Zondag 25/07/2021

Op audiëntie bij de vaginakoning

Wereldberoemd zijn ze, de vagina's van dokter Preecha. De Thaise plastisch chirurg, een autoriteit op het gebied van transseksuele chirurgie, komt in maart naar ons land. 'Hij is onze nieuwe vader, hij heeft ons opnieuw op aarde gebracht. Thank you daddy.'

Met de handen op zijn rug loopt dokter Preecha goedgeluimd de operatiekamer in van het Piyavate Hospital in Bangkok. De grote Israëli die een vrouw gaat worden, ligt met de benen opgetrokken onder een operatiedoek, en alleen het verdoofde hoofd is zichtbaar.

Twee van zijn chirurgen zijn aan zet. Dokter Sutin buigt zich over het hoofd, om de kaaklijn bij te werken; dokter Burin zit op een kruk voor de beoogde vagina, met een scalpel in zijn hand. Al een uur zijn ze bezig, en er is al sprake van een bloederig gat, zo ongeveer in het spergebied tussen de ballen en de anus.

Ze kijken op, als dokter Preecha opeens in de buurt is.

De penis van de Israëliër is nog intact, die ligt er onverschrokken bij. Maar lang gaat het niet meer duren voordat they peel the banana, zoals dokter Preecha het proces beschrijft. Hij bedoelt het moment dat het mes in de penis wordt gezet, de huid van de schacht wordt getrokken, en er een onderverdeling wordt gemaakt tussen te hergebruiken onderdelen, en mannelijke elementen die overbodig zijn.

Die worden dus weggegooid, die gaan hupakee, als bloedproppen de prullenbak in, om uiteindelijk verbrand te worden ergens in Thailand. Daarbij moet worden gedacht aan delen waar de man doorgaans nogal aan is gehecht, zoals zwellichamen, zaadstrengen en testikels.

Dokter Preecha Tiewtranon had zich even daarvoor omgekleed, in een kamer iets verderop aan het einde van de gang. Zoals hij dat al vijfendertig jaar doet, deze kleine, goedlachse zoon van een Bangkokse bouwondernemer. Een groene jas had hij aangetrokken, met een wit, plastic schort ervoor en een groene muts op het strak gekamde zwart geverfde kapsel. Zijn witte sokken in blauwe sandalen gestoken. In de operatiekamer trok hij nog een extra blauw schort aan, en werd hem een schermpje voor zijn gezicht bevestigd - vanwege de bloedspetters. Daarna stak hij zijn duim op, dokter Preecha had er zin in.

Vierduizend vagina's

Vraag het de plastisch chirurgen van het Centrum voor Seksuologie en Genderproblematiek van het Universitair Ziekenhuis in Gent, of de genderteams van VUmc in Amsterdam of het UMC Groningen: er kan maar één vaginakoning zijn, en dat is dokter Preecha. Zij hadden hem ontmoet in Bangkok, en hadden hem (en zijn volgelingen) zien opereren. Ze waren onder de indruk. Patiënten uit de hele wereld trekt hij aan, en alle Thaise in geslachtsverandering gespecialiseerde chirurgen heeft hij opgeleid. Thailand, toch al wereldwijd de meest gekozen bestemming in het medisch toerisme, is door zijn toedoen uitgegroeid tot het epicentrum van transseksuele chirurgie. Gemiddeld honderd vagina's worden elk jaar in Gent gemaakt, en daarnaast zijn er naar schatting tien Belgische transseksuelen die daarvoor naar Thailand afreizen.

Vraag het vooral aan professor Louis Gooren, dé autoriteit in de wereld op het gebied van transseksualiteit. De inmiddels gepensioneerde Nederlandse hormoonspecialist van het VUmc woont nu zelf in Thailand. Zijn opvolger is Guy T'Sjoen, endocrinoloog en coördinator van het Centrum voor Seksuologie en Genderproblemen aan het UZ Gent. Die laatste zetelt ook in het organisatiecomité van het EPATH, een Europees congres over transgendergezondheidszorg dat van 12 tot 14 maart in Gent plaatsvindt. Eregast? Dokter Preecha.

