Zaterdag 28/03/2020

Oog in oog met gezochte gangsters

Zowat het enige slachtoffer dat een pistool tegen zijn hoofd kreeg en daar geen trauma aan overhield. “Ik heb er weinig last van gehad”, beaamt Ludwig Louwagie, nadat Lesley Deckers en Lahoucine El Haddouchi, hem tijdens een pleziervlucht op 23 juli dwongen te landen op de binnenkoer van de Brugse gevangenis.“Vliegangst heb ik niet gekregen. Maar mijn vertrouwen is wel gekraakt. In de mate van het mogelijke proberen we passagiers nu te controleren voor de vlucht. Handtassen gaan onder de stoel, waar ze er niet aan kunnen. Fouilleren doen we niet, dat is een stap te ver. Ik heb wel een gezonde schrik gekregen voor allochtonen. Ik vind het spijtig dat ik dat zo moet zeggen. Voortaan zonder vooroordelen door het leven gaan, zal moeilijk zijn.”Maar Lesley Deckers is toch een Vlaams meisje? “Ik weet het”, zucht Louwagie. “Maar eigenlijk is ze een van hen. Voortaan ben ik op mijn hoede, al zal het mijn vliegen niet veranderen. Waar ik eigenlijk meer last van heb, is dat er niets dreigt te veranderen. Dat brengt onze sector in gevaar. Er zijn toch middelen genoeg om de wandelplaatsen van gevangenissen snel te beveiligen? Een simpele draad spannen moet toch volstaan. Ik snap niet dat zo’n project 250.000 euro moet kosten.”Ook van de huidige beveiliging van gevangenissen heeft Louwagie geen al te hoge pet op. “Wat ik niet versta is dat de koer van de gevangenis in Brugge, toch een modern gebouw met allerlei technische snufjes, geen camerabewaking heeft. Toen ik landde, waren er zelfs geen cipiers in de buurt. Of kijk naar de gevangenis in Hasselt. Pas gebouwd, beantwoordt aan alle moderne veiligheidsvereisten. Maar er ligt wel een kanjer van een voetbalveld naast waarop je zomaar kan landen.”Niet de helikopterbusiness is bedreigd, vindt Louwagie, maar wel het gevangeniswezen. “Echt, als er niks verandert, dan heb ik er geen zin er meer in. Eén keer mijn leven op het spel zetten is genoeg.”

Onderkoelde paniek, toen de helikopter met Sekkaki, Melloul-Khayari, Johri en Lesley Deckers aan boord neerstreek in de velden rond Aalter. Want een verder vluchtplan hadden de gangsters en het ontsnappingshulpje niet. “Van toen af is het één grote improvisatie geweest”, erkende Sven Mary, de advocaat van Ashraf Sekkaki. Een vrouw die in een nabijgelegen benzinestation stond te tanken, was het eerste slachtoffer van de blinde vlucht. Onder bedreiging van een pistool eisten de ontsnapten haar auto op, een zwarte Mercedes.De vrouw moest op de passagierszetel gaan zitten. Ashraf Sekkaki kroop achter het stuur, terwijl de rest van de bende zich op de achterbank wurmde. Sekkaki reeed richting E40 en gaf plankgas richting Gent. Pas op de R4 ter hoogte van Merelbeke hield de wagen halt. “Mijn moeder smeekte haar niets aan te doen”, getuigde de zoon van de ontvoerde vrouw later. Sekkaki toonde genade: hij liet de vrouw uitstappen. Haar handtas en haar gsm hield hij bij. En weg was de auto.Door in de berm te staan zwaaien kon de vrouw een voorbijganger doen stoppen. De arts die achter het stuur zat bracht de vrouw tot bedaren en reed haar naar het politiebureau van Melle. Daar deed de getraumatiseerde vrouw haar verhaal.Pogingen om de vrouw opnieuw te contacteren, leverden niets op. “Ze wil er niets meer over kwijt”, zegt korpschef Roland Debaets van de politiezone Aalter-Maldegem, waar de dienst Slachtofferhulp zich over de vrouw ontfermde. “Ze wil anoniem blijven en zo snel mogelijk vergeten wat er is gebeurd.” Hoewel Sekkaki weer achter de tralies zit, in Marokko dan nog, is de schrik voor een nieuwe confrontatie met de gijzelnemer nog te groot, zo moeten we begrijpen.De Mercedes werd zes dagen later, op 29 juli, teruggevonden in Gent, vlak bij de Gebroeders De Smetstraat, in de volksbuurt rond het nieuwe justitiepaleis. De wagen stond er al een tijdje en glom als nieuw. Vermoedelijk waren de gangsters er eerst mee naar de carwash gereden om zoveel mogelijk sporen te wissen.De politie liet de wagen aanvankelijk een paar dagen staan ter observatie maar snel werd duidelijk dat het voertuig voorgoed was verlaten.

