Woensdag 19/01/2022

Op de grond spuwen en putwater drinken

Beyond The Pink Flowers is de eerste solo-plaat van Bruno, voluit Deneckere. De laatste cd van zijn vroegere band The Pink Flowers dateert uit 1993, maar de schuchtere zanger-gitarist heeft de lange periode tussen beide platen niet met ledigheid gevuld. Beyond The Pink Flowers is immers een fraai werkstuk met folky en country-achtige liedjes, die liefhebbers van singer-songwriters niet aan zich voorbij mogen laten gaan.

In de eerste helft van de jaren negentig bracht de Gentse rockformatie The Pink Flowers drie platen uit. Aanvankelijk nog te catalogiseren bij de gitaarrock, kreeg de muziek van de groep vrij snel een meer rootsy karakter. Haar laatste cd, Blind Man's Son, had meer met folk- en countryrock te maken dan met stevige gitaren. Ruim viereneenhalf jaar later brengt zanger-gitarist Bruno Deneckere nu als Bruno, een solo-cd uit. Dat hij onder zijn eigen naam te werk gaat, mag niet verrassen: in de loop der jaren was hij het enige vaste lid van The Pink Flowers. Die dekmantel hoefde hij dus eigenlijk niet eens af te schudden. Hoewel."Als ik met anderen speel, voel ik mij toch verplicht met hun mening rekening te houden. The Pink Flowers zijn ook altijd een groep geweest: het engagement van de andere leden was altijd even groot als het mijne."

Voor zijn cd kreeg Bruno occasioneel de hulp van enkele Gentse muzikanten, zoals H.T. Roberts en Niels Delvaux (zie ook: The Headstarts) en toetsenman Vis. Hij heeft nog wel een single uitgebracht, als Bruno & The Blue Period, maar toch is de lange stilte sinds Blind Man's Son een grote verrassing. Een deel van die tijd heeft hij doorgebracht met het zoeken naar een nieuwe platenmaatschappij. The Pink Flowers zaten bij de piepkleine Belgische independent Boom!, het eenmanslabel van JP Van dat zich sterk maakt een broedplaats voor jong talent te zijn en daarbij verwijst naar de kansen die het eertijds gaf aan Betty Goes Green, Tribe en The Sands. Niet dat Boom! niet meer in Bruno geloofde. Integendeel: het label ging er van uit dat de Gentse singer-songwriter een steviger stek verdiende. De interesse bleef echter uit.

Jammer, maar misschien ook begrijpelijk, want de plaat klinkt allesbehalve eigentijds. Ze herinnert aan The Byrds, de akoestische Neil Young en, vooral, de sobere Dylan. Zozeer zelfs dat je je afvraagt of dit een tijdloze of een anachronistische cd is.

"Ik hoor natuurlijk liever tijdloos en zo voel ik het ook. Als ik een plaat van Dylan beluister, hou ik er geen rekening mee dat die twintig jaar geleden is gemaakt. Ik wil niet op elke voorbijrijdende kar springen en hippe muziek maken. Als je je aanpast aan de tijd, ben je verkeerd bezig." De nadruk komt daardoor sterk op de liedjes te liggen. "Juist, je moet een song goed inkleden, maar de enige reden waarom een nummer op de cd staat, is omdat het goed is."

De kwaliteit van de songs op Beyond The Pink Flowers is boven elke discussie verheven: zeker de helft van de cd is van een onweerstaanbare schoonheid. Als je ze enkele maanden laat rusten en dan nog eens beluistert, dan lijkt het alsof ze al je hele leven als compagnons de route fungeren.

Voorbeelden? Voorbeelden! 'Ride Ride Ride' waarin een sitar opduikt, zonder dat je aan wierrook en patchoeli moet denken; 'Marry Me, Marry Me' met zeer verleidelijke zang en een Byrds-gitaartje; de uitgebeende folkballad 'My Dear Emma'; de huppelende country van 'The Facts'. 'Hard to Tell' straalt het gevoel van Presleys Sun-sessies uit; het ronduit briljante 'Fall for Me' en het bijna even mooie 'Only Blue' eisen met recht en redenh het predikaat dylanesk op.

In dat laatste nummer zingt Bruno: "There is a little green shack at the foot of the hill. There I was born and I'm living there still." Ik durf er gif op in te nemen dat hij niet de Vlaamse Ardennen bedoelt. Hij lijkt me meer een ruw ruraal Amerikaans landschap op te roepen, waar de paarden wild zijn, de bewoners hun pruimtabak op de grond spuwen en putwater drinken. Kortom, is Bruno misschien op de verkeerde plaats en het verkeerde tijdstip geboren?

"De muziek waar ik zelf veel naar luister verwijst daarnaar. Folk, country & western en ook de boeken die ik lees. Ik ben een grote fan van Steinbeck. Maar het blijven op de eerste plaats beelden, je mag dat niet te letterlijk nemen. Wat die verkeerde tijd betreft: het commerciële aspect van de muziek is zeer miniem. Al zijn heel wat muzikanten daar mee bezig. Als ik wil optreden, heb ik nooit gebrek aan mensen om mee te spelen. Iedere muzikant creëert een eigen wereld, maar ik leef niet afgezonderd van de rest van deze tijd. Ik voel mij goed in mijn vel."

Hoewel Bruno zegt dat Beyond The Pink Flowers geen thematische eenheid heeft ("dat vind ik te intellectueel, te artificieel"), valt toch op dat de plaat bol staat van de liefdesliedjes, waarvan de teksten geregeld een positieve toon bezitten. (Al klinken ze zo niet: Bruno's stem zou zelfs de grootste mop als een fatale aanval van tristesse laten klinken.)

"Ze bevatten vaak een positieve toon, al eindigen ze toch altijd negatief. In 'Marry Me, Marry Me' vraagt een vrouw 'trouw met mij' en het antwoord is: 'neen, laat mij met rust'. Alleen 'Fall For Me' heeft niet zo'n kantelpunt, dat is een echte liefdesverklaring." In 'Only Blue' zingt hij dat "things never change". De wijze waarop doet vermoeden dat hij dat niet erg vindt. "Ik probeer mezelf niet te verliezen in gewoontes, maar soms verlang je er toch wel naar. Dat is de eeuwige strijd waarmee ik worstel: het zoeken naar regelmaat en de wens naar nieuwe dingen." Beyond The Pink Flowers is een akoestische plaat. Rocken doet Bruno, zoals al gezegd, niet meer. "Ik denk dat dat met ouder worden te maken heeft. Ik rock nog wel graag, maar ik vind rockmuziek toch veel beperkter, zeker voor wat de uiting van gevoelens betreft. Een elektrische gitaar bespeel ik echt niet graag meer. Ik heb een dégoût van alle effecten. Bovendien is het instrument niet het verlengde van je buik, wel van je vingervlugheid of van de pedalen die je gebruikt. Op een akoestische gitaar voel je de snaren zinderen. Enfin, de grootste reden is dat ik het gewoon liever hoor."

De plaat eindigt met 'Where Do I Go from Here?' Al enig idee? "Nee, maar vér zal het niet zijn. Ik ben tevreden over de plaat en zie me zo nog wel een tijdje verder doen."

Christophe Verbiest

De cd Beyond The Pink Flowers van Bruno is uit op Boom!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234