Donderdag 13/05/2021

Ook dit jaar winnen wij de Ronde niet

Enkel wegens collectief falen van alle andere deelnemers of een virus in het peloton zal een Nederlander de Ronde winnen

Het schijnt vast te staan dat Tom Boonen morgen zijn derde Ronde van Vlaanderen gaat winnen. Ik las dat hij afgelopen week in de verkenning met dermate ongekend hoge wattages de Paterberg oproste dat hij zijn ploeggenoten op 400 meter een halve minuut aan de broek naaide. Wellicht overdreef de verslaggever, maar het blote feit dat Boonen nu zelfs in de verkenning al mythische prestaties worden toegedicht tekent het aura van onverslaanbaarheid rond de herboren vedette.

Breekbaarder aura's dan in de sport vind je overigens nergens. Moeiteloos transformeert de stralenkrans in een doornenkroon - maar Boonen is voorlopig weer even god.

Wat moet het heerlijk zijn morgen op de Markt van Brugge te staan en daar een landgenoot het podium te zien oprijden die door Michel Wuyts met enkele welgemikte vragen de absolute favorietenrol krijgt toegespeeld. Zoiets kleurt de rest van de hoogtijdag. Die staat in de uren na de start in het teken van maar één vraag: wat doet de held? Is hij mee met de juiste ontsnapping? Is hij niet lekgereden? Zal hij ons dringend verzoek waarmaken en winnen?

Wij Nederlanders kennen dat gevoel niet meer. Waar we ook staan, in Brugge, Compiègne, Maastricht of Luik, we kijken zonder hoop naar het startpodium. Het enige bewijs van de aanwezigheid van onze jongens is de onduidelijke krabbel op de presentielijst.

Sport is de geaccepteerde vorm van ordinair nationalisme. Ik heb er zelf ook last van. Hoewel ik een fervent aanhanger ben van de Europese gedachte, check ik altijd meteen of er een Nederlander in de kopgroep zit.

De jaren tussen 1979 en 1986 zijn onze wonderjaren. In acht edities van de Ronde van Vlaanderen won vijf keer een Nederlander: Jan Raas (2x), Hennie Kuiper, Johan Lammerts en Adrie van der Poel. Was het niet wonderbaarlijk? De Nederlanders hadden de Ronde van Vlaanderen overgenomen.

Helaas was Adrie van der Poel ook meteen de laatste Nederlandse winnaar. We staan al ruim een kwarteeuw droog. Ik verzoek even om een moment van stilte, om dit tragische feit te overwegen en de pijn die het teweeg brengt tot u te laten doordringen.

Trieste lijst

Wij winnen nooit meer iets van belang, in het wielrennen. De laatste gele trui in de Ronde van Frankrijk dateert van 1989, de laatste etappezege van 2005. Ik zal u de trieste lijst met laatste Nederlandse zeges in de klassiekers besparen.

Wij kennen het fenomeen van de huizenhoge favoriet niet meer. De kampioenen zijn ons ontvallen. In België komt zomaar iemand als Sep Vanmarcke uit de grond gekropen en meldt zich als toekomstig klassiekerkoning. Dat overkomt ons al sinds lang niet meer. Er zitten meer Nederlanders dan ooit op een racefiets, maar helaas zijn ze allemaal boven de veertig en heb je er niets aan als verdedigers van de sportieve eer van het vaderland.

Ik zag ergens een lijstje met outsiders voor de zege in de Ronde van Vlaanderen - mannen die mogelijk voor een verrassing kunnen zorgen als Tom Boonen door een losgebroken stier op de horens wordt genomen en Fabian Cancellara door een onverklaarbare aanval van buikloop kansloos is geworden. Het waren er tien. Ik hoopte dat Sebastiaan Langeveld door de kenner die het lijstje had gemaakt als outsider zou worden gezien, desnoods als tiende en minst kansrijke. Of Niki Terpstra. Terpstra won onlangs toch Dwars door Vlaanderen - en gaat de Ronde niet ook dwars door Vlaanderen?

Maar ze stonden er niet bij. Wij worden systematisch over het hoofd gezien. We hebben alle krediet verspeeld.

Eerst moeten de twee topfavorieten afvallen, daarna de tien outsiders, dan nog een hele lijst met dark horses en dán komt er eventueel een Nederlander in aanmerking voor de zege. Wij zijn de outsiders onder de outsiders. Pelotonvulling.

Maar ik roep toch even het jaar 1971 in herinnering (Eef Dolman). Het jaar 1974 (Cees Bal). Het jaar 1984 (Johan Lammerts). U bent hun namen wellicht vergeten, maar ze wonnen vanuit het niets de Ronde van Vlaanderen. Dit is de hoop die de Nederlandse wielerliefhebber rest: een landgenoot die per ongeluk de Ronde wint wegens collectief falen van alle andere deelnemers of een virus in het peloton.

Het is een schamele hoop, maar wij moeten het ermee doen.

Bert Wagendorp is de Volkskrant-columnist en redacteur van het wielertijdschrift De Muur.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234