Dinsdag 29/09/2020

'Ook Merkel zou iedereen die coup pleegt ontslaan'

De Rijn of de Bosporus? Er was zondagmiddag in Keulen niet veel fantasie nodig om de Domstad te verwisselen met Istanbul. Zo'n 20.000 Turkse Duitsers toonden er hun steun aan Erdogan.

Achter het woud van Turkse vlaggen, formaat theedoek tot formaat parachute, kun je zelfs de tweelingtorens van de Dom aanzien voor die van de Aya Sofia. En toch is het verschil tussen Turkse Duitsers en Duitse Duitsers zelden zo duidelijk als zondagmiddag aan de Rijn in het met 2.700 agenten belegerde Keulen.

De Turkse Duitsers staan hier voor Erdogan, en tegen de coup van twee weken geleden, maar vooral tegen het beeld dat de Duitse en West-Europese media schetsen van de gebeurtenissen in Turkije.

"Ik roep de Duitse media op te stoppen met Turken-bashing", roept een van de sprekers, een Turkse journalist. "En ik roep hen op te stoppen met het bezoedelen van ons land en onze democratisch gekozen president." Gejuich, gejoel, een salvo Allahoe-akbars. De spreker gaat verder. Duitsland zou Turkije extra hebben beledigd door de Armeense genocide te erkennen. Boegeroep.

"Re-cep-Tay-yip-Erdogan, Erdogan, Re-cep-Tay-yip Erdogan, Erdogan!" De spreekstalmeester moet schreeuwen om de menigte stil te krijgen - hij wil alle namen van de 'martelaren die zijn gestorven tijdens de mislukte coup' voorlezen. De demonstratie wordt georganiseerd door de UETD, de Unie van Europees-Turkse democraten, gelieerd aan Erdogans AKP.

De paar nieuwsgierige Duitsers die tussen de demonstranten rondlopen, verbazen zich over het ongebreidelde Turkse nationalisme. Volwassen mannen lopen rond in T-shirts of met sjaals bedrukt met het hoofd van de besnorde staatsman. Families poseren met selfiestick voor een van de meer dan levensgrote posters van de Turkse president.

Wangen zo rood als de vlag

Funda Kocar (22) en haar twee vriendinnen zoeken verkoeling aan de Rijn. Hun wangen zijn zo rood als hun vlag. Funda kijkt uit over de rivier die volgens haar in het niet valt bij de schoonheid van de Bosporus.

"Was het hier maar Istanbul", verzucht de 22-jarige vertaalster. "Was onze president maar vijftig jaar eerder geboren, dan stond ik niet hier maar in Turkije. Dan was die hele gastarbeidersgeschiedenis niet nodig geweest, omdat Erdogan ons land al eerder groot had kunnen maken."

Ons land? Is ze dan geen Duitse? "Nee, zegt Kocar trots. "Ik heb alleen een Turks paspoort." Haar grootouders kwamen in de jaren 70 als gastarbeiders naar het Ruhrgebied, haar ouders werden in Duitsland geboren, gingen er naar school en studeerden er, hebben beide paspoorten. Maar Funda wil terug naar Turkije om carrière te maken als politica in Erdogans partij. Twee jaar geleden besloot ze lid te worden van de jongerenbeweging van de AKP.

Kocar vereert Erdogan. "Daar schaam ik me niet voor", zegt ze. "Een woord van hem en ik vecht voor hem, ik vecht voor Turkije, voor onze zeeën en bergen en steden, ik geef mijn hart en desnoods mijn leven."

Overal waar Turkse Duitsers in gesprek raken met Duitse Duiters of met de pers, draait het gesprek uit op een twist over de eigendomsrechten van het gereedschap van de democratie: de rechtsstaat en de persvrijheid.

"Als ik hoor dat in Turkije officieren van justitie uit hun functie worden ontheven, academici worden gearresteerd, dat minderheden worden onderdrukt, dan denk ik aan de jaren 30", zegt de Duitse Christoph (27) tegen de Turkse Halil (49). "Dan denk ik aan de opkomst van het fascisme."

Christoph zegt links te zijn maar uit nieuwsgierigheid liever naar deze demonstratie te gaan dan naar de tegendemonstratie van de jeugdbewegingen van Duitse politieke partijen, die een stukje verderop georganiseerd wordt.

Halil schudt zijn stoppelige hoofd. "Dat is precies wat ik bedoel, dat komt door jullie media, die allemaal van boven worden aangestuurd, door de politiek. Ze hebben de opdracht ons land belachelijk te maken, maar ik laat me niet zomaar belachelijk maken. Wat zouden jullie doen als die gevaarlijke Gülenkliek hier in Duitsland een coup zou plegen? Ik weet zeker dat Merkel dan ook alle infiltranten zou ontslaan."

Achter op het veld, hand in hand, staan Alaeddin Türkgenk (62) en zijn vrouw. Beiden wapperen ze met een grote Turkse en een kleinere Duitse vlag. "Onze beide landen." Ze zijn veertig jaar geleden als gastarbeiders naar Duitsers gekomen en voelen zich "loyaal aan beide landen." "Maar we zijn wel teleurgesteld in Duitsland de laatste tijd", zegt Türkgenk, die onlangs lid werd van de AKP.

"We begrijpen niet dat de Duitsers niet zien dat Erdogan precies hetzelfde wil als Angela Merkel: een einde aan het bloedvergieten, en vrede, vrijheid en democratie voor iedereen. Maar daarvoor is er wel eenheid nodig en Erdogan kan de Turken die eenheid brengen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234