Zaterdag 03/12/2022

'Op het einde van de dag moet een trainer zijn spelers graag zien'

Strenge blik, forse stem, strakke snor en gortdroog voetbal. Christoph Daum (57) is op het eerste gezicht geen man waarmee veel plezier te beleven valt. Maar schijn bedriegt: in zijn eerste grote interview sinds zijn komst naar Club Brugge doorprikt de Duitser de clichés. Daum gaat helemaal op in zijn verhaal en brengt zijn boodschap met heel veel enthousiasme en persoonlijke warmte. "Ik ben ook heel menselijk."

Klopt het dat u niet tevreden bent met het verhaal dat u zelf hebt verteld bij uw voorstelling: dat u de juiste toon niet kon vinden tijdens die eerste persconferentie?

"Dat is juist. Ik had graag gehad dat die eerste kennismaking meer ontspannen was verlopen. Omdat alles zo snel is gegaan - op twee dagen was ik rond met Club - heb ik geen tijd gehad om na te denken over welke emoties ik wilde overbrengen. Daardoor heb ik die dag een verkeerde indruk gemaakt. Het was allemaal zo 'tak-tak-tak': te snel en te afgekapt."

Welke boodschap had u dan willen brengen?

"Dat ik veel informatie heb verzameld over deze club: over de mensen die hier werken, over de spelers die hier zijn en over de mogelijkheden die deze groep heeft. Ik had ook Adrie Koster nadrukkelijker willen bedanken. En ik had willen wijzen op de verantwoordelijkheid die de spelers dragen in zijn ontslag. Maar vooral: ik wilde tonen dat ik feeling heb met dit deel van de wereld en dat ik verstand heb van hoe het leven hier is."

Hoe bedoelt u?

"Ik wil niet dat de mensen zich afvragen waarom Club plots met een Duitser komt aandraven, een man die niet eens Vlaams verstaat. Ik vind het belangrijk dat jullie weten dat ik jullie mentaliteit een beetje ken. Dat ik me kan identificeren met de mensen hier. 25 jaar geleden heb ik via Georg Kessler kennis gemaakt met deze stad. Ik heb ook Ernst Happel een beetje gekend - ik keek erg naar hem op. Ik was ook al in Knokke, en ik ben vaker in Antwerpen en Brussel geweest."

U bedoelt dat u geen wildvreemde bent?

"Exact. Daarom vond ik het zo belangrijk om meteen de fans te ontmoeten. Dan kon ik tonen dat ik een open persoon ben en dat ik hier pas."

Eerlijk gezegd hebben wij de indruk dat uw informatie over deze club wat achterhaald is. U wil aanknopen met de grote Europese successen, maar die dateren van meer dan twintig jaar geleden.

(schudt het hoofd) "Misschien ben jij wel fout. Misschien versta jij de waarde van deze club niet. Ik heb bij Keulen gespeeld en getraind en daar word ik nog altijd over aangesproken. Als ik in Zuid-Amerika ben, vragen mensen me nog altijd naar Pierre Littbarski of Harald Schumacher. Omdat Keulen een begrip is. En Club Brugge is dat ook. (enthousiast) Ik denk dat jij niet beseft hoeveel deze naam waard is. Toen ik in Duitsland vertelde waar ik trainer werd, was de reactie: 'Wauw, Club Brugge!' Deze club is wereldwijd beroemd! Of wacht: maak daar Europa van. Ik begin te overdrijven."

En wij maar denken dat u misschien ontgoocheld zou kunnen zijn in de kwaliteit die Club Brugge en de Belgische competitie te bieden hebben.

"Weer fout."

Naar wij begrepen hebben, hebt u toch om een kwaliteitsinjectie gevraagd met Nieuwjaar?

"Die zaken zijn al beslist voor ik hier kwam. De scoutingcel was daar al mee bezig. Er is me wel naar mijn mening gevraagd en ik mocht voorstellen doen. Maar wanneer is een trainer helemaal tevreden? Toch bijna nooit? Kijk naar Mourinho: die heeft 20 internationals, maar hij is op zoek naar een 21ste. Ik wil ook altijd beter. Maar in eerste instantie ben ik hier om het beste uit de spelers te halen. Ik moet ze overtuigen om het beste uit zichzelf te halen."

U geeft de indruk heel hard en zakelijk te zijn. Is dat beeld correct?

"Ik ben ook heel menselijk. Men zegt dat ik veel discipline vraag, maar dat is niet juist: voetbal vraagt veel discipline. Zonder goede afspraken kun je niet winnen. Dat besef moet uit de spelers zelf komen. Ik geloof niet dat je die knop kunt aan- en afzetten. Discipline is a way of life. Hetzelfde met trainers: ik begrijp niet dat sommige collega's op het veld soms zo verschillen van de persoon naast het veld. Soms denk ik dat ik met schizofrenen te doen heb. Ik zou dat niet kunnen, zo helemaal in iemand anders veranderen. Ik droom 's nachts van voetbal. Voor mij is voetbal geen spel, het is mijn leven."

Uw vriend en manager Roger Van Gool vertelde dat u maar drie uur slaapt sinds u bij Club Brugge werkt. Hoe overleeft u dat?

