Woensdag 12/08/2020

Op e-wieltjes

Voor zij die niet voorzien zijn van ijzersterke benen, geen paniek: er bestaan tal van elektrisch aangedreven wielen die u helpen om de Vlaamse velden te temmen. In de glooiingen van West-Vlaanderen testen we de vier populairste e-wielen.

E-BIKE

VOOR OUDE EN JONGE BENEN

De meest besproken elektrische wielen zijn ongetwijfeld die van de elektrische fiets, een tweewieler die volledig ondersteund wordt door een motor. Zo'n e-bike garandeert de bestuurder een constante snelheid van 25 kilometer per uur zonder daarvoor in het zweet te trappen. Dit is ook het geval bij de KTM Force die wij als eerste testen. Het gaat om een braaf, stads model dat uitgerust is met een 250 watt-motor en een accu, goed voor 120 kilometer fietsplezier.

Terwijl wij doorheen de glooiingen het West-Vlaamse Kemmel en de Kemmelberg slingeren, bereiken wij na een halve minuut zonder enige moeite al de genormeerde snelheid van 25 kilometer per uur en houden we die zonder enige moeite aan. De fiets is voorzien van tien versnellingen en telt vijf standen waardoor we perfect kunnen instellen hoe hard we willen trappen. Opvallend is de zachtheid van het voertuig. De motor voelt perfect aan met welke kracht wij op de trappers duwen en adapteert zich netjes. Zelfs op de hoogste stand - turbo - is dat het geval. KTM zet dan ook hard in op een zijdezachte fietservaring.

Met deze omafiets onder je achtersteven hebben we duidelijk niets te vrezen. Zelfs een kasseimuur met een helling van 25 procent weet hij voor ons te temmen. Ongelofelijk is dat: terwijl het voorste wiel haast van de grond komt, duwt de motor ons aan 10 kilometer per uur de gevreesde heuvel op. En wij, wij trappen gezellig lichtjes mee op versnelling 2.

Verwacht van deze KTM echter geen sportieve ervaring. Met een klassiek stuur, een gewicht van 22 kilogram en een begrenzing op 25 kilometer per uur daagt hij niet uit om in torpedohouding een haarspeldbocht in te vliegen. Het is een fiets op maat van de oudere man/vrouw die graag een langere tocht wil maken, of graag zijn woon-werkverkeer op ecologisch verantwoorde manier aflegt.

Bestaat er dan geen e-bike voor de jeugd? Tuurlijk wel. Wij proberen de gloednieuwe Ducati uit. Het gaat om een 250 watt-motor die op het achterwiel van de fiets wordt geplaatst en net als de KTM op 25 kilometer per uur is afgesteld. De motor wordt voor ons geïnstalleerd op een van jeugdigheid blakende fixie. De sterkte van de ondersteuning bepalen wij met een app op de smartphone. Ook bluetooth en gps zijn aanwezig, kortom, alles wat de jongere behoeft.

De fietservaring voelt een stuk blitser aan. Los van het sportieve fixiemodel, stuwt de motor ons lekker bruusk doorheen het landschap. Vooral op maximale ondersteuning is er sprake van een echte krachtstoot bij het aanzetten van de pedalen. Daarbij valt de ondersteuning sneller weg zodra wij sterker op de pedalen drukken. We moeten dus meer moeite doen, wat onze jonge benen eigenlijk wel appreciëren.

De maximale rijafstand valt wel wat tegen: 60 km. Terwijl wij de fiets doorheen de prachtige glooiingen des Vlaanderens leiden, heeft Ducati deze motor eigenlijk voor de stedeling gebouwd die korte afstanden rijdt. Nu, op korte afstanden doet de Ducati het goed. binnen de 10 seconden rijden we 25 kilometer per uur. Sneller rijden dan dat verloopt dan weer moeizaam. Vanaf 25 per uur valt de ondersteuning weg en moeten wij opeens een fiets van 18 kilogram voortduwen. Sterker nog: een fixed-gear, een fiets die dus geen (hogere) versnellingen heeft. De discrepantie tussen het sportief uiterlijk en de werkelijke snelheid vinden wij jammer. Ons advies: zet hier versnellingen op.

Wilt u er zoals ons eentje uitproberen in de velden rond Kemmel of in Dranouter, dan is B&B Eeuwenhout het adres: eeuwenhout.info

'ELEKTRISCH MOTORTJE' VIVAX ASSIST

DOPING IN DE BIDON

De kans is groot dat u onbewust al van Vivax Assist heeft gehoord. De kranten stonden er onlangs immers bol van, doch onder een welbepaald pseudoniem: 'mechanische doping'. Vivax is het Oostenrijkse systeem waar de jonge ex-wielrenster Femke Van Den Driessche zich - al dan niet bewust - aan vergreep. Het gaat om een klein elektrisch motortje van 200 watt dat onder het zadel in het frame van de fiets geplaatst wordt. De batterij bevindt zich in een kleine zadeltas of in een waterbidon net boven het voorste tandwiel. Alles samen weegt het spel slechts 1,8 kilogram. Daarmee zou het systeem de lichtste aandrijving in de fietswereld zijn. De motor treedt in werking door op een knopje te drukken dat zich discreet op het uiteinde van het stuur bevindt.

