs.

"Achteraf bekeken was ik een heel rebelse tiener. Ik liep rond in een goedkope jeans, een hemd van mijn grootvader, een jas van mijn moeder en oude klompen. Jaren aan een stuk moest ik niets anders hebben. Mijn moeder kreeg er grijs haar van. Na mijn achttiende is dat wel gekanteld, en kocht ik al eens een mooie vest.

"Ik danste ook regelmatig een gat in mijn schoen. Letterlijk. Ik kende een aantal jongens die heel goed konden swingen. Bovendien werden rockgroepen zoals U2, Tina Turner, Simple Minds en Bruce Springsteen toen erg populair. Het eerste jaar aan de unief was dus een echt uitgaansjaar, met een serieuze tweede zit tot gevolg.

"Met zijn allen waren we op zoek naar De Ware. En dat moest natuurlijk zo snel mogelijk gaan. Volgens mijn vriendinnen was de universiteit één grote huwelijksfabriek, en wie geen man had op het einde van de studie was eraan voor de moeite.

"Ik was een heel moeilijke wat mannen betreft, ik werd heel moeilijk verliefd. En als ik het al eens werd, dan natuurlijk op de verkeerde man. Dat was ook op mijn achttiende het geval. Ik werd verliefd op een jongen die onbereikbaar was, en helemaal nog niet klaar voor wat ik van een relatie verwachtte: huisje-tuintje-kindje, dus. Ik had het daar heel moeilijk mee en wou dat allemaal van mij af schrijven, maar dat versterkte die gevoelens alleen maar. Uiteindelijk ben ik dan verliefd geworden op een andere man dan die onbereikbare jongen, en voor mijn dertigste had ik al twee kinderen.

"Ik stond toen al heel intuïtief in het leven, en mijn hoofd zat voortdurend vol met zinnen. Alleen kon ik dat gevoel niet kanaliseren, ik kon er niet goed mee om. Maar de zee werkte heel inspirerend. Ik deed niets liever dan wandelen langs de kust, en ondertussen alles opschrijven in kleine schriftjes. Als mijn vrienden me vragen wanneer ik nu die langverwachte roman ga schrijven, antwoord ik altijd: 'Ik schrijf nog altijd, dagelijks, maar dan anders. Ik schrijf beleid en ik doe dat met heel veel passie.'

"Ook voor water had ik op mijn achttiende een grote passie. Ondertussen woon ik al twintig jaar vlakbij het water. Mijn ouders huurden in de zomermaanden altijd een appartement aan de zee. Ik volgde dan zeil- en surfcursussen, en ik heb ook lang aan competitiezwemmen gedaan. Maar toen ik moest kiezen tussen studeren of zwemmen, was mijn keuze snel gemaakt. Mijn dochter, die nu zelf achttien is, zei het onlangs nog, toen ze mijn oude foto's aan het bekijken was: 'Het was toen al duidelijk dat jij een kapitein zou worden.'"

Karin Heremans

• geboren op 23 juli 1963 in Lier

• alleenstaande moeder van twee dochters: Manon (22) en Elise (18)

• van 1986 tot 2001 lerares Frans en Italiaans

• van 2000 tot 2007 voorzitter van de Koepel voor het Liers Cultuurbeleid

• is sinds 2001 directrice van het Koninklijk Atheneum in Antwerpen

• schreef Een tip van de sluier (uitgegeven bij Houtekiet)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234