Woensdag 08/12/2021

Ook Tom Waits sneert naar Bush

Op zijn nieuwste, driedubbele plaat houdt Tom Waits (57) een betoog over hondenvoer en genitaliën. Pas echt opzienbarend is de song 'Road to Peace', waarin de rauwe troubadour het verhaal vertelt van een Palestijnse zelfmoordterrorist en tegelijk George W. Bush aanklaagt.

door Gunter Van Assche

BRUSSEL l Waits voegt zich daarmee bij een almaar langer wordende rij artiesten van diverse pluimage die George W. Bush het liefst zo snel mogelijk het Witte Huis zien verlaten.

Hoewel Waits in het verleden vooral het droeve lot bezong van moedeloze nachtbrakers wendt hij zijn uitgeteerde strot nu ook aan voor politieke kwesties. Op zijn nagelnieuwe plaat Orphans: Brawlers, Bawers & Bastards (morgen cd van de week in Encore) vertelt hij in de rauwe bluessong 'Road to Peace' het aangrijpende verhaal van Abdel Madi Shabneh, een Palestijnse student die zichzelf drie jaar geleden opblies door een bus met zeventien mensen in Jeruzalem tot ontploffing te brengen.

De grofkorrelige Amerikaanse zanger las over de aanslag in The New York Times en besloot, aangegrepen door de problematiek, om het artikel in een song te gieten. "Soms is een krantenbericht een kant-en-klaar liedje. Ik kies bewust geen partij in 'Road to Peace'", zegt Waits over de zeven minuten durende song. "Ik beschrijf puur zakelijk wat de gevolgen zijn van zulke vergeldingsacties, zowel aan Palestijnse als aan Israëlische kant. Ik voelde aan dat het de hoogste tijd werd om dit nummer te schrijven. De situatie in het Midden-Oosten is op dit moment zo slecht dat ik het als mijn plicht zag."

De Amerikaanse artiest waagt zich in diezelfde song wél aan kritiek op zijn eigen regering: "Now Bush is reluctant to risk his future", spuwt hij kwaad in het middendeel. Daarmee sluit Waits zich aan bij een almaar langer wordende rij van muzikanten die in hun werk sneren naar de Amerikaanse president.

Politiek activisme in popmuziek is dan wel van alle tijden, van Woody Guthrie over Bob Dylan naar Billy Bragg, maar opvallend is dat heel wat gevestigde waarden zich pas sinds een jaar of vier gemakkelijk uitspreken over hun eigen regering. Zo bracht Neil Young, eigenlijk een Canadees maar sinds jaar en dag ook een grootheid in de VS, zijn duidelijkste statement sinds 'Ohio' op Living with War (met een songtitel als 'Let's Impeach the President'), waarna hij zich tegenover een journalist van The Guardian sarcastisch afvroeg: "Als ik mijn zegje blijf doen, word ik dan gedeporteerd?"

Als het ooit echt zover komt met de vrijheid van meningsuiting, moeten er vast en zeker nog meer zitplaatsjes gereserveerd worden. Voor Bruce Springsteen bijvoorbeeld, die zich met The Seeger Sessions incarneerde als de Woody Guthrie van de 21ste eeuw en zijn fans tijdens een concert in het Shea Stadium van New York aanspoorde om "iets luider te roepen als je de president weg wilt uit het Witte Huis". Ook Pearl Jam draagt het hart op de tong in 'Bushleaguer', waarin Eddie Vedder spuwt: "He's not a leader, he's a Texas leaguer." En twee jaar geleden hing Green Day met American Idiot zelfs een conceptplaat op aan een debiliserende natie onder president George W. Bush.

Een country-icoon als John Mellencamp laat in 'To Washington' ook geen twijfel bestaan over zijn democratische stem: "So a new man in the White House with a familiar name, said he had some fresh ideas. But it's worse now since he came, from Texas to Washington."

Zelfs commerciële hitlijsters als P!nk laten, in navolging van de Dixie Chicks, van zich horen. In 'Dear Mr. President' schrijft het tieneridool een muzikale brief aan Bush, waarin ze hem vraagt of hij 's nachts nog wel kan slapen. En als Dubya de slaap al niet laat voor aan hem gerichte songs, dan gebeurt dat misschien wel door de gevestigde namen in de popindustrie die zich op een podium uitspreken over hun regeringsleider. Amerikaanse topartiesten als Barbra Streisand en Madonna lieten daar hun ongenoegen al eerder blijken, terwijl Moby het stiller aanpakt in zijn hoesnota's of in een onlinedagboek: daarin stelde hij onlangs nog dat hij Hillary Clinton het liefst zo snel mogelijk in het Witte Huis ziet.

Wij verkiezen niettemin nog altijd een quote van Tom Waits: "George Bush is een fan van mij. Hij heeft me zelfs eens opgezocht na een concert in de jaren zeventig. Zijn cokedealer stelde ons toen aan elkaar voor."

Tom Waits' Orphans: Brawlers, Bawers & Bastards is morgen cd van de week in onze wekelijkse bijlage Encore.

De situatie in het Midden-Oosten is zo slecht dat ik het als mijn plicht zag om dit nummer

te schrijven

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234