Woensdag 27/01/2021

Op bezoek bij Obama

Washington D.C. is als een buffet met een overdaad aan lekkers: voor je het weet, heb je een indigestie. Gulzigaards vinden in de stad van president Obama te veel interessante monumenten, te veel fantastische musea en te veel mythische machtscentra. Maar we gidsen u erdoor, zodat u nog tijd hebt voor een terrasje aan de waterkant.

Er lopen maar weinig patriottische bedevaarders op de National Mall, de uitgestrekte open rechthoek in hartje Washington D.C. Dat komt door de regen. Het maakt het op de paden een stuk makkelijker met de fiets. Ik doe een tocht met de organisatie Bike and Roll. In drie uur geeft gids Justin een overzicht van wat er te zien is op dit vroegere moerasland, met aan het ene eind het Capitool en drie kilometer verder het Lincoln Memorial.

Samen met een Canadees gezin fietsen we eerst naar het centrale punt van de Mall, waar het Washington Memorial staat. De obelisk is het symbool van de stad, die zelf ook is genoemd naar de generaal die de troepen aanvoerde tijdens de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd (1776) en later de eerste president van de VS werd. Normaliter kun je met een lift naar het boven, maar de obelisk staat in de steigers. Daardoor zie je ook amper de breuklijn tussen het bleke en donkerder deel. De bouw van het gedenkteken begon in 1848, maar viel snel stil. Toen men na de Burgeroorlog de obelisk wilde voltooien, bleek de marmergroeve in Maryland, waar de stenen vandaan kwamen, uitgeput te zijn. Verderop werd er marmer met een vergelijkbare kleur gevonden. Althans, dat dacht men, maar decennia later bleek het nieuwe marmer donker uit te slaan. "Er zit meer magnesium in", zegt Justin.

We knijpen de remmen dicht bij het sobere Vietnam-monument. De natte, granieten muur weerspiegelt de bezoekers die erlangs schuifelen. Sommigen betasten een naam van een soldaat. Bij de meer dan 58.000 namen staat een diamantje of een plusteken gebeiteld. De kruisjes betekenen missing in action. Als de gesneuvelden toch nog worden geïdentificeerd, maakt men van het kruisje een diamant.

Een ingetogen wandeling langs de namen wordt door vele bezoekers als helend ervaren, ook al is de enscenering minder dramatisch dan bij het Korea Memorial wat verderop. Dat monument leert ons dat de strijd tegen het communisme begin de jaren vijftig een VN-missie was, waaraan ook België heeft deelgenomen.

I have a dream

Als u één monument van een president van nabij moet bekijken, is het dat van Abraham Lincoln. Hier, voor de trappen van Lincolns Griekse tempel, riep Martin Luther King vijftig jaar geleden, op 28 augustus 1963: "I have a dream". Boven zit de zestiende president op zijn troon, de linkerhand net niet tot een vuist gebald , uitkijkend over de zeshonderd meter lange reflecting pool van de Mall. Links en rechts staan op de muur zijn woorden gebeiteld, zoals de beroemde speech van tijdens de Burgeroorlog, de Gettysburg Address, over de gelijkheid van alle mensen. Aan de achterkant van het memoriaal voor Lincoln kijk je uit op de Arlingtonbrug. Ginds begint de staat Virginia, vroegere baken van tabaksteelt en slavernij. In 1861 koos Virginia de kant van de Confederatie, tegen de afschaffing van de slavernij. Toeristen steken hier nu de rivier over om militaire hotspots te bezoeken, zoals het Arlingtonkerkhof en het Pentagon.

We fietsen naar de andere kant van de Mall en stoppen bij het rode, zandstenen gebouw van het Smithsonian Institution, ook wel The Castle genoemd. Deze onafhankelijke organisatie beheert negentien gratis musea en een zoo. De oprichter, James Smithson, heeft de VS nooit bezocht, maar hij gaf de Amerikanen wel een fantastisch cadeau.

Onze voorlaatste stop is het Capitool, met aan de noordkant de Senaat en zuidelijk het House of Representatives. Een van de Canadese jongens wijst naar de sniper die boven op de koepel te zien is. Doe dus geen domme dingen als je het Capitool bezoekt. Om 1 uur 's middags staan we weer aan de kiosk van Bike and Roll, aan de zijkant van het oude postgebouw.