Gooren noemt Preecha, behalve een empathisch en vaktechnisch erg bekwaam chirurg, ook een moedig man die ondanks tegenwerking in zijn eigen land doorzette, om zijn patiënten te kunnen helpen. Volgens Gooren overtreft dokter Preecha zijn leermeesters, verdient hij een standbeeld. De vaginakoning is zeker een audiëntie waard, wil hij maar zeggen.

Zo ongeveer 3.500 vagina's heeft dokter Preecha persoonlijk gedaan, deze 72-jarige plastisch chirurg uit Bangkok, deze man-naar-vrouwpionier. Dat zijn er meer dan wie ook. En hij is nog eens bij zo'n vijfhonderd vaginaplastieken, zoals het medisch wordt genoemd, betrokken geweest, als toezichthouder, chirurgisch orakel en verantwoordelijke voor de voor- en nacheck van de patiënt.

Probeer het u eens voor te stellen, vierduizend vagina's. Duizenden afdrukken van het schilderij van de Franse realist Gustave Courbet, L'origine du monde, naast elkaar. Of tien keer The Great Wall of Vagina van de Engelse kunstenaar Jamie McCartney, een muur vol gipsafdrukken, afkomstig van vierhonderd vrouwen. In Oh kut, het gedicht van de Nederlanderse dichter Jules Deelder, komen er meer dan honderd synoniemen in sneltempo voorbij: "Oh kut, oh snee, oh pruim, oh spleet, Oh gleuf, oh naad, oh kier, oh reet..."

Wat de dokter Preecha-vagina's, en die van zijn twaalf Thaise hooggekwalificeerde volgelingen, nu zo goed maken? Volgens Belgische en Nederlandse collega's, transseksuelen en gendertherapeuten ligt het aan een ingenieus samenspel van goed naar de wensen en verlangens van patiënten luisteren, technisch op hoog niveau opereren, betrouwbaarheid en jarenlange ervaring. De vagina's zijn een paar centimeter dieper en elastischer vanbinnen, en de clitorissen hebben meer gevoel - zo wordt gezegd - in vergelijking met de Europese variant. Niet onbelangrijk: de operatie in Thailand is een stuk goedkoper is dan in bijvoorbeeld de Verenigde Staten, 7.000 euro tegenover 22.000 euro. In België kost het volgens Guy T'Sjoen circa 30.000 euro, en wordt het voor 85 procent terugbetaald. Mocht iemand naar Thailand afreizen, dan moet de vaginaoperatie zelf worden betaald.

Dokter Preecha zelf spreekt over de appearance van de vagina - de natuurlijke verschijning en aanblik, als het visitekaartje van de Thaise chirurgie. De vagina's zien er pico bello uit, en om zijn woorden kracht bij te zetten, schildert hij sierlijk in de lucht de schaamlippen van een imaginaire vagina. Je moet goed luisteren naar de patiënt, zegt dokter Preecha, in korte Engelse zinnen, met Thaise tongval. Maar als de patiënt een extra large clitoris wil, dan pakt hij de Playboy erbij. Dit is normaal, een kittelaar die verborgen is, in de plooien van de huid, hou het reëel, zo houdt hij zijn patiënten voor.

En nog kan het beter, vindt hij. De binnenkant van de vagina moet in zijn optiek zachter, smooth, het moet eruitzien zoals de binnenkant van je mond. Hij zou minder penis willen weggooien, en die gebruiken om het binnenwerk elastischer te maken. For satisfaction van de partner.

