Maandag 20/01/2020

Ook klassieke muziek is rock-'n-roll

Je kunt er prat op gaan dat zowel leken als kenners raar zullen opkijken als ze zondagavond Chris Dusauchoit, gewapend met een kleine digitale camera en een grote dosis verwondering, door de wereld van de klassieke muziek zien razen. Met dezelfde je m'en fous-ingesteldheid als hij de Piekstop presenteert op Studio Brussel of voor Ben Crabbé de voile janetten van Aalst portretteert, gaat hij nu voor het nieuwe Canvas-programma Bach mag de grote en kleine goden van de klassieke muziek interviewen. En al kent hij er zelf geen jota van, toch presenteert hij in dit wekelijks half uurtje flitsende televisie allesbehalve een lege doos.

'We kunnen met opgeheven hoofd op antenne gaan", zo zegt een tevreden Chris Dusauchoit. "Er zijn genoeg mensen die af en toe een tv-programma maken waar ze achteraf niet meer aan herinnerd willen worden. Maar dit ga ik echt bijhouden. Dat mogen ze later met veel plezier op mijn palmares schrijven."

Voor producer Els 'T Seyen moet het anders wel een heuse cultuurschok geweest zijn. Jarenlang heeft zij de ziel uit haar lijf gewerkt voor het intussen afgevoerde TV 2-programma Vuurvogel. Niet dat zij haar vroeger werk nu gaat verloochenen. Verre van. "Wij hebben in Vuurvogel heel interessante documentaires uitgezonden en ik blijf daar nog altijd achter staan. Maar dit is een programma voor mensen die Vuurvogel al dan niet terecht een te hoge drempel vonden. Mensen die potentieel geïnteresseerd maar geen kenners zijn. En we willen vooral ook jonge mensen aanspreken."

Els 'T Seyen is in de wolken met Bach Mag. "Alle programmamakers zitten met hetzelfde probleem: hoe verpak ik cultuur voor een breed en jong publiek zonder het verwijt te krijgen hautain of betuttelend te zijn. Het antwoord van Chris Dusauchoit is gewoon jezelf zijn. Hij heeft op ons verzoek zijn stoute schoenen aangetrokken en hij is er op uitgetrokken met twee wapens: een kleine camera en een dosis verwondering. Dat is wat Bach Mag is. Het beste wat we hadden kunnen doen, is Chris Dusauchoit hiervoor engageren. Niet omdat hij stilaan een 'megaster' wordt - wij hadden hem trouwens al gevraagd voor hij dat geworden is - maar gewoon omdat hij zo eerlijk en charmant te werk gaat. Zelfs de grootste sterren, van wie bekend is dat ze interviews haten, praten heel ontspannen over hun werk en over klassieke muziek. We hebben ervaren dat de muzikanten het enorm leuk vonden, dat die veel spontaner waren en dat zij zelf ook wel van het imago afwillen dat ze onbenaderbaar, stijf en saai zijn. Als ze achteraf zeggen: I was on another planet, dan wil dat toch iets betekenen."

Als 'een Kuifje in klassiekemuziekland' trekt Chris Dusauchoit er dus op uit om op zijn eigen speelse manier muzikanten, dirigenten en liefhebbers te interviewen. Elke week staat een componist centraal. Zo wordt in de eerste aflevering Ludwig Van Beethoven belicht. "Ik heb heel veel naïeve vragen gesteld maar altijd toffe antwoorden gekregen", aldus Dusauchoit. "Ik heb niemand ontmoet die niet meewou in het concept van het programma, met name: leg nu eens in simpele bewoordingen uit voor iemand die geïnteresseerd is, wat die klassieke muziek voor u betekent, wie die componist was, wat een quatre mains is... Kortom, vragen die niet alleen uit mijn buik maar ook een klein beetje uit mijn hoofd komen. Vragen die je nog nooit hebt durven stellen uit angst voorgoed een stigma van cultuurbarbaar te moeten dragen."

Tijdens het maken van dit programma is Chris Dusauchoit er steeds van uitgegaan dat hij het publiek is. "Ik heb de neiging om iets aan klassieke muziek te hebben, maar ik sta voor een muur. De bedoeling van het programma is niet om die muur te slopen, want dat gaat niet in een half uur tijd, maar wel om er een gaatje in te maken waar je door kan kijken." Hij heeft de cd-rubriek met recensent Stephan Moens als voorbeeld. "Dat is een hele praktische deur waar volgens mij ook veel van mijn vrienden zullen doorgaan als zij naar een platenwinkel stappen om een symfonie van Beethoven te kopen. Hoe kunnen die dan in godsnaam als leek weten welke uitvoering zij moeten kiezen."

