Donderdag 19/09/2019

Ook vluchtelingen hebben nood aan rolmodellen

Yasmien Naciri is marketeer, student aan de UA en voorzitter van hulporganisatie Amana. Haar wisselcolumn met Matthias Somers verschijnt wekelijks.

Afgelopen weekend las ik in deze krant het geweldig verfrissende interview met VRT-journalist Majd Khalifeh (DM 23/9). In zijn boek Herboren, hier komt een nieuwe Belg getuigt hij over zijn ervaringen als vluchteling die ondanks alle moeilijkheden en obstakels zijn plaats in onze samenleving heeft gevonden.

Terwijl oorlogsvluchtelingen over heel de wereld op zoek gaan naar een nieuwe 'thuis', zijn er ook in ons land vele mensen die nog in de onzekerheid verkeren, hopend op een positief antwoord op hun asielaanvraag. Wie aanvaard wordt, blijft doorgaans op Belgische bodem. Hoe graag ze soms ook zouden willen terugkeren, hun avontuur resulteert doorgaans in nieuwe wortels op Belgische bodem. Het is dus naïef om te denken dat na het Syrische conflict alle oorlogsvluchtelingen een enkeltje richting hun voormalige thuisland zullen boeken. De meesten hebben kinderen die hier zullen opgroeien en velen zullen zich dan ook enkel met de taal en cultuur van dit land verbonden voelen. Dat er een collectieve plicht rust op ondersteuning in hun zoektocht naar volwaardig burgerschap spreekt voor zich.

Leren via sociale integratie

Het persoonlijke verhaal van Majd zorgt ervoor dat verschillende actoren in onze samenleving inzicht kunnen verwerven in hoe een vluchteling het integratieproces ervaart. Zijn verhaal is er een dat nog te vaak afwezig blijft in debatten waar de vermaledijde vluchtelingen het lijdend voorwerp van zijn (in plaats van leidend). Het meest begeesterende uit zijn verhaal vond ik zijn hardnekkige drang naar een zo verfijnd mogelijke beheersing van de Nederlandse taal. Neen, die weg liep niet alleen via schooldiscipline, maar vooral via sociale integratie. Het idee dat je een taal voornamelijk op de schoolbanken leert, is een mythe. Een taal leer je door veelvuldig in contact te komen met taalvaardige mensen. Dat vereist ook bereidwilligheid en openheid van de 'onthalende' gemeenschap. Samenleven is een werkwoord en vervoeg je door stappen te zetten om 'de ander' te begrijpen.

Toegankelijke rolmodellen als Majd Khalifeh zijn niet alleen een verrijking voor ons allen, maar vooral ook een houvast voor vluchtelingen die zichzelf in iemand willen herkennen. Iemand die bewijst dat ook hun ambities en dromen realiseerbaar zijn, zonder dat ze daarbij een deel van zichzelf hoeven te verliezen. Uiteraard is het ook van belang dat men erkent dat ervaringen verschillen en niet elk individu over hetzelfde doorzettingsvermogen, of dezelfde middelen en kansen beschikt. Bovendien kun je het traject van een Syrische oorlogsvluchteling die getuige is geweest van bloederige taferelen, niet vergelijken met een politieke vluchteling die gelijkaardige trauma's en verwondingen niet heeft opgelopen.

Verademing

Toch is het verhaal van Majd in veel opzichten een verademing. Probeer je maar eens te vestigen in een nieuw land waarin niet alleen de cultuur, wetgeving en mentaliteit je vreemd zijn, maar bovenal ook de taal. Vaak zeggen we dat vluchtelingen hun leven hebben achtergelaten in hun land van herkomst, maar mensen zoals Majd bewijzen voor mij dat het leven hier kan herbeginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234