Woensdag 28/07/2021

opinie

Op 14 oktober zal ik niet kiezen voor een ideologie. Ik kies voor mijn leven

null Beeld Eric De Mildt
Beeld Eric De Mildt

Tim F. Van der Mensbrugghe is journalist.

Ik ben automobilist en ik denk er niet aan afstand te nemen van mijn wagen. Sinds een jaar gebruik ik ook dagelijks de fiets, een groot gemak in Gent. Iedere ochtend fiets ik met Maurice (4 jaar) naar school en voer ik Mara (2 jaar) met de fiets naar de crèche. Iedere dag opnieuw maken autobestuurders beslissingen die mijn leven of dat van mijn kinderen in gevaar brengen.

Ook de voorbije week maakte ik dagelijks incidenten mee waaruit je maar één conclusie kunt trekken: als fietser ben je geen mens, maar een hindernis.

Maurice kan zelf fietsen en doet dat prima. Toen we naar huis fietsten, naderden we een wagen die geparkeerd stond op zo’n ding met witte stippellijnen, een fietspad. Twintig meter lang deed ik mijn bel rinkelen. Geen reactie. Omdat de wegcode mij verplicht het fietspad te volgen, deed ik dat tot ik heel zachtjes aantikte tegen de hindernis op vier wielen. Toen pas kwam er een reactie, in de vorm van verwensingen.

Tim F. Van der Mensbrugghe Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Tim F. Van der MensbruggheBeeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Shortcut

In mijn eigen straat scheidt een parkeerstrook het verhoogde fietspad van de rijbaan. Een bestelwagen schoot zich met geweld op dat fietspad en nam zijn tijd voor manoeuvres. Toen ik aan de bestelwagen kwam, zwenkte die uit naar rechts, naar mij dus. Slechts toen ik mijn voet herhaaldelijk in de zijwand plantte, besefte de bestuurder: tiens, er fietsen mensen op die vreemde rode strook.

Aan Flanders Expo ontdekte een medewerkster van Bpost dat het brede, afgescheiden fietspad een ideale shortcut was voor haar camionette. Groot was haar ergernis toen ik me niet vrijwillig in de berm stortte met mijn fiets, waardoor zij moest remmen.

Mijn vrouw en ik fietsten naast elkaar op straat, want dat mag in de bebouwde kom. Een automobilist die lak had aan de zone 30 kon niet hard genoeg accelereren en claxonneerde naar ons. Ik schreeuwde iets onvriendelijks, hij brulde iets onzinnigs en uiteindelijk werd ik uitgenodigd voor een gevecht, ondanks de twee kinderen die ik vervoerde.

Wanneer ik over zulke incidenten mijn woede ventileer, volgen er steevast twee soorten reacties: ofwel is er herkenning ofwel hoor je dat ook fietsers zich misdragen. Dat laatste mag kloppen, maar wat heb ik daaraan wanneer een automobilist mijn leven en dat van mijn kinderen in gevaar brengt, terwijl ik de regels volg? Verantwoorden de fouten van sommige fietsers de moordaanslagen op andere fietsers?

Automobilisten vormen niet eens het grootste gevaar. Degenen die het leven van fietsers het meest bedreigen, zijn de politici die weigeren om menselijk leed te voorkomen.

In Gent-centrum hebben enkele ingrepen de veiligheid van voetgangers en fietsers drastisch verhoogd. Door de fameuze knips rijden wagens niet langer dwars door de stad. Minder wagens betekent minder potentiële doodrijders. Als fietser voel ik me beter beschermd, als automobilist heb ik geen last van het circulatieplan.

Toch lopen – of rijden? – er lijsttrekkers rond die beweren dat het circulatieplan er enkel is gekomen om fietsers te plezieren, alsof het een luxe is dat je je fietstocht overleeft. Ze noemen de knips een pestmaatregel voor autogebruikers. Ook zulke politici benadrukken telkens dat fietsers de regels overtreden, wat potentiële doodrijders enkel sterkt in hun overtuiging dat ze geen acht hoeven te slaan op die fietsende obstakels. De ingrepen die nu levens redden, beloven ze te zullen afschaffen. Ze willen bestuurders verleiden tot voorzichtigheid, maar iedereen moet vrij kunnen beschikken over zijn moordwapen.

Wel, dat is schuldig verzuim. Beschermende maatregelen terugschroeven, maakt je mee aansprakelijk voor iedere dode die valt.

Oproepingsbrief

Eind vorige week zat de oproepingsbrief voor de gemeenteraadsverkiezingen in de bus. Die verkiezingen gaan dit jaar ergens over: mensenlevens. Op 14 oktober zal ik niet kiezen voor een ideologie. Ik kies voor mijn leven. Voor het leven van mijn vrouw en dat van Mara (2) en Maurice (4). Voor het leven van iedere burger die, hoe sporadisch ook, zijn wagen laat staan en zich in het verkeer waagt met de fiets. Over mensenlevens sluit je geen compromissen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234