Zondag 27/11/2022

Op de wip tussen melancholie en cynisme

Richard & Danny Thompson vullen elkaar perfect aan in uitverkochte AB

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Voor de met oorlappen uitgeruste muziekcomputers van Studio Brussel is Richard Thompson niet langer hip genoeg, maar als de 51-jarige artiest in ons land een concertzaal aandoet, zit die doorgaans nokvol trouwe fans. Dit scenario voltrok zich ook donderdagavond in de AB, waar de Britse folkrocker voor een uitverkocht huis een gesmaakt akoestisch optreden verzorgde. Daarbij werd hij geassisteerd door contrabassist Danny Thompson (geen familie), een veteraan die decennia geleden zijn sporen verdiende bij Alexis Korner en Pentangle en de jongste jaren occasioneel zijn diensten verhuurde aan Everything But the Girl. Het vaakst wordt de man echter in het gezelschap van zijn naamgenoot gesignaleerd. Beide muzikanten voelen en vullen elkaar perfect aan: dat bleek ook al toen ze in 1997 samen de cd Industry opnamen.

In Brussel speelde het duo een twee uur durende set waarin materiaal uit het vorig jaar verschenen Mock Tudor werd afgewisseld met oudere nummers zoals 'Wall of Death' of 'Down Where the Drunkards Roll'. "Tudor is de Engelse tegenhanger van Bauhaus", grijnsde Richard Thompson van onder zijn onafscheidelijke pet, en naarmate de avond vorderde, zouden nog heel wat meer grapjes volgen. Zo parodieerde de zanger collega's die op het podium voortdurend hun nieuwe plaat aanprijzen en balde hij vier uur Shakespeare samen in twee minuten tijdens het op swingjazzbenen lopende 'The Story of Hamlet'. Thompson mag in de jaren zestig met Fairport Convention dan al aan de wieg van de folkrock hebben gestaan, de man is muzikaal van alle markten thuis en heeft zowel Django Reinhardt als Chet Atkins in de vingers.

Behalve een doorgewinterde songschrijver, gespecialiseerd in vitrioollyriek en malicieuze humor, is Richard Thompson ook een verbluffende gitarist die het, net als Bruce Cockburn, vermag je met zijn inventieve en virtuoze capriolen op de snaren letterlijk aan de grond te nagelen. De man staat echter met zoveel nonchalance op het podium dat zijn deraillerende motiefjes oersimpel lijken. Een bron van frustratie voor iedere toeschouwer die af en toe ook zelf eens een gitaar ter hand neemt.

Of meneer ook verzoekjes speelde, wilde een van de aanwezigen al na het derde nummer weten. Thompson maakte er zich met een kwinkslag van af, maar de vraag zegt veel over de aard van zijn repertoire: iedere fan heeft zo zijn eigen favorieten. De een houdt van de melancholische Thompson, de ander van de cynische. Maar uiteindelijk viel er voor iedereen wel wat te genieten: doorvoelde ballads als 'Waltzing's For Dreamers', 'The Ghost of You Walks' of 'Dry My Tears and Move On', een gedreven 'I Feel So Good', een indringend 'Bathseba Smiles' en een donker 'Mystery Wind', waarin Danny Thompson zijn instrument met behulp van een strijkstok allerlei spookachtige geluiden ontlokte.

De andere Thompson is een meesterlijke verteller: iedere song is een verhaaltje en ieder verhaaltje is een wereld op zich. Neem nu '1952 Vincent Black Lightning', waarin de zanger, haast sneller spelend dan zijn schaduw, de vaart suggereerde waarmee de personages op hun motorfiets hun noodlot tegemoet raasden. 'Al Bowlly's in Heaven' ging dan weer over een aan lager wal geraakte soldaat die met heimwee terugkijkt op de tijd toen hij nog als een held werd vereerd. 'Uninhabited Man' handelde over popsterren uit de jaren zestig die zich ooit zo gulzig van de drugs bedienden dat ze er voorgoed hun geestelijke gezondheid bij in schoten en de boodschap in 'Walking the Long Miles Home' luidde dat je vroeger in Engeland alleen kon kiezen tussen de laatste bus halen en je suf vervelen of een avondje lol trappen en tegen het ochtendgloren te voet huiswaarts keren.

Ondanks de sobere, akoestische aanpak slaagde Richard Thompson er toch regelmatig in ook zijn rock-'n-rollkant aan bod te laten komen, wat energieke versies opleverde van 'Cooksferry Queen', 'Turning of the Tide', het seksuele oorlogslied 'She Twists the Knife Again' en het bijzonder aanstekelijke 'Crawl Back'. 'Shoot Out the Lights', dat tot de bissen was opgespaard, hadden we al scherper en geïnspireerder gehoord, maar 'Mingus Eyes' en het hitje 'Valerie' werden wèl op de gewenste temperatuur geserveerd.

Richard Thompson maakt levende muziek: zijn songs vertonen soms nukken en grillen, maar ze blijven zich tenminste ontwikkelen, zodat ze de concertganger telkens weer verrassen en bij het nekvel grijpen. Doctor honoris causa John Cale kan hier een voorbeeld aan nemen.

Richard Thompson treedt komende zomer met zijn band op tijdens het Dranouter-festival.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234