Woestijn

Had ik nu maar een fiets, denk ik als ik op weg ben naar de wijk achter Capitol Hill. Ook als het regent, is Washington in de zomer broeierig. In de voortuintjes van de elegante rijhuizen in de buurt van de overdekte Eastern Market geuren de subtropische bloemen en het weelderig groen.

Deze stille buurt is de laatste jaren opgewaardeerd, onder andere door de renovatie van de overdekte Eastern Market. In het weekend is er buiten ook een boerenmarkt en staan er stalletjes met handwerk. Een vijftal restaurantjes tegenover de Eastern Market doet gouden zaken. Ik probeer er een uit met een typische Amerikaanse kaart, waar ambtenaren zitten te lunchen. Zij moeten wel uitwijken, want de Mall zelf is een woestijn als het op eten en drinken aankomt. Als ik daarna nog eens de Eastern Market binnenloop, vraag ik me af of ik toch niet beter een visgerecht aan de toog had gekozen: weinig geld en het ziet er smakelijk uit. Maar de merde met restaurants in de VS is hun achterlijk systeem met taksen en fooien. Na de afrekening is er altijd een groter gat in je portemonnee dan je had verwacht.

Bon, in welk van de negen gratis musea aan de Mall ga je de volgende dag een kijkje nemen, al was het maar om even af te koelen? De National Gallery of Art, het enige museum aan de Mall dat het Smithsonian niet beheert, blijft bovenaan mijn lijstje staan. Ik loop tegen sluitingstijd binnen, maar ben nauwelijks door de draaideur of er blaft een veiligheidsagent: "Your bag". "Ik kom even kijken welke tentoonstellingen er lopen", zeg ik met een onschuldig gezicht. "Misschien weet u het wel?"

"Open your bag!", luidt het dreigende antwoord.

Na de controle verwijst hij me door naar twee vrijwilligsters in de enorme hall. De dames zien eindelijk een kans zich nuttig te maken en beginnen een enthousiaste uitleg over hoe de Russische impresario Sergej Diaghilev kunstenaars bij Les Ballets Russes betrok om een Gesamtkunstwerk te maken: Picasso, De Chirico, Matisse, Coco Chanel en anderen ontwierpen theaterdoeken, kostuums, decorelementen en affiches.

Musea

De volgende dag blijkt het inderdaad een aanstekelijke balletexpo te zijn, met filmfragmenten waarvan ook de kinderen stil worden. Maar ongetwijfeld maken de dino's in het National Museum of Natural History nog meer indruk op het kleine gespuis. Onze fietsende gids Justin sprak over "het verhaal van de evolutie" dat er wordt verteld en dan, na een aarzeling: "of van de schepping, als u wilt."

Populair bij jongeren is ook het interactieve National Air and Space Museum met zijn IMAX-theater. En als u ze meeneemt naar de National Museum of the American Indian, waarschuw ik wel voor de indiaanse kop chocola waarop u ze misschien trakteert: héél pikant. Het voordeel van dit museum is dat het iets makkelijker te behappen is. In de National Gallery kan ik het niet laten ook mijn vrienden Van der Weyden, Van Dyck, Van Gogh, Rembrandt, Vermeer, Cézanne en Matisse te gaan begroeten.

Weg van de Mall zijn nog indrukwekkende kunstcollecties te vinden, die je in twee uur de baas kunt. Met de Phillips Collection en het National Museum of Women in the Arts bijvoorbeeld, kom je eens in een stadsdeel waar wel zoiets als het dagelijkse leven bestaat. Het museum voor vrouwelijke kunstenaars ligt bij het ondergrondse knooppunt Metro Center. Bij de oude kunst kom je onze Clara Peeters, Judith Leyster en Rachel Ruysch tegen, in de twintigste eeuw Frida Kahlo en Käthe Kollwitz. De tijdelijke tentoonstelling bij de vijftigste verjaardag van de speech van King, met werk over etnische spanningen, ziet er veelbelovend uit.

Vanaf de metrohalte Dupont Circle is het vijf minuten lopen naar de Phillips Collection met zijn prachtige selectie Europese en Amerikaanse kunst vanaf de impressionisten. In het sympathieke museumcafé staan op de kubistische stillevens van Georges Braque geïnspireerde gerechten op de kaart, met onder andere gerookte forel en aardappelsalade. Ik hou het op een dubbele espresso, want ik wil nog naar Georgetown.