De vagina is voor hem een deel van de vrouwelijke anatomie. Het gaat om de chirurgische handeling aan een gewenst vrouwelijk orgaan. Als een seksueel object, waar je het mee doet, zo kan hij er niet naar kijken tijdens de werkuren. Hij kent wel een verhaal van een plastisch chirurg die het met een van zijn patiënten heeft gedaan. Maar hij moet er niet aan denken, hij trekt er een heel vies gezicht bij, bah, het idee alleen al. Dan zet hij een langgerekt lachsalvo in, want met zijn seksleven, met zijn eigen vrouw, is niks mis.

Alles erop en eraan

In de operatiekamer gaat Dr. Preecha achter de dienstdoende vaginachirurg staan, als een honkbalscheidsrechter achter een catcher, met zijn handen nog steeds op de rug. Hij doet de supervisie, hanteert het mes nu niet, en kijkt over zijn bril met halve glazen. Dan legt hij zijn hand zachtjes op het linkerbeen van de patiënt, en er ontsnappen een paar goedkeurende knikjes. Dokter Burin verstijft enigszins, omdat het toch maar mooi zijn leermeester is die meekijkt. Alles heeft hij van dokter Preecha geleerd, vanaf het moment dat hij nog studeerde, elke beweging is gekopieerd van de opperchirurg.

Blijf op koers, zo laat dokter Preecha hem weten. Dan zal er na drie uur een pracht van een vagina zijn ontstaan, met alles erop en eraan. Grote en kleine schaamlippen gemaakt van de eigen penis en balzak. Van de eikel en de voorhuid, en de bijpassende zenuwen en bloedvaten, wordt een nieuwe clitoris met hoedje gemaakt. De holte, van zowat een centimeter of 15 diep gemiddeld, krijgt gestalte. Mocht dat niet te maken zijn van lappen eigen penishuid, vanwege een te kleine of besneden piemel, dan kan een stuk darm of een stuk huid van de dij worden gebruikt, ter versteviging van de binnenbekleding.

De voltooiing in de operatiekamer, daar is hij niet bij. Want hij is nu met zijn chauffeur en assistente alweer op weg naar het Preecha Aesthetic Institute (PAI), eveneens in Bangkok. Hij is de meester die zijn naam heeft verbonden aan de vagina, na de werkzaamheden van zijn discipelen. Alleen op zeer nadrukkelijk verzoek doet hij nog geslachtsveranderende operaties. Wat hij wel verricht, zijn kleine chirurgische correcties, zoals aan de neus en de ogen.

De vagina in kwestie zal hij een paar dagen later wel voorbij zien komen in zijn spreekkamer, als de Israëlische met een kleine zwemband onder de arm - en haar vriend ter ondersteuning - vol in de beugels gaat voor de nacheck.

En deze vooraanstaande plastisch chirurg zit nu comfortabel en ontspannen achter in zijn limousine, weer in witte doktersjas. Hij wordt teruggereden naar de PAI-kliniek, gelegen aan een drukke weg in Bangkok waar je talloze mogelijkheden aantreft om te werken aan je nieuwe jij middels laser, en operaties aan alle denkbare onderdelen van het menselijk lichaam.

Dr. Foxtrot

Het is even omschakelen, maar dokter Preecha wil het in de auto graag even hebben over zijn favoriete liefhebberij: ballroomdansen. Over een pittige wals dus, een foxtrot in galop, glijdend over de dansvloer, met zijn danspartner. Zeker niet met zijn eigen vrouw, want dat draait op kibbelen uit.

Al twaalf jaar lang danst hij, drie keer per week, in een dansschool in Bangkok. Dansen is goed voor zijn hart, zegt hij, en begint in de auto zijn bovenlichaam te bewegen, hard lachend. Rechts! Links! Als er maar tempo in zit, in de dans. Dan laat hij zijn handen zien - kijk! Nooit, maar dan ook nooit heeft hij tijdens het opereren trillende handen, ook al is hij nu in de zeventig. Dat komt door het dansen, zegt hij. Dansen is goed voor hem als plastisch chirurg.