Voor alle duidelijkheid: Vivax is geen e-bike. De werking verloopt anders. In plaats van de fietser naar een bepaalde snelheid te duwen, berekent Vivax de cadans van de fietser oftewel het aantal omwentelingen dat hij maakt. Het gaat dus niet om het behoud van de snelheid waarmee hij rijdt, maar wel om de snelheid waarmee hij trápt. Concreter: een elektrische fiets zorgt ervoor dat je 25 kilometer per uur blijft rijden, Vivax houdt de cadans staande, of je nu 60 of 20 per uur rijdt. Het maximum aantal omwentelingen per minuut ligt op 90.

In tegenstelling tot de elektrische fietsen, merken we meteen dat Vivax een speeltje is voor de gevorderde hobbyist en de echte sportieveling. Wij testen het systeem uit op een Thomson R8200, een van de beter verkopende koersfietsen van Belgische makelij. Inclusief Vivax weegt de fiets 11 kilogram. De bedoeling van het Vivax Assist-systeem is niet om de wielrenner permanent te ondersteunen, maar te assisteren op moeilijkere stukken. Wij drukken pas op de knop vanaf het moment dat er een heuvel in het vizier verschijnt. Meteen voelen wij een druk op de pedalen, een spreekwoordelijk duwtje in de rug alsof de wind gedraaid is van frontaal in het gezicht naar de rug. Zoals voorspeld, helpt Vivax ons netjes de heuvel op. Wanneer we stoppen met trappen, schakelt het systeem zich uit.

Zoals gezegd, heb je er niets aan om de Vivax Assist gedurende de hele rit in te schakelen. De batterij houdt het maar maximaal twee uur uit en als je op een vlak stuk een sprint inzet, merk je maar weinig van de ondersteuning. Vivax Assist assisteert alleen op moeilijke momenten. Daarbij verricht het geen wonderen. Het is niet zo dat een leek met deze motor opeens een muur beklimt. In tegenstelling tot de elektrische fiets, zijn het de benen van de wielrenner die het klimwerk verrichten.

Vivax is dan ook materiaal op maat van de echte wielrenner die wegens zijn ouderdom of een beperking op bepaalde hellingen het onderspit moet delven. De grote koek van de verkoop komt van gepensioneerde hobbyisten die op hun zeventigste nog altijd niet de fiets aan de haak willen hangen. Tijdens onze test komen wij die doelgroep tegen: een bende rijpe mannen die de heuvels beklimmen. Achteraan het peloton bengelt de oudste knar van de groep. Puffend probeert hij zijn vrienden te volgen. Hij moest eens weten wat er in onze bidon verstopt zit.

E-STEP

GEEN BERGGEIT, WEL STADSMUS

Gebruik maken van elektrisch ondersteund eenpersoonsvervoer impliceert niet dat je vastzit aan een fiets. De elektrische step van het Belgische Vesper, dat zeer recent op de markt verscheen, is daar een goed voorbeeld van. Deze step, of trottinette zoals dat vroeger veel smakelijker werd genoemd, werkt zoals iedere andere step: je staat erop en duwt je skateboardgewijs met een voet voort. Het verschil bestaat uit een motor van 350 watt die boven het voorste wiel gemonteerd is. En alzo, wanneer het stuwbeen het even gehad heeft, neemt de rechterduim het over: aan het stuur bevindt zich een magische knop om elektrisch gas te geven.

Bij het indrukken van die knop schieten wij als een raket vooruit en halen wij binnen de 10 seconden een snelheid die gelijk is aan die van de e-bike: 25 kilometer per uur. Zo'n snelheid verwachten wij niet meteen van een schijnbaar loos voertuig als de trottinette. Ondanks de beperkte omvang van het voertuig - de step is 94 centimeter lang en 15 centimeter breed - alsook zijn kleine wielen, voelen wij ons niet onveilig.

Remmen doen we met de knop aan de linkerkant van het stuur. Afhankelijk van de druk die wij uitoefenen, remt de step harder. Een nadeel is wel dat die rem zich op het voorste wiel bevindt. Bruusk remmen is dus niet aan de orde of je ligt met je tweewieler langs de weg te kermen. Bij gevaarlijke situaties gebruiken wij de achterrem die bestaat uit niet meer dan een klep op het achterwiel, wat typisch is voor een step.

Tijdens het rijden is het aangewezen om toch die voorrem te gebruiken. Niet alleen voelt die bij juist gebruik lekker zacht aan, tijdens het remmen regenereert de batterij. Hoe meer je remt, hoe meer de batterij oplaadt, dus. Die batterij gaat maximum 30 kilometer mee, afhankelijk van het gewicht. Dames en heren die minder wegen, rijden sneller en langer.