Watergate

Via Q Street wandel ik naar de brug over het Chesapeake & Ohio Canal. Links zie ik een regenboogvlag met 'All are welcome' aan de Church of the Pilgrims. De omgeving van Dupont Circle staat bekend als gay. Georgetown zelf is een voormalig havenstadje aan de Potomac, gesticht door Schotse settlers. Nu is het de habitat van welgestelde, vooral blanke inwoners. Naast vele politici, onder wie de minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, is het ook de thuis van sterjournalist Carl Bernstein, die de Watergate-affaire aan het licht heeft gebracht. Watergate is een appartementsblok in de wijk Foggy Bottom, ten zuiden van Georgetown. Toen de democratische partij er kantoren huurde, werd er in 1972 ingebroken met medeweten van president Richard Nixon, wat uiteindelijk tot zijn afzetting leidde.

Georgetown hoorde aanvankelijk niet bij Washington D.C.; het werd later toegevoegd aan het statenloze district. Vanaf dan konden de inwoners nog wel mee de president verkiezen, maar net als hun 600.000 nieuwe stadsgenoten hadden ze geen vertegenwoordigers meer in het parlement. Ze leven nu wel in de chicste buurt van de hoofdstad, waar het in de lente en de zomer altijd een beetje vakantie is.

De fabrieksschouwen van weleer zijn netjes gerenoveerd en de stapelhuizen zijn blinkende shoppingmalls geworden. De vroegere loskade is een stijlvolle dijk met dure terrassen en blitse togen rond tapkranen. Mensen schuiven aan voor een tochtje met de oude kanaalboot of om een kano te huren. Kraaiende kinderen zoeken verkoeling onder de grote fontein en op de glooiende gazons hebben zich zonnekloppers neergevlijd.

Dé slagader van Georgetown is M Street met zijn winkels en restaurants en daar is het op de drukke trottoirs bloedheet. Dat komt ook door de alomtegenwoordige rode bakstenen: niet alleen de huizen, ook de stoep is van gebakken steen. Sommige huizen dateren zelfs van voor de Amerikaanse onafhankelijkheid. Het oudste staat op M Street en is een toeristische attractie. Binnen doet het Old Stone House, dat met natuurstenen is opgetrokken, wat aan Bokrijk denken, een keuken met een grote zwartgeblakerde haard, boven eet- en slaapkamers. Alleen is dit geen reconstructie van een stulpje van de Kempense heide, maar een echt koloniaal huis met originele tuin.

Aan de gouden koepel van de vroegere bank van kunstverzamelaar Jim Corcoran begint de Wisconsin Ave. Ter hoogte van Book Hill neus ik rond in winkeltjes met antiek, vintage en zeldzame boeken. Daarna kan ik wel wat verkoeling gebruiken aan de waterkant, aan de place m'as-tu vu van Washington D.C. Als de lantaarns aangaan, wordt het er zelfs romantisch.

TIPS

1. Voor een verkenning van de Mall is de fiets aangeraden. Je kunt een begeleide tocht doen of er op eigen houtje met een gehuurde fiets op uit gaan. Vele lanen hebben een afgebakende fietsstrook, elders rijdt men op de brede voetpaden.

2. Als je een groot museum bezoekt: twee uur geconcentreerd kijken is een maximum. Een hele dag door zalen dwalen, ook al zijn ze gratis en koel, is af te raden.

3. In de zomer is Washington vochtig warm en in de winter soms bitter koud. De lente, als de Japanse kerselaars bloeien, is het moment bij uitstek om van de stad te genieten.

4. Georgetown is een vakantieplek, waar je kunt shoppen en lekker eten. Helaas gaat de metro er niet heen. Maar vanaf het metrostation Dupont Circle is het niet ver meer.

5. Overnachtingen in de weekends zijn goedkoper.

Brussels Airlines vliegt vijf keer per week rechtstreeks op Dulles Washington D.C. www.brusselsairlines.com.

Wij verbleven in het beroemde Omni Shoreham hotel (www.omnihotels.com) in Calvertstreet, NW, waar zowat alle presidenten in de twintigste eeuw bals hebben gegeven en waar jazzlegende Duke Ellington vaak heeft opgetreden. www.omnihotels.com.

3 exclusieve duovluchten naar Washington. Deelnemen via www.demorgen.be/washington

Je kunt niet naar Washington gaan zonder een bezoek te brengen aan het Lincoln Memorial.

Georgetown is de chicste buurt van de stad. Het wemelt er van de bars en restaurants, de huizen hebben er vrolijke kleurtjes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234