Woensdag 21/08/2019

Ook de vader van Jimi is niet meer

James Allen 'Al' Hendrix

1919-2002

Hij was loodgieter, elektricien en tuinman, Al Hendrix, maar zal toch vooral blijven voortleven door de zoon die hij tijdens een langvergeten liefdesnacht verwekte: het gitaarwonder dat als Jimi Hendrix de wereld veroverde. Niet dat Jimi meteen in het warmste nest werd geboren, die dag in november 1942. Zijn moeder Lucille was amper 17 toen ze hem het leven schonk. Zijn vader zat met de Amerikaanse strijdkrachten overzee, en zag zijn zoon niet tot hij drie was. Omdat Lucille ook al geen echte moederkloek was, werd de kleine Hendrix grotendeels door diverse familieleden opgevoed. Toen Al in 1945 afzwaaide, verbleef Jimi tijdelijk bij zijn schoonzus. Al trok daar in, kreeg met Lucille nog twee zonen, maar uiteindelijk scheidden ze toch, en het is veelzeggend dat Al het hoederecht over de kinderen kreeg.

Om de eindjes aan elkaar te knopen, was elke klus voor hem goed. "Ik onderhield in die tijd tuinen, maakte garages schoon...", zou hij zich later herinneren. "En op een keer vond ik daar een halfkapotte ukulele. Ik nam die mee naar huis en zocht er snaren voor. Jimi begon erop te tokkelen, eerst met zijn rechterhand, dan met zijn linker, wat hem duidelijk het best afging. Hij werd gebeten door muziek en daar was ik blij om. Het was duidelijk iets waar hij van hield."

Toen Jimi's moeder in 1958 stierf aan een gescheurde milt, een maand nadat ze hertrouwd was, ging Al zelfs niet naar de begrafenis. Wel kocht hij zijn zoon een gitaar van vijf dollar. Dat was voor de zestienjarige puber het einde. Hij bleef er maar mee bezig, elk vrij moment. "Jimi draaide mijn platen van B.B. King en Muddy Waters en speelde die na", wist Hendrix senior. "Het jaar daarop kocht ik hem een Supro Ozark 1560 S elektrische gitaar en voor mezelf een saxofoon. We speelden een tijdje samen, maar de afbetaling van de sax woog al vlug te zwaar voor mij. Ik leverde het ding weer in, ook omdat ik besefte dat Jimmy met zijn gitaar veel beter was dan ik ooit zou worden op die sax."

Van dan af ging het heel snel. In oktober 1960 hield Jimi de school voor bekeken en ging even bij het leger. Daarna speelde hij bij Little Richard en The Isley Brothers voor hij stormenderhand New York en vervolgens ook Londen veroverde. Zes lange jaren zag hij zijn vader niet. Tot plots, in februari 1968, de Jimi Hendrix Experience een triomfantelijk thuisconcert mocht spelen in Seattle. Een trotse Al Hendrix stond op de eerste rij te glunderen. Na dat moment de gloire zou hij zijn zoon maar een paar keer terugzien. In juli 1970, amper twee maanden voor Jimi's dood, spraken ze elkaar voor het laatst. "Hij vertelde dat hij geld opzij had gezet en daar meer over zou zeggen wanneer hij uit Europa terugkwam. Maar hij keerde nooit terug. Zijn dood kwam verschrikkelijk hard aan. Ik was altijd ongerust omdat hij zoveel vloog. Mijn grootste angst was dat hij zou omkomen in een vliegtuigcrash."

Jimi Hendrix stierf zonder een testament te hebben gemaakt. Twee decennia lang zou Al tegen managers en platenmaatschappijen juridische gevechten leveren voor de rechten op Jimi's afbeelding en muziek. Een strijd die hij pas in 1995 won. Vier jaar later publiceerde hij zijn memoires: My Son Jimi. Nu volgt hij die zoon in het graf, met een tijdsverschil van meer dan drie decennia.

Jean-Paul Mulders

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden