Donderdag 22/10/2020
Julie Cafmeyer is columnist van 'De Morgen'.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ook ik geloofde dat een quarantaine de gelegenheid was om ons als koppel te bewijzen

Ik trek me elke week op aan het tv-programma Blind getrouwd. Aangezien ik nu 24 op 24 met mijn vriend een klein appartement deel, is het troostrijk om andere koppels te zien worstelen. U mag dat gerust ramptoerisme noemen.

In de laatste aflevering lijkt het alsof we in een flashforward belanden. Ook zonder corona lijken de koppels gevangengenomen door hun appartement.

Niet dat het er tijdens de huwelijksreis lolliger aan toe ging. Lothar bekende in een bootje midden op de azuurblauwe oceaan: “Ik ben wel een beetje ongelukkig.” Tatiana zei medelevend dat hij zichzelf maar overboord moest gooien. “Dan sleur ik je mee.” Dat vond Tatiana goed. Ze leken nu voor het eerst dichter bij elkaar te komen. Ze zouden samen aan dit dwingende format kunnen ontsnappen.

En dan komt het samenwonen. In elk appartement staat de zetel centraal, er is één slaapkamer en een open keuken. De koppels die zich aan deze structuur weten te bevrijden, leven. Tatiana en Lothar kunnen weer lachen als ze besluiten om niet langer in hetzelfde bed te slapen. Ook Christophe en Nick vonden hun wapen tegen de heteronormatieve dwangbuis. Nick lacht zich dood als hij een aardappelschotel in scherven laat vallen nadat Christophe uren in de keuken heeft gezwoegd. Ze worden bevrijd door de wetenschap dat zwoegen ons niet verder helpt.

Ondertussen lijkt Laura vergroeid met de zetel terwijl Sonny op avontuur wil. Zelfs de kat wordt depressief van de drukkende sfeer. Sonny geeft het op en verlaat de gevangenis.

Alsof een relatie iets is wat je moet ‘kunnen’ als je maar ‘hard genoeg je best doet.’ Iedereen probeert zich staande te houden in eindeloze kopieën van dezelfde ruimte: het semiluxueuze Ikea-appartement. Waarom prikkelen de makers ons niet met een nieuw speelveld voor de liefde?

Toch moet ik bekennen dat ook ik geloofde dat een quarantaine de ideale gelegenheid was om te bewijzen dat wij als koppel 24 op 24 in harmonie samen kunnen zijn. Ik wil zo graag bewijzen dat ik de liefde ‘kan’ dat ik mijn geliefde dwing om bij me te blijven. Als hij protesteert ben ik zo hopeloos dat ik naar de strenge maatregelen verwijs. Ik heb ons vrijwillig in een sociaal experiment gezet. Zelfs zonder camera doe ik krampachtig mijn best om te tonen dat onze liefde dit aankan.

Het resultaat is dat ik vind dat hij te luid smakt, te luid belt en dat hij zojuist woest zijn werktafel naar de gang heeft verplaatst. Vanmorgen schreeuwde ik nog: “Is het omdat ik een vrouw ben dat ik het hele huishouden doe?”

De liefde is geen gevangenis. Straks zal ik mijn vriend zeggen dat hij vrij is om te allen tijde te vertrekken. In die zin kan de uitdrukking ‘essentiële verplaatsing’ ons inspireren in de liefde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234