Dinsdag 20/04/2021

Oost-Vlaamse Line Van Wambeke, beter bekend als Lyne Renée, zoekt klatergoud in Hollywood

undefined

Belgische grenzen tellen niet voor mij

Actrice Line Van Wambeke (29) verhuisde vier jaar geleden vanuit Velzeke naar Hollywood. Haar doel: een ster worden zoals die andere 'Belgische', Audrey Hepburn. Dat haar cv slechts enkele rolletjes vermeldde, hield haar niet tegen. Net zomin als haar familie of toenmalige vriend Kevin Janssens. Ze veranderde haar naam in Lyne Renée en stortte zich in L.A. in het auditiecircuit. Na jaren ploeteren werd haar doorzettingsvermogen beloond met een rol in de dvd-release The Box Collector. Niet veel later kreeg ze haar eerste hoofdrol in The Hessen Affair. Dinsdag ging de film in première in de Antwerpse Metropolis. DOOR HAN CEELEN

Hollywood is ver weg als we tegen achten het huis van de zus van Line Van Wambeke naderen. Rond het kerkplein van Zwalm, niet ver van Zottegem, is het donker en mistig, en er is geen kat op straat. We lopen door naar het enige huis in de omgeving waar volop licht brandt. Binnen heeft de familie Van Wambeke - vader, moeder, zus en schoonbroer - zich rond de buis geschaard om te kijken naar het optreden van Line in De rode loper. De actrice zelf ontvangt in de keuken.

Moeten we nu Line of Lyne zeggen?

"Hier noemen ze me Line, dus dat is prima."

Hoe bevalt het om weer even in België te zijn?

"Poeh, het is vooral erg druk. Dinsdag de première, vandaag en morgen interviews. Om eerlijk te zijn: ik ben doodop."

Hoe heb je die hoofdrol in The Hessen Affair te pakken gekregen?

"Eigenlijk heb ik die te danken aan twee mensen: producers John Daly (dertienvoudig Oscarwinnaar en de man achter films als Platoon en The Terminator, HC) en Paul Breuls. John heeft mij gecast voor The Box Collector, die hij regisseerde, en Paul was de producer van die film. Toen Paul op zijn beurt besloot The Hessen Affair te gaan regisseren, dacht hij meteen aan mij. Hij had makkelijk een meer ervaren actrice kunnen kiezen, maar hij vond mij blijkbaar geknipt voor de rol. 'Jij bent Kathleen Nash', zei hij tegen me."

En wie is Kathleen Nash?

"Kathleen Nash is een officier in het Amerikaanse leger ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Ze is 29 jaar, en een echte femme fatale. Ze hoopt in het leger een leuke kolonel of generaal te strikken, en daarmee een nestje te bouwen, maar de zaken pakken heel anders uit. Ze vindt weliswaar haar kolonel, gespeeld door Billy Zane (de schurk uit Titanic, HC), maar samen vinden ze ook de Duitse kroonjuwelen. Die stelen ze, en dan vluchten ze naar New York om de buit over te maken aan Ben Cassidy, de man die Las Vegas heeft gebouwd. Het hele verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten."

Zo'n rol als femme fatale, lag dat je?

"Ik denk dat het de droom is van iedere actrice om een femme fatale neer te zetten.

"Zo'n vrijgevochten vrouw zonder grenzen die haar seksuele aard ten volle kan laten gaan. We herinneren ons allemaal de grote rollen van Rita Hayworth, Ava Gardner en Lauren Bacall. Die konden alles met hun lichaam, speelden met hun ogen, wisten precies wat wel en niet moest bewegen. Ik vond het heerlijk om te proberen daar een eigen invulling aan te geven. Eerlijk gezegd vond ik het alleen al fantastisch om in die ouderwetse kleren rond te lopen. Tegenwoordig trekken we sportschoenen en jeans aan, een elastiekje in het haar en we zijn de deur uit."

Het was een meisjesdroom die uitkwam?

"Absoluut."

Je wist ook al heel vroeg dat je naar Hollywood wilde. Dat ligt niet meteen voor de hand voor een meisje uit Velzeke.

"Tja, ik weet ook niet precies waar dat vandaan kwam. Maar het heeft ongetwijfeld met mijn opvoeding te maken. Mijn vader is tapijtenfabrikant en reisde voor zijn werk de hele wereld over. Dus voor ons telden Belgische grenzen niet. Ik reisde zelf al op jonge leeftijd naar Afrika, en mijn broer is vierenhalf jaar geleden naar Zuid-Afrika vertrokken om daar een bedrijf op te zetten. Ook met talen heb ik nooit een probleem gehad, dus ik wist dat ik het daar zou kunnen redden. Het was alleen de vraag wanneer ik zou gaan. Ik ben eerst kleinkunst gaan studeren aan de Studio Herman Teirlinck, daarna heb ik een rolletje gespeeld in Kinderen van Dewindt, en toen dacht ik: nu vertrek ik! Heel naïef eigenlijk."