Het grote voordeel aan een step is de wendbaarheid. Je kunt scherper draaien dan met een fiets en bij een acute paniekaanval zet je je voet op de grond of spring je er gewoon vanaf. Die wendbaarheid is erg handig in de stad met al zijn onvoorspelbare elementen. In Vlaamsche velden komt de Vesper minder tot zijn uiting, wat ons niet weerhoudt om doorheen het landschap te knallen. Bij de dalingen halen we een snelheid tot bijna 30 kilometer per uur, de (lichte) hellingen rijden we aan 18 per uur op. Dan zien we wel de batterijmeter naar beneden duiken. Die batterij laadt in een tijd van 3 uur aan het stopcontact weer helemaal op.

De Vesper is geen berggeit maar een stadsvoertuig met een hoog lifestylegehalte: het kan het argusoog van de hippe stedeling aan. In de stad doet hij het erg goed. Op de weg steken wij er fietsers mee voorbij en bij verkeersopstoppingen nemen wij het trottoir. Alleen kasseien blijven zeer onaangenaam om over te rijden.

Een laatste minpuntje is het gewicht: 10,7 kilogram. Deze step neem je niet zomaar in de hand bij moeilijkere stukken. Dat nadeel is trouwens eigen aan alle elektrische voertuigen. De batterijen blijven veel wegen. Wie weet dat de technologie hier in de toekomst een mouw aan past.

HOVERBOARD

VOOR DURVERS

Neen, het gaat hier niet over de skateboard zonder wielen van Marty McFly uit de cultklassieker Back to the Future, wel om de populaire Segway-zonder-stuur die steeds vaker in het stadsbeeld opduikt. De gekke tweewieler uit China valt vooral bij jonge gasten in de smaak, en de oorzaak daarachter ontdekken we meteen bij onze eerste ontmoeting met het toestel: je hebt cojones nodig om de eerste stap te wagen. Van het moment dat wij beide voeten op het ding plaatsen, lijkt het ding in een jonge rodeostier te transformeren: hij wil ons eraf.

Een hoverboard vereist dus enige oefening. Hoewel, na een kwartier lijken wij ons evenwicht al te kunnen behouden en weten we het asfalt te slijten. Eigenlijk werkt een hoverboard zeer intuïtief: je leunt met je lichaam naar de kant die je op wilt gaan, that's it. Remmen doe je door ietwat naar achteren te leunen.

De snelheid van dit voertuig bedraagt 12 kilometer per uur. Dat lijkt weinig, totdat je erop staat. Bergop rijden tussen de velden vormt geen probleem. De stuwkracht van de twee 350 watt-motoren bevatten daarvoor meer dan voldoende kracht. Volgens de productgegevens kan de hoverboard zelfs hellingen tot 30 procent aan.

Een Vlaamse muur beklimmen met dergelijke helling zit er echter niet in: kasseien zijn niet aan hem besteed. Sterker nog, rijden over ruwe weg voelt onaangenaam, en kleine hindernissen wil je absoluut vermijden. Als je naar een kant stuikt door te schrikken, transformeert het voertuig wederom in die rodeostier.

De zachte asfalten doorheen de West-Vlaamse velden zouden voor een feilloze rit kunnen zorgen, moesten wij de hoverboard volledig onder controle hebben. Dat is niet het geval: we hebben maar een uurtje oefening achter de rug. We raden dan ook iedereen aan om eerst stevig thuis te oefenen alvorens zich op de openbare weg te begeven. Zorg er ook voor dat de batterij voldoende is opgeladen. Hoewel de wielen slechts 16,5 centimeter diameter tellen en de breedte van het toestel maar 56 centimeter meet, weegt het toestel wel de volle 10 kilogram. Dit ding draag je dus niet losjes in de hand terug naar huis. Nu, meteen stilvallen doe je niet. Met een volle batterij leg je 20 kilometer af.

Er zijn heel wat verschillende modellen op de markt, van Oxboard tot TeslaBoard. Welk merk er voorlopig het beste uitkomt, is koffiedik kijken. De markt is gloednieuw en weinig onderzocht. Naast het model met twee wielen bestaat er ook een met slechts één wiel, de Unicycle of Airwheel. Deze zijn moeilijker om te besturen maar knallen aan 25 kilometer per uur. Ook zou de Airwheel wél hindernissen aankunnen.

Of de hoverboard een blijvertje is, valt moeilijk te zeggen. In verschillende landen, waaronder Engeland en Nederland werd het gebruik op de openbare weg al verboden. En op het internet vinden wij video's terug van (goedkope?) toestellen die spontaan in brand schieten. Als grappige gadget heeft het voertuig wel een toekomst. Erop rijden blijft immers een bizarre ervaring. Maar om de Ronde van Vlaanderen te temmen? Daarvoor vinden wij er toch een stuur aan ontbreken.

CONCLUSIE Het voertuig dat de test der Vlaamse velden perfect wist te doorstaan was de KTM Force. Deze elektrische fiets stootte ons zelfs een kasseien helling van bijna 30 procent op, wat erg indrukwekkend blijft. Sportievelingen zullen zich echter niet tot deze fiets aangesproken voelen maar zij verkiezen dan ook beenkracht - al dan niet voorzien van een subtiele Vivax Assist. De hoverboard blijft voor ons een enigma, de e-step verraste als stadsvervoer. Kortom: ieder voertuig zijn terrein.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234