Zondag 15/09/2019

F*ck Ibiza

"Onze zoon heeft al veel blote borsten gezien"

Beeld Joris Casaer

Als de feestneuzen gaan slapen, verandert Ibiza in een kinderparadijs. Voor hun ouders wacht de strandbar met ijsemmer. "Mijn dochter vond het de max."

Aan de baai Cala Bassa, in het noordwesten van Ibiza, kleurt de lucht staalblauw en het water turkoois. De zee is er omzoomd door de pijnbomen die ooit het hele eiland bedekten. In de verte lonkt San Antonio. Dit zou de mooiste baai van Ibiza kunnen zijn.

Als je de villa's wegdenkt, tenminste, die op de rotspartijen zijn gebouwd. Als je de kakofonie van luchtmatrassen negeert, de ronkende jetski's, de krijsende kinderen op opblaasbare bananen die door de baai scheuren, de leurende verkopers van zonnebrillen, hoeden, strandlakens, selfiesticks en koude drankjes. De verkoopsters van gehaakte jurken, gebatikte jurken, maxi-jurken.

Op Ibiza komt iedereen elkaar tegen: ravers, glamourkoppels, hippies, nudisten en kinderen. "Maar het zijn ten minste echte borsten, die ze hier zien." Beeld Joris Casaer

Het is druk, heel druk op Ibiza.

Liefst 22 boten liggen vandaag in de kleine baai voor anker. Om de vloot op veilige afstand te houden, is op de waterlijn een touw gespannen. Zo vormt de baai een kindvriendelijke kom van ondiep water die in de aanhoudende hitte snel opwarmt. De combinatie van warm zeewater met een massa spelend grut doet spontaan denken aan een grote plas pis. Spijtig, ook, van de scherpe benzinegeur die af en toe van de jachten het strand op waait.

Een moeder met getatoeëerde armen en in smurfblauwe bikini loopt achter een waggelende pamper aan terwijl ze driftig op haar witte iPhone tikt. De peuter wordt onderschept, op de arm gehesen en terug naar haar ligbed gebracht. In de ijsemmer wachten flessen gekoelde Perrier en witte wijn.

Voor kinderen