Je droom was Hollywood, maar eigenlijk bestaat Hollywood natuurlijk niet echt. Wat dacht je toen je in Los Angeles terechtkwam?

"Hollywood was voor mij het Hollywood-sign, de firetrucks, de filmset... De plaatjes die iedereen kent. Maar ik merkte al snel dat je daar her en der wel plukjes van ziet, maar dat L.A. ook gewoon een gigantische anonieme stad is waar iedereen naar zijn werk gaat en met zichzelf bezig is."

Hoe hield je je staande?

"Papa en mama lieten me natuurlijk niet zomaar gaan, dus voordat ik vertrok, had ik vrienden van mijn vader gecontacteerd. Bij hen had ik tijdelijk onderdak. Via die vrienden, die niets te maken hadden met de filmindustrie, heb ik toen Eddy Kerkhofs ontmoet, de eigenaar van restaurant Le Dôme in West-Hollywood. Hij is echt de godfather van L.A., want de hele stad komt bij hem eten. Door hem heb ik ontzettend veel mensen leren kennen Maar dat hielp in eerste instantie niks, want al die mensen zeiden 'Sure, I'm gonna help you', en vervolgens hoorde ik niets meer. Ik heb het het eerste jaar echt verschrikkelijk zwaar gehad. Ik had geen vrienden, ik had geen eigen plek, het leek wel of elke seconde een uur duurde."

Naar verluidt heb je zelfs in een garage gewoond.

"Het was een garage die was omgebouwd tot guesthouse, dus het viel nog wel mee. Maar ik had het inderdaad niet breed. Geld voor een echte woning had ik niet, dus heb ik bij verschillende mensen op hun huis gepast, en woningen gedeeld met roommates. Mijn eerste auto was een oude Mitsubishi van 1.500 dollar. Daarom ben ik ook zo fier op wat ik nu heb: een eigen appartement in een prettige buurt en een BMW Z3'tje van elf jaar oud."

Wat deed je om aan de kost te komen?

"Ik werkte als hostess in een restaurant op Sunset Boulevard, en ik maakte zelf juwelen, die ik verkocht aan particulieren en aan een aantal winkeltjes. Gelukkig ben ik heel spaarzaam. Ik kom met weinig geld toe."

Wanneer kwam de omslag?

"Eigenlijk vanaf het moment dat ik mijn manager Andrew Howard ontmoette. Toen hij me ging representeren is het balletje serieus gaan rollen."

Wat zag hij in jou?

"Dat heb ik hem ook gevraagd. Hij zei dat hij al heel lang in het vak zat en dat hij altijd op zijn gut-feeling afging. In mij zag hij een soort ruwe diamant. Dat was voor hem voldoende om achter mij te gaan staan, en audities voor me te regelen."

Ik las dat je 250 audities hebt gedaan. Dat moet psychologisch zwaar geweest zijn.

(zucht) "Het was psychologisch zeer zwaar. Zeker in het begin, want toen trok ik me elke afwijzing persoonlijk aan. Dan trok ik zo'n deur achter me dicht en ging ik thuis met mijn gsm voor mijn neus op dat telefoontje zitten wachten dat niet kwam. Dat overkomt me nu niet meer. Ik heb een onwaarschijnlijk dik olifantenvel gekregen, al heeft me dat wel vier jaar gekost. Tegenwoordig trek ik de deur dicht en laat het meteen achter me.

"Ik heb nu ook vrienden die ik kan bellen als ik er even doorheen zit. Vrijwel iedereen in L.A. doet iets met film, dus mensen begrijpen waar je over praat. Van de keiharde concurrentie waar iedereen het altijd over heeft, merk ik niet zoveel. Ik zie juist veel samenhorigheid."

Intussen had je nog altijd geen rollen. Hoe hield je je vaardigheden op peil?

"Door constant aan mezelf te werken. Ik heb een spraakcoach genomen om mijn Engels bij te spijkeren. En ik heb me onmiddellijk aangemeld bij The Actors Studio (een beroemde acteursopleiding, HC), iets wat altijd al een droom van me was. Daar bleken ze een hele lange wachtlijst te hebben, dus ik kon er niet meteen terecht. Maar een regisseuse die ik ken, heeft uiteindelijk aan Al Pacino gevraagd om me van de wachtlijst te halen, en die heeft dat gedaan. Daarop heb ik auditie gedaan, ben aangenomen, en sindsdien ga ik daar wekelijks heen om mijn instrument levend te houden."