Dokter Preecha kan zijn ogen niet van haar afhouden, en dat is niet voor niets. Tegenover hem, in zijn spreekkamer in zijn kliniek, zit een ranke, gracieuze Chinese die zo van de catwalk lijkt te zijn geplukt. Op zijn bureau staat een beeldje van de even fijn besnaarde Egyptische koningin Nefertiti. Aan de muren hangen foto's van blije patiënten, en ingelijste bewijzen van internationale media-aandacht.

Een week eerder heeft de Chinese schoonheid een vagina gekregen. Chirurgische veranderingen aan haar gezicht en borsten had ze al laten doen, in een kliniek in China. Ook heeft ze jarenlang vrouwelijke hormonen geslikt, en beschikt ze over de vereiste geloofsbrieven van psychologen. Voor de door haar gewenste definitieve sexchange wilde ze per se naar de kliniek van dokter Preecha. Ze hoorde in China van zijn reputatie, net als de vijf andere Chinezen die in één week voorbijkomen.

Je lijkt op een filmster, zegt de chirurg herhaaldelijk, en de 22-jarige Chinese aait glimmend van trots zijn bovenarmen. De dokter is nog blijer dan jij, zegt hij over zichzelf, de dokter is heel blij. Via de tolk laat ze weten dat ze een nieuw mens is, opnieuw geboren, nu als een gelukkig mens.

Niet veel later zit hij tegenover een andere Chinese die al de nodige operaties aan haar gezicht en borsten achter de rug heeft. Als een geschrokken kat kijkt ze om zich heen, bang voor wat komen gaat. Rustig, rustig, zegt dokter Preecha, de operatie is in onze handen en het komt allemaal goed. Je bent van buiten al prachtig.

Ze wijst mokkend op haar ogen. Er moet iets aan gebeuren, zo wil ze duidelijk maken, en dan vooral aan het Aziatische karakter ervan. Door tandenstokers tegen haar oogleden te drukken, laat Dr. Preecha zien hoe ze haar ogen een stuk Europeser kan krijgen, en hij pakt er een kleine spiegel bij. Morgen is de grote dag, vertelt hij. Morgen komt alles goed, daarbeneden, het wordt prachtig, je wordt heel happy.

'Happy' is een woord dat veel valt bij deze charmante Thaise medicus, wanneer het gaat om over het welbevinden van zijn patiënten. Hij is happy als hij een transseksueel van een slepend mentaal probleem kan afhelpen, en van het gebungel tussen de benen. In alle bescheidenheid vindt hij het mooi dat hij de godfather in zijn vakgebied wordt genoemd. Maar het gaat hem om de patiënt, om een mens te helpen.

Chop chop

Zoals de Mexicaanse operazanger die hij hielp een zangeres te worden, en die uit dank 'Don't Cry for Me Argentina' voor hem zong. Of de doodzieke Amerikaanse acteur die in Zwitserland woonde, en die nog met één ultieme wens kwam. Hij had een ernstige vorm van darmkanker, en leek het niet lang meer te trekken. Hij wilde echter niet als een man tegen de kanker vechten, maar als een vrouw. Dokter Preecha kreeg de brieven van zijn Zwitserse psychiaters onder ogen, en las dat de man als Charlie Chaplin-imitator door het leven ging. Hij opereerde hem, en de volgende dag speelde ze in de hal van het ziekenhuis piano, uit dankbaarheid. Zes maanden later overleed ze, als vrouw.

Elk jaar ontmoet hij nog de Thaise die hij als een van de eersten opereerde. Ze was een meisje van de straat, en nu spreekt ze vloeiend Duits. Na de operatie vluchtte ze naar Europa, uit schaamte, en daar ontmoette ze een Duitse professor. Toen hij stierf, liet hij zijn fortuin aan haar na, net als zijn kasteel. Als ze dokter Preecha bezoekt, geeft ze hem altijd dure cadeaus, zoals Louis Vuitton-tassen, en houdt ze zijn hand vast.