Ondertussen hielden de gangsters zich bezig met verzamelen van geld voor hun vlucht. Dat deden ze door in het noorden van de provincie Antwerpen banken te overvallen. Daarbij gingen ze bijzonder efficiënt te werk. In twee dagen tijd overvielen Sekkaki, Johri en Melloul-Khayari maar liefst vier banken.Op maandag 27 juli omstreeks halftwaalf een filiaal van Citibank op het Antwerpse Kiel, enkele uren later was het de beurt aan de Recordbank in Oud-Turnhout. Daar kreeg de bankdirecteur een pistool tegen zijn hoofd en werd hij gedwongen geld uit de kluis te halen. Ook hier hetzelfde verhaal. “De directeur wil er niets over kwijt”, zegt Dries Hendrickx, gedelegeerd bestuurder van Hendrickx Verzekeringen Turnhout, dat een filiaal van Record uitbaat. “We hebben het voor alle zekerheid ook gecheckt met het hoofdkantoor van Record in Brussel. Van hen mogen we niets zeggen. Blijkbaar hebben alle betrokken banken dat onder elkaar afgesproken.”Een dag later, op 28 juli, sloeg de bende nog eens toe, deze keer bij Axa in Wuustwuzel en bij een Argentakantoor in Retie. “Onze bediende wil liever niet aan de telefoon komen”, zegt Erik Thielemans in Retie. “Hij maakt gebruik van de diensten van Slachtofferhulp. Voor de rest wil hij deze episode afsluiten en ‘de hele zever’ achter zich laten. Het spijt me. Wij willen dit zo snel mogelijk vergeten.”Bij de bankovervallen maakten Sekkaki en co. maar liefst 100.000 euro buit. Ze gingen telkens op dezelfde manier te werk: Sekkaki en Melloul-Khayari stormden gewapend het bankkantoor binnen. De ene dreigde met een pistool, de ander met een mes. Buiten zat Mohammed Johri hen op te wachten in een auto: de donkergrijze Peugeot 107 van zijn lief Lesley Deckers.

Dat de bankovervallen uitsluitend plaatsvonden in het noorden van de provincie Antwerpen, had een praktische reden: de daders kwamen telkens afgezakt vanuit Nederland. Na hun ontsnapping hadden ze hun toevlucht gezocht in een hotel in Amsterdam, A-Train, pal tegenover het Centraal station.“Ze zijn eerst voor een nacht ingecheckt”, zegt eigenaar Jos Heijnsdijk. “Daarna hebben ze hun verblijf telkens met een nacht verlengd.” In totaal verbleven Sekkaki, Johri, Melloul-Khayari en Lesley Deckers vijf nachten in het hotel. “Veel hebben we ze uiteraard niet gezien. De gasten hielden zich op de achtergrond. Met het meisje hadden we af en toe contact, maar ook dat was niet diepgaand. Ze stelde zich bijzonder terughoudend op. Eigenlijk zagen we ze alleen bij het ontbijt.”Het gezelschap huurde twee kamers. Lesley trad op als woordvoerster, zij regelde alles aan de receptie. Over hun activiteiten daarbuiten kan hoteleigenaar Heijnsdijk niets zeggen. “Wat ze overdag deden, weet ik niet. Met een auto heb ik ze alleszins nooit in de weer gezien. Ons hotel is vlak bij Amsterdam Centraal, in een wip zit je op de trein.” Wat openbaar vervoer betreft, is het hotel dan ook een ideale uitvalsbasis, erkent Heijnsdijk. “Maar ik hoop dat iedereen begrijpt dat wij geen verblijfplaats zijn voor criminelen. Ons hotel is er voor treinliefhebbers. Het ziet er ook zo uit. Verder mag ik u niets vertellen, dat heeft de politie ons zo opgedragen. Onze receptioniste die eerder een interview gaf aan een Vlaamse krant hebben we trouwens om die reden ontslagen.”

Na Amsterdam drong de vraag zich op: ‘Wat nu?’ De drie voortvluchtigen wilden plots naar Marokko verkassen. Daarop zou Mohammed Johri tegen Lesley Deckers gezegd hebben dat ze contact moest opnemen met Kelly Slegers in Mol. Dat meisje zou Lesley vast voor een paar dagen onderdak willen bieden, suggereerde Johri. Ondertussen zou hij met Sekkaki en Melloul-Khayari de hst naar Spanje proberen te nemen.Met valse paspoorten ging het trio aan boord van de Thalys, vermoedelijk al in Nederland om niet herkend te worden. Even over de grens in Frankrijk was het toch prijs voor Melloul-Khayari: hij viel bij de douane door de mand. In Parijs werd hij van de trein gehaald, maar op een arrestatie wachtte hij niet. De gangster zette het op een lopen en slaagde erin Brussel te bereiken. Daar werd hij twee dagen later alsnog gevat.Na enkele dagen in Mol te hebben verbleven, voelde de gastvrouw van Lesley Deckers het te heet onder haar voeten worden. Het opsporingsbericht was voortdurend in het nieuws. Na de arrestatie van Johri in Marokko was het overigens slechts een kwestie van uren voor de Marokkaanse politie ook Sekkaki te pakken zou krijgen.Kelly Slegers dumpte haar logé bij Latifa Raïss in het Limburgse Beringen-Mijn. Raïss had eerder al een dakloze opgevangen en in al haar naïviteit zou ze verder geen vragen stellen, zo vermoeddde Slegers. Aldus geschiedde. Maar toen Lesley ook haar gezochte Peugeot meebracht en op een achterafkoertje stalde, ging bij de Beringse wijkagent Koen Nulens een licht branden. Ze kon in een Turkse wijk nergens anders dan bij de enkele Marokkaanse gezinnen die de agent kent. “Gewoon een goede ingeving gehad”, zei Nulens achteraf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234