Een andere misvatting is volgens Chris Dusauchoit dat klassieke wereld saai en bestoft is. "Er is natuurlijk een verschil tussen klassieke muziek en popmuziek. Maar waarom zou je klassieke muziek niet kunnen benaderen zoals dat in popprogramma's wordt gedaan. Waarom kan je de zaken niet evengoed laten vooruitgaan. Ook voor de zogenaamde 'kenners' zal het tof zijn om al die sterren eens op een andere manier aan de praat te horen. Als je de finaliste van Koningin Elisabethwedstrijd op een bepaald moment spontaan een kozakkendans ziet doen terwijl ze viool speelt, dan is dat toch prachtig. Je krijgt op die manier ook een heel ander gesprek."

Dusauchoit heeft het spel tegenover zijn 'gasten' altijd heel eerlijk gespeeld en vooraf duidelijk gemaakt dat hij een programma maakt voor een jong publiek, dat hij als presentator van een popprogramma op Studio Brussel zo goed als niks van klassieke muziek kent en dat het bijgevolg de bedoeling is dat hij of zij het aan hem uitlegt. "Dat heeft altijd gewerkt, ook bij de wereldsterren van wie ik natuurlijk vooraf niet wist dat het wereldsterren waren", zegt Chris Dusauchoit.

"Dit is gewoon een open kijk op klassieke muziek. Het is echter zeker niet zo dat die door deze ongewone aanpak gebanaliseerd wordt. De interviews op zich zijn zeer waardevol. Al vraag ik inderdaad niet om uit te leggen wat de invloed van Beethoven was in de verdere evolutie van zeg maar de postbarokke muziek. Dan vraag ik liever: 'Zou Beethoven nu rock'n'roll geschreven hebben?' Het rare is dat, ook al had ik de biografie van de componist vooraf weggegooid, alle vragen uiteindelijk toch op de een of andere manier aan bod gekomen zijn. Het was alsof ik aan de hand van een groot kenner door het park wandelde en vol verwondering naar de bloemetjes stond te kijken waarover hij zoveel boeiende dingen wist te vertellen."

De interviews worden afgewisseld met - uiteraard - muziekfragmenten en enkele terugkerende rubrieken, zoals een commercial en een filmfragment waarin klassieke muziek een prominente rol speelt. En nu en dan duikt Noedele Kiekens in het programma op, een personage dat mondjesmaat een beetje peper komt strooien met een relativerend stukje humor. Of melomaan Jaap Kruithof, die heel spitant en op zijn manier zijn ongezouten mening verkondigt. Af en toe worden ook bekende mensen opgevoerd, zoals Bart Peeters of Axelle Red. Dat gebeurt echter niet zomaar. "Bart Peeters is geen lokvogel maar een muzikant die ook over doofheid kan praten en dus perfect past in de uitzending over Beethoven", aldus Dusauchoit. Het toffe aan Bach mag is volgens hem dat het niet opvalt dat het een itemprogramma is.

"Zonder potentiële interesse kan je voor niemand een programma maken", zo beseft producer Els 'T Seyen, "maar hier is de drempel wel veel lager dan bij andere programma's over klassieke muziek, en het is zeer fris en nogal flitsend gemaakt. Maar dat was ook de bedoeling, omdat we ook jonge mensen willen bereiken." Behalve de verrassende inhoud zorgt ook de vormgeving ervoor dat je bij Bach mag niet meteen aan een programma over klassieke muziek denkt. Daarvoor werd een regisseur aangetrokken, Indra Siera, die net als de doelgroep jong en potentieel geïnteresseerd is in klassieke muziek.

Opvallend is bijvoorbeeld de afwisseling tussen zwart-wit en kleur. Dat heeft volgens Chris Dusauchoit ook een functie. "Alles wat met mijn kleine digitale videocamera is opgenomen wordt in zwart-wit weergegeven. Het geeft de mogelijkheid om een interview heel gecondenseerd te maken doordat je kan overschakelen van de grote camera naar die kleine DVC. Zo kan je op heel korte tijd zoveel mogelijk zeggen."

Dusauchoit haast zich om te zeggen dat een lagere drempel en een flitsende vormgeving niet betekent dat het programma een lege doos zou zijn. "Het is niet alleen maar verpakking. Je komt ook veel te weten. Niet de geboorte- en sterfdatum van Beethoven. Wel wat voor mens dat was, of hij moeite had om te schrijven, of hij populair was, hoe het zat met zijn relaties met vrouwen en zo meer. Kijk, zo'n dooie componist, dat is een borstbeeld. Om het interessant te maken, moet daar toch een beetje bloed kunnen doorstromen. We zijn in elk programma er toch in geslaagd om van die dooie componist iemand met een kloppend hart te maken."

"Toen ik de eerste aflevering over Beethoven zag, was ik echt ontroerd. Ik herinnerde mij het moment dat ik met Frank Bralet, de winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd aan de piano zat en dat ik meer dan een uur aan zijn lippen hing. Ik had het graag allemaal in zijn volle lengte uitgezonden, maar dan zou het een programma worden van drie uur. You have to kill your darlings, maar ik hoop dat het programma toch nog een beetje die ontroering en verwondering uitstraalt."Leo Bonte

bach mag Zondag Canvas 20.30

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234