De eerste keer was haar vagina niet erg fraai geworden. Geen clitoris, alleen grote schaamlippen, vertelt hij op een toon alsof hij het ook niet kan begrijpen. Telkens als ze terugkwam naar Thailand, maakte hij de vagina mooier - en kwam er iets bij, zoals de binnenste schaamlippen, de clitoris natuurlijk, en met nog meer sensation, zoals hij het vrouwelijk orgasme noemt. Hij opereerde net zo lang tot ze helemaal blij was.

Toen hij als plastisch chirurg begon in een ziekenhuis in Bangkok, werd hij geconfronteerd met transseksuelen die door ongekwalificeerde koekenbakkers hun penis en ballen hadden laten amputeren. Chop chop - hij maakt een hakkende beweging - en plop een gaatje erin geprikt. Ze kwamen bij hem in het ziekenhuis, bloedend, met veel pijn. Ze leken onherstelbaar beschadigd, en het zag er vanonder uit als de vagina van een koe.

Het waren slachtoffers, deze transseksuelen, mensen aan de onderkant van de samenleving op wie werd neergekeken. Ze leefden op straat, vervuild, zich verschuilend voor iedereen, of kwamen in de prostitutie terecht. Natuurlijk zijn er in Thailand zogeheten 'kathoeys', ook wel ladyboys geheten: mannen die zeer vrouwelijk zijn, en voor wie de begrippen mannelijk en vrouwelijk te definitieve definities zijn. Zij, die als de derde sekse in de Thaise samenleving worden getolereerd, willen doorgaans blijven wat ze zijn. Maar deze slachtoffers wilden geen man zijn maar vrouw, heel nadrukkelijk.

De psychiaters in het ziekenhuis zagen ze voorbijkomen op het spreekuur, maar wisten niet wat ze ermee moesten. Dus kregen ze kalmeringsmiddelen en antidepressiva. Maar dat kon niet de oplossing zijn, zei dokter Preecha tegen de psychiater. Dit is een serieuze ziekte, de enige oplossing is een chirurgische, dat was wat de Thaise medicus voorstelde. Hij verrichte in 1978 in Thailand als eerste een geslachtsveranderende operatie.

Als jongen wilde hij een beroemd hersenchirurg worden, nadat hij een Amerikaanse speelfilm had gezien over een hersenchirurg. Daarna dacht hij in de voetsporen te treden van dokter Barnard, de eerste arts die een openhartoperatie uitvoerde. Toen zag hij zichzelf als de eerste chirurg die kanker uit de wereld zou helpen. Maar uiteindelijk werd hij zelf een wegbereider in een onontgonnen medisch gebied.

Want hoe doe je dat, vagina's maken van een penis? Dat was wat hij zich afvroeg. Hij kon naar de bibliotheek en boeken openklappen, maar nog liever wilde hij aankloppen bij chirurgen die zich al hadden gewaagd aan zulke ingrijpende operaties.

Er was natuurlijk Georges Burou, de Franse gynaecoloog die in 1956 in zijn kliniek in Casablanca als eerste deze operatie uitvoerde en Jenny, een Franse timmerman, hielp. Maar de moderne pioniers zaten in Amerika, Zwitserland en Nederland, en daar leerde hij het vak. Door van iedere grootheid wat af te kijken, door heel veel te opereren en naar zijn patiënten te luisteren, ontwikkelde hij zijn eigen methode. Pas na twintig jaar opereren, durfde hij te zeggen: deze vagina is echt goed gelukt.

In het begin kreeg dokter Preecha veel kritiek van de autoriteiten. In het ziekenhuis waar hij werkte, werd hij gesommeerd te stoppen. Ze waren bang dat de koningin van Thailand zijn operaties onacceptabel zou vinden. Dokter Preecha ging de discussies aan, en wist de autoriteiten ervan te overtuigen. Hij liet zijn patiënten met hen praten. De koningin zag het belang van deze operaties in, als een teken van vooruitgang, en begreep de vrees van de autoriteiten niet.

