Dinsdag 01/12/2020

Op de vlucht voor Trump

EEN NIEUWE COLUMNISTE

Annelies De Rouck (37) werkte al in Londen, Amsterdam en New York, startte een eigen badmodelijn en opende een coffeeshop/boetiek in Long Island. Na 15 jaar keerde ze onlangs terug naar haar geboorteland, waar alles anders is. Wekelijks schrijft ze over haar nieuwe uitdaging: de herontdekking van België.

Hier ben ik dan. Terug in eigen land, na vijftien jaar buitenland. Eerst kwam de roes van het beslissen, het afscheid nemen, de verhuizing. Nu: de grote onzekerheid, helemaal alleen, in het grijze, natte Brussel. Heerlijk vind ik het. Ik hou van een frisse start. Geef mij maar een blanke lei, een nieuwe job, een prille verliefdheid, een vreemd land. De drang naar avontuur en het verkennen van onbekend terrein heeft altijd in me gezeten. Ik was nog niet afgestudeerd in Gent toen ik al de lokroep van Londen hoorde, en die vol enthousiasme beantwoordde. Na Londen volgden Amsterdam, New York, en het laatste anderhalf jaar Bellport, een idyllisch kustdorpje op Long Island. En sinds een maand, Brussel.

Ik kwam aan in New York in oktober 2008, toen Bush Jr. nog in het Witte Huis zat. Even later werd Obama verkozen en werd er gedanst en gezongen in Fort Greene, mijn buurt in Brooklyn. Er was een nieuw, verdraagzamer tijdperk aangebroken. Ik voelde me er meteen thuis.

Amerikanen 'gaan ervoor'. Hun durf en positieve instelling stimuleren me. De levenslange drang naar persoonlijke groei en de openheid voor innovatie passen bij mijn karakter. Mijn favoriete weekendlectuur is de health-rubriek in The New York Times. Op wetenschap gebaseerde artikels waarmee je jezelf tot een soort van hobbydokter, voedingsdeskundige en psycholoog kunt opleiden. That's my jam.

Aan hokjesdenken doen ze niet in New York. Niemand die het gek vond dat ik in de mode werkte maar geen modestudies had gedaan. Je wordt afgerekend op wat je in het hier en nu te bieden hebt. Wat je land van herkomst is, uit welke sociale klasse je komt, wat je tien jaar geleden deed: leuk om te weten, maar in se irrelevant. Waar ben je nú mee bezig: dát willen ze weten. Ze kijken altijd vooruit, die Amerikanen.

Het begon scheef te lopen tussen Amerika en mij bij het eerste verkiezingsdebat tussen Donald Trump en Hillary Clinton. De relatie begon in sneltempo te verzuren. De lovey-dovey Obamabubbel barstte en ik keek met ongeloof en afgrijzen toe hoe pussy grabbing Trump team-Barack en Hillary dagelijks wel een uppercut of twee verkocht. Mijn Amerikaanse vriend (intussen ex) zag er geen graten in dat Trump het tot presidentskandidaat had geschopt. Niemand in onze liberale kringen dacht dat hij verkozen zou worden. Ik zag desondanks keihard af van de naarheid van de debatten en het zaaien van angst en haat door die oranje sukkel. Ik dacht vaak aan de films over nazi-Duitsland, maar mijn vriend steigerde toen ik die vergelijking durfde te maken. Ik kon niet geloven dat er niet harder geprotesteerd werd.

Toen Trump in november 2016 verkozen werd, nam ik me voor dat als hij binnen het jaar niet afgezet zou worden, ik terug naar België zou gaan. Et voilà, hier ben ik dan, klaar voor een nieuw avontuur in eigen land. Omgekeerde integratie. Ik heb er zin in.

Annelies De Rouck herontdekt

haar vaderland

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234