Je laat in interviews vaak namen als die van Al Pacino vallen. Hoe zie jij je relatie met dat soort mensen?

(haastig) "Ik wil zeker niet suggereren dat dat vrienden of zelfs maar kennissen van mij zijn. Het zijn mensen die je toevallig eens tegenkomt in een restaurant of bar, zoals dat in Antwerpen ook gebeurt in café Den Hopper. In de bar van het Chateau Marmont bijvoorbeeld komen vaak sterren. Als ik daar dan ook ben met vrienden, gebeurt het dat ik een babbeltje met ze maak. Dat gaat dan echt niet over mijn laatste film, maar gewoon over onbenullige dingen waar iedereen het over heeft. Zoals het feit dat het billboard van de Marlboro Man op de Sunset Strip is vervangen door dat van een iPod. Ik heb Al Pacino nu een paar keer gezien, maar ik heb zijn telefoonnummer niet, en ik ga hem echt niet vragen: 'Hé Al, zullen we eens koffie gaan drinken.'"

Je hebt nu je eerste hoofdrol te pakken en je hebt een contract gesloten met een agent, wat een grote stap is in Hollywood. Waarom slaag jij waar duizenden anderen het niet redden?

"Goh, slagen, ik weet het niet..."

Vind je jezelf een natuurtalent als actrice?

"Dat durf ik niet van mezelf te zeggen. Ik heb ook het gevoel dat ik nog enorm kan groeien, dus dat weet ik misschien pas over een aantal jaren. Maar je moet natuurlijk wel iets van aanleg hebben. Ik denk dat je een aantal eigenschappen nodig hebt om succes te hebben, en ik denk dat ik er wel een paar van heb."

Zoals doorzettingsvermogen?

"Ja, dat is echt een vereiste. Het moeilijkste zijn nog niet eens de audities en de afwijzingen, het moeilijkste is om de tijd door te komen dat er niets gebeurt. Geloof me, ik heb ook momenten gehad dat ik dacht: nu heb ik het gehad, ik neem het vliegtuig terug naar België. Maar juist op die momenten moet je doorzetten. Ik probeerde altijd maar aan anderen te denken, zoals Naomi Watts, die er elf jaar over heeft gedaan om door te breken. Elf jaar! Dan dacht ik: oké, dan kan ik ook nog wel een paar maanden voort."

Heb je nu een plan voor jezelf uitgestippeld hoe het verder moet?

"Natuurlijk heb ik wel dingen in mijn hoofd, maar als ik iets geleerd heb in de afgelopen vier jaar is het wel: heb geen verwachtingen, stel geen ultimatums, plak nergens een termijn op. Dan ga je alleen maar teleurgesteld raken, want dingen gaan toch nooit zoals je denkt dat ze zullen gaan."

Hoe zou het idealiter verder gaan?

"Ik hoop dat ik hele mooie films kan maken, en dat ik mezelf nog een heleboel kan verbeteren als actrice. Iemand naar wie ik heel erg opkijk, is Cate Blanchett. Die vrouw is echt een artieste. Dus als ik haar ooit kan benaderen... Verder hoop ik dat ik zowel in Amerika als in Europa kan blijven werken. Ik reis graag, ik ben graag op verschillende plekken, dus als ik een keer genoeg geld heb, lijkt het me heerlijk om een huisje in Londen of New York te kopen."

Zit er alweer een nieuwe rol in de pijplijn?

"Nog niet. Het zit nu allemaal wat tegen met de stakingen in Hollywood, maar ik ga ervan uit dat het later dit jaar wel weer zal rechtkrabbelen."

Kriebelt het alweer om terug te keren naar L.A.?

"Zeker en vast. Ik krijg altijd enorm veel energie van die stad. Dat heeft vast met het lekkere weer te maken, maar ook met de goede vibe die er hangt. Het is een cliché, maar het is echt een stad van mogelijkheden. Als je iets wilt proberen, zeggen mensen: 'Great, give it a try, we will help you if we can.' Elke keer dat ik op het vliegveld land, denk ik: 'All right, en nu weer ertegenaan.'" (wrijft zich in de handen)

Zo'n 250 audities, dat is psychologisch zeer zwaar. Zeker in het begin, want toen trok ik me elke afwijzing persoonlijk aan. Ik heb in vier jaar Hollywood een onwaarschijnlijk dik olifantenvel gekregen

Geloof me, ik heb ook momenten gehad dat ik dacht: ik neem het vliegtuig terug naar België

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234