Dat wil echter niet zeggen dat een geslachtsveranderende operatie nu in Thailand de gewoonste zaak van de wereld is. Nog maar acht jaar geleden stond de Nederlandse professor Louis Gooren hem bij, om tegenover het ministerie van Gezondheidszorg het belang van zijn werk te benadrukken. Aanleiding was een mislukte operatie in de provincie op een jongen waarbij een chirurg zijn testikels verwijderde, in strijd met de voorschriften van de WPATH, de wereldwijde gezondheidsorganisatie voor transgenders. Het ministerie wilde onmiddellijk alle genderoperaties in Thailand verbieden, maar door interventie van dokter Preecha en consorten ging dat niet door.

Hij vertelt ook het verhaal van een Thaise patiënt van 67 die zijn hele loopbaan hoge posities heeft bekleed bij bedrijven, en nooit zijn verlangen kenbaar durfde te maken. Hij ging al lang naar een psychiater, en vroeg uiteindelijk of hij geopereerd kon worden. Borsten wilde hij niet, hij wilde vooral van zijn penis af. En zo gebeurde, maar nog altijd loopt ze in mannenkleren, uit schaamte.

Aan de muur van zijn werkkamer hangt een ingelijste pagina uit de Engelse krant The Independent: The ayatollah and the transsexual. Het gaat om het wonderlijke verhaal van een Iraniër die dokter Preecha opereerde en die een genderrevolutie in eigen land ontketende.

Maryam Hatoon Molkara heette eerst Fereydoon, en was een man. Hij wist in mannenkleren in de jaren 80 bij ayatollah Khomeini binnen te dringen, na eerst door zijn lijfwacht in elkaar gebeukt te zijn. Bebloed vroeg hij persoonlijk Khomeini om toestemming. God had hem het verkeerde lichaam gegeven, zei Fereydoon, God hem daardoor depressies gegeven en hij was daardoor permanent verward. Khomeini zei, ga naar de dokter, verander je geslacht, maar kom terug om God te dienen. Als gevolg van deze confrontatie kondigde Khomeini in 1987 een fatwa af waardoor Iran tot op de dag van vandaag het enige islamitische land is waar transseksualiteit erkend wordt.

Pas tien jaar later, toen de Iraniër een beetje geld bij elkaar had gespaard, stond hij bij dokter Preecha voor de deur. Hij had al de nodige hormonen geslikt, en het benodigde geld in een rolletje in een condoom in zijn lichaam verstopt. Voor de helft van het normale bedrag heeft hij haar geholpen.

In de Grand Ballroom van het zeer luxueuze Montien Riverside Hotel richt dokter Preecha zich op aan tafel, terwijl alle ogen in de fonkelende zaal op hem gericht zijn. Zojuist had het bruidspaar, en tegelijk ook de Thaise kampioenen ballroomdansen, in geprefabriceerde mistbanken het bal geopend. Een wals wordt nu ingezet, en als eregast wordt dokter Preecha door de bruid naar de dansvloer geleid. Stoutmoedig danst hij met de kampioene, terwijl de high society van Bangkok zijn voorbeeld volgt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat hij tomeloos glundert, op de dansvloer, wisselend van dans, en van danspartner.

Toen dokter Preecha eerder die avond uit zijn de auto stapte en, met zijn vrouw Stephanie in glorieus gewaad aan zijn zijde, de hal binnenstapte, werd hij uitbundig begroet door de voormalig minister van Financiën. Samen liepen ze de Grand Ballroom binnen, en werd er massaal eerbiedig geknikt en gebogen. Hij kreeg een prominente zetel aan de hoofdtafel, naast het bruidspaar, zijn dansdocenten.

