Dinsdag 01/12/2020

Ook 'Coppers' voldoet aan (bijna alle) politieclichés

Ze willen allemaal anders zijn en toch lijken ze op het eerste gezicht op elkaar. Bovendien blijven we met zijn allen smullen van de klassieke politieserie. Vandaag start VTM met Coppers, gebaseerd op de boeken van Toni Coppers.

"Soms kan het recht heel onrechtvaardig zijn." Met die woorden wordt Coppers, de nieuwe politieserie op VTM, in de markt gezet. Commissaris Liese Meerhout, gespeeld door Hilde De Baerdemaeker, gaat op zoek naar gerechtigheid. Een 'unieke' premisse waar elke reeks graag mee uitpakt. En toch hebben we al snel het gevoel dat politiefictie steevast gemaakt wordt volgens hetzelfde stramien. Clichés waar ook Coppers aan voldoet, en tegelijk ook net iets anders is.

Vaak is het hoofdpersonage een oude grompot, denk maar aan Witse, De Cock (Baantjer) of Van In (Aspe). Zelfs Paul Rabet - een nevenpersonage in de recente Eén-reeks T., gespeeld door Herwig Ilegems - past perfect in dat plaatje. De 36-jarige Liese Meerhout in Coppers is dat zeker niet.

"Liese is geen cliché", vindt auteur Toni Coppers. "Ze is geen cynische, oude inspecteur, maar iemand die echt overtuigd is van de maakbaarheid van de mens. Niet op een naïeve manier, maar ze gelooft wel dat ze op het einde van de rit de wereld net dat beetje beter moet en kan maken."

Tegelijk kun je haar vastberaden karakter ook niet meteen als hartelijk omschrijven. "Je zou haar een soort van eenzame cowboy kunnen noemen", zegt De Baerdemaeker zelf over haar personage. "Liese is een binnenvetter, een tikkende tijdbom die elk moment kan imploderen. Ze is niet getrouwd, heeft geen kinderen en leeft om te werken. Ze is geen cynische politievrouw, maar echt vrolijk is ze zeker ook niet."

Iemand met een hoek af, als het ware. Een einzelgänger met een opvallende hobby, ook. Kortom, een kleurrijk personage. Want een vrouwelijke commissaris kan blijkbaar niet doorsnee zijn.

Een goede tv-flik heeft een sterke persoonlijkheid, attitude en een verleden. Werenfried Witse (Hubert Damen) draagt een scheiding, verloren zoon en moeilijke jeugd mee. Die bagage werd niet altijd uitgesproken, maar vaak gesymboliseerd door de boom waar hij ging mijmeren wanneer het te moeilijk werd. Hannah Maes (Veerle Baetens) rekent in Code 37 af met de verkrachters van haar moeder, het geheim van haar vader en de verdwijning van haar broer. En ook in Coppers wordt snel duidelijk met welke geschiedenis Liese Meerhout worstelt.

Tv-makers denken graag dat ze het warm water hebben uitgevonden. En op het platgereden pad van de politiefictie durft dat zo nu en dan ook echt te gebeuren. De VIER-reeks Vermist draaide de rollen om. De cel vermiste personen gaat er immers niet op zoek naar een dader, maar naar een slachtoffer. In de Eén-reeks T. werd gezocht naar een nevenpersonage, een expert buiten het politiekorps die vaak met de oplossing komt. Die rol is weggelegd voor Koen De Bouw, als de wat getikte maar briljante professor Jasper Teerlinck. Een derde in de rol van de einzelgänger met hoek af.

Coppers lijkt niet te zoeken naar zo'n unieke invalshoek. "Ik wil niet geforceerd het warm water uitvinden", zegt auteur Coppers. "Maar ik wil wel terugplooien op universele thema's en die dan actueel maken, in de tijd van vandaag plaatsen."

Om dat te verkrijgen laat Coppers zijn personages af en toe over de schreef gaan. "De rode draad is de feilbaarheid van de mens en hoe ze daarmee omgaan", zegt hij. "Ook politiemensen nemen soms een loopje met het recht. Daarom zetten we agenten hier menselijk neer. Want personages worstelen ook met het verschil tussen recht en rechtvaardigheid."

Coppers doet dat op een natuurlijke manier. Wanneer Liese Meerhout haar politieboekje te buiten gaat, ligt het er zelden vingerdik op. En toch is ook die eigenschap een beproefde tactiek in de politiefictie. Ook Witse, Van In of De Cock handelen niet altijd naar de regels. Gelukkig maar, het zou anders snel saai worden.

Er zijn twee vertelvormen van politiefictie: de serie en de serial. Die laatste smeert een zaak over een hele reeks, met een misdaad die pas aan het einde van een seizoen wordt opgelost. Dat vraagt een straf verhaal met rijke personages. Het is een model dat vaak wordt toegepast in Scandinavische reeksen als The Killing en The Bridge. Bij ons werd het onder meer gedaan in Deadline 14/10, al blijft de klassieke serie - een zaak per aflevering - eerder regel. Iets wat vaak leidt tot snel bedachte verhaaltjes.

Ook Coppers is gemaakt volgens het traditionele model. Al maakt de bedenker zich sterk dat het geen bandwerk is. "Zeven van de dertien verhalen van de serie zijn afgeleid van mijn boeken", zegt Coppers. "De makers hadden dus meteen 300 pagina's verdieping per aflevering om op terug te vallen."

In Coppers dus geen houten Jan Klaassen-personages. Al hebben ze wel hun herkenbare kenmerk. Sidekick Michel Masson (Luk Wyns) drinkt. "Niet omdat hij alcoholverslaafd is, wel omdat hij anders de lelijkheid van de wereld niet zou aankunnen", zegt Coppers. Sofie Jacobs (Lotte Pinoy) is de wat misnoegde hoofdinspecteur, die eigenlijk de post van Liese ambieert. En dan is er het groentje en groene jongen Laurent Vandenbergh (Bert Verbeke). En het zal u niet verbazen dat hij zo nu en dan met dé oplossing komt aandragen.

Coppers, elke maandag om 21.40 uur op VTM

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234