Woensdag 13/11/2019

Op het toilet lees ik geen boeken, nee. Op het toilet lees ik enkel Knack

Hoe het precies kwam dat ik Johan De Vriendt, de man met de degelijkste naam sinds Jan Zonder Vrees, over zijn leesgedragingen uitvroeg op de dorpel van mijn voordeur, en hoe hij mij dan weer vertelde over de twee wereldoorlogen en over het Afrika van Maryse Condé? Wel, dat zat ongeveer zo.Ik schreef vorige week al over mijn redacteur Thomas, en zijn onvervulde wens om een ritje te maken in het reuzenrad aan de Antwerpse kaaien. Hoewel ik me nu afvraag of je wel een ‘ritje’ maakt in een rad; misschien veeleer een ‘rondje’ of een ‘omwentelingetje’. Ik zou het aan mijn redacteur kunnen vragen, want hij weet raad in zulke gevallen. Maar dat zou in dit geval de wonde alleen maar zouten - wat waarschijnlijk geen correcte uitdrukking is, ‘de wonde zouten’. Ziehier, alweer een vraag voor de redacteur. Om maar te zeggen dat een goede redacteur belangrijk is voor een schrijver. Maak zelf een passende metafoor met de gegeven woorden ‘wilde zee’, ‘boei’ en ‘sloepje’. Als een nieuw manuscript door de redacteur wordt gelezen, zoals nu voor mij het geval is, blijft het dus even heel erg stil aan de kant van de schrijver. Maak zelf een passende metafoor met de gegeven woorden ‘slapeloosheid’, ‘wakker liggen’ en ‘de slaap niet kunnen vatten’.Ik had dus ook de moed niet om de wijde wereld in te trekken, op zoek naar lezers in de meest duistere uithoeken van... Leuven. Of misschien wel Kessel-Lo, het New Jersey van Leuven. Gesteld dat Leuven New York zou zijn, dan. Wat het natuurlijk niet is; Leuven heeft veel meer nachtwinkels.Dan maar de oude truc van je voordeur open te gooien en te wachten tot er een geschikte lezer voorbij wandelt. Het journalistieke equivalent van vissen. Niet dat actieve sportvissen, van op een boot en met kabelmechanismen om de grote vangst aan boord te hijsen. Nee, ik doel op het luie, bejaarde vissen met een door een plaatselijk zakenkantoor bedrukte pet op de neus en het blikje op de buik. Ja, door op die manier te vissen haalde ik Johan De Vriendt binnen. Johan leest een boek per week. Hij leest van alles wat en blijkt een voorkeur te hebben voor boeken over oorlog, of in ieder geval boeken met een zekere historische meerwaarde. Zo zijn de Ségou-boeken van Maryse Condé (De aarden wallen en De verkruimelde aarde) hem bijgebleven door het scherpe beeld dat ze geven van de Noord-Afrikaanse samenleving.Omdat Johan zodanig veel leest, kan hij ook veel nieuwe boeken verwerken. Zo was hij heel erg onder de indruk van het recent uit het Frans vertaalde De welwillenden van Jonathan Littell (Les bienveillantes). In dat boek wordt de nazimachine voor een stuk uit elkaar gevezen door een Obersturmbannführer - een hoge officier van de SS (of klonk Obersturmbannführer u veeleer als een veredelde Feldwebel in de oren?). Klassiek en ook aan te raden volgens Johan zijn De getuigenissen van Primo Levi, die als Joodse verzetsstrijder gedeporteerd werd naar Auschwitz, en het kamp overleefde. Zo kan het een visser vergaan: je zet de voordeur open en haalt de oorlog binnen. Is Johan in die zin een bedreigde vissoort?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234