No extravaganza

Natuurlijk weten de gasten wat hij doet, en gefluisterd wordt dat de helft van de vrouwelijke aanwezigen weleens zijn kliniek heeft bezocht voor een kleine en/of grote correctie. En je hoeft geen deskundige te zijn om aan de majestueus opgedirkte danspartners van dokter Preecha te kunnen zien dat plastische chirurgie in Thailand een geaccepteerd fenomeen is. Zelfs jonge Thaise vrouwen, zo had de dokter al verklapt, lopen zijn deur plat om een grotere Europese neus of ogen te krijgen.

In zijn kliniek had hij vanmiddag een nacheck gedaan van Shayla, een Vietnamees-Amerikaanse, veertigjarige eigenaresse van een nagelstudio in Phoenix, Arizona. Een week eerder was ze geopereerd. In de wachtruimte keek ze prachtig en vogue om zich heen, en vertelde dat ze nu tien jaar als vrouw door het leven gaat, maar dat ze zich al haar hele leven vrouw voelt. Nu ze een vagina heeft, passen alle onderdelen van haar lichaam bij elkaar en heeft ze het idee dat ze normaal is.

Haar eigen kersverse vagina is de eerste vagina die ze in haar leven heeft gezien. Ze schrok zich rot. Maar alles beter dan that other thing, ze is blij dat ze van haar penis af is. Nu durft ze eindelijk een bikini aan, of durft ze mooie jurken te dragen. Maar niets uitzonderlijks hè, zegt ze. No extravaganza, no show - geen gekkigheid. Bescheiden borsten wilde ze, en ook vroeg ze aan dokter Preecha om een gangbare vagina, met doorsnee diepte en clitoris. Alles moet normaal zijn.

Nog lang niet klaar

Het Thaise showorkest in de Grand Ballroom van het Montien Riverside Hotel zet inmiddels 'Raindrops Keep Fallin' on My Head' in, en dokter Preecha trekt zijn jasje aan. Hij leek niet van ophouden te weten, en iedereen wil ook nog met hem op de foto, al dan niet dansend. Lopend naar de uitgang van het hotel, veegt hij met een servet het zweet van zijn voorhoofd. Het ging lekker, zegt hij. Maar een kampioen op de dansvloer zal hij nooit meer worden.

Aan tafel in Chinees restaurant Royal Court is dokter Preecha omringd door Chinese vrouwen - zijn patiënten. Niet in alle gevallen is de sekse helemaal duidelijk. Ze zien eruit als fotomodellen, en dopen elegant en kaarsrecht de gefrituurde garnalen in zoetzure saus. Pas als de adamsappel beweegt, weet je dat ze onderweg zijn naar een definitieve verandering.

In China mag niemand het weten, zeggen ze, wordt er op ze neergekeken, of ze nu arm of rijk zijn. Er zijn volgens dokter Preecha naar schatting 500.000 Chinezen die in aanmerking willen komen voor een operatie, maar van acceptatie is nog geen sprake. De patiënten gaan geen van allen terug naar hun eigen woonplaats. Dat ze ooit aan een Chinese man zouden geraken, achten ze dan ook ondenkbaar. De meeste Chinese transseksuelen verpanden hun hart aan een Europeaan.

Als hij probeert op te staan in het restaurant, steken twee Chinese vrouwen ijlings hun handen uit om hem te helpen, knuffelend. Hij is onze nieuwe vader, zegt een van hen, hij heeft ons opnieuw op aarde gebracht. Thank you daddy, thank you daddy.

Hij glimt van trots, als hij gesecondeerd door de vrouwen, een drukke Bangkokse straat in gaat. Al is hij dan 72, hij is nog lang niet klaar, zegt hij. Uit de hele wereld, en nu vooral uit Zuid-Amerika en China, stromen verzoeken van patiënten toe. Ook wordt hij gevraagd om als supervisor op te treden in ziekenhuizen in Israël, Italië of Zweden. Daarom zou het beter zijn als hij wordt herboren, zegt ie. Dan kan hij zichzelf aflossen, en gewoon eeuwig verder gaan, met waar hij mee bezig is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234