"Ik wil eerst benadrukken dat Roger niet bij mij slaapt. (lacht) Hij overdrijft trouwens. Wat wel waar is, is dat ik heel veel werk heb op dit moment. Omdat ik geregeld naar Keulen rijd, gebeurt het soms dat ik maar een uur of vier slaap, maar dat is niet de regel. Ik heb mijn slaap nodig om geconcentreerd te zijn en om positief te zijn. Maar je ziet hoe snel het beeld van een mens gemaakt wordt. Ik ken Mourinho een beetje: wij lachen soms met zijn imago van arrogante trainer. In het echt is hij een aardige vent."

Bent u in het echt ook minder streng dan gezegd wordt?

"Zeggen ze dat dan?"

Uw spelers durven u geen hand te geven.

"Ik verzeker u dat ik iedereen elke ochtend een hand geef."

Omdat u het initiatief neemt. Uit zichzelf hebben ze dat lef niet, is ons gezegd.

"Ach, ik denk dat je dat moet zien als een vorm van respect. Daar wil ik voor pleiten: voor meer respect voor ouders, leraars, politici en mensen op leeftijd. De wereld is dat een beetje verloren."

Wat is uw reputatie in Duitsland?

"Het cliché is dat ik een topmotivator ben. Een goeroe met als enige kwaliteit dat hij mensen kan motiveren, terwijl dat misschien maar tien procent van mijn werk is. Maar de rest zien ze niet meer: ik zit in een schuifje en ik geraak er niet meer uit. Niet motivatie is mijn sterke punt, maar communicatie."

Even een uitspraak van uzelf: 'Een goede trainer is een voetbalexpert, een psycholoog, een pedagoog, een tovenaar en een vuilnisemmer tezelfdertijd'. Wat bedoelt u met dat laatste?

"Dat als een speler ontgoocheld is, hij alles naar me mag gooien. Hij mag klagen en zagen zo veel hij wil. Een trainer moet dat kunnen incasseren."

Ook verwijten en beledigingen?

"De enige voorwaarde is dat er respect is. Dat is wat ik in elke relatie vraag."

Op YouTube is een verzameling filmpjes te zien waarop u staat te roepen en te tieren. Blijkbaar is het ook voor u niet altijd gemakkelijk om uw kalmte te bewaren?

"Ik ben ook maar een mens. Ik heb ook mijn mankementen en zwakheden en ik kan mezelf niet beter maken dan ik ben. Daarom geef ik mijn spelers altijd een tweede kans. Hoe kunnen ze anders groeien, als ze geen fouten mogen maken?"

Even iets anders: bij ons thuis vragen ze zich af waarom u die snor niet afscheert. Die was in de jaren tachtig toch al uit de mode?

(geamuseerd) "Ik heb die snor al zo lang dat hij deel is gaan uitmaken van mijn imago. Het is een beetje mijn handelsmerk geworden. Als ik hem zou afscheren, zouden de mensen me minder snel herkennen, denk ik. Dat is iets wat ik wil bewaren voor de dag dat ik op pensioen ga. Het lijkt me wel leuk om dan iets meer incognito over straat te kunnen stappen. De tweede reden waarom ik die snor laat staan, is omdat erover gestemd is in de familie. Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn broers: ze hebben massaal gekozen dat ik mijn snor moet laten staan. Dus heb ik geen andere keuze."

Grappig verhaal. Waarom hebt u uw vrouw en kinderen meegebracht naar de persconferentie na de match tegen Cercle? Dat hadden we een trainer nog nooit zien doen.

"Voor mij is dat heel natuurlijk. Voetbal hoort erbij in onze familie. Waar anderen bloemen in de tuin hebben, hebben wij een doel staan. Je zou mijn jongste zoon bezig moeten horen. De vragen die ik van hem krijg: 'Waarom speel je zo?', 'Hoe komt het dat die zulke slechte passes geeft?', 'Kun je dat niet veranderen?' Hij is tien jaar, maar hij is helemaal mee."

Behandelt u uw kinderen erg verschillend van uw spelers?

(denkt na) "Neen. Hoe zeg je dat precies? Ik probeer in beide gevallen zo 'echt' mogelijk te zijn."

Authentiek?

(neemt ons bij de hand) "Dat is het. Perfect wat ik bedoel: authentiek zijn. Du kannst nicht ein richtiges Leben im falschen haben (vrij vertaald: je kan niet oprecht leven als je een masker op hebt, BA). Voor mij is er niet zoveel verschil tussen kinderen opvoeden en spelers opleiden."

Bent u zo 'close' met uw spelers?

"Ik ken ook vaders die afstand bewaren. (grijnst) Ernstig, ik heb er geen moeite mee om een keer een arm om een speler te leggen. Op het einde van de dag moet een trainer zijn spelers graag zien. Pas dan presteren ze het best. Kijk naar jezelf: als jij respect krijgt, rendeer je aan 97 procent. Maar als je liefde voelt, ga je naar 100 procent en dan kun je de Pulitzerprijs winnen. Voor een speler is dat iets raars, die liefde van zijn trainer. Als hij in de ploeg staat, denkt hij dat zijn trainer hem graag ziet. Als hij op de bank zit, denkt hij op slag dat zijn trainer hem niet meer graag ziet. Zo is het natuurlijk niet. Maar goed: soms ben ik ook wel een keer in de war. Dan begin ik thuis te roepen naar iemand die maar een paar meter verder zit, gewoon omdat ik denk dat ik op het trainingsveld sta." (lacht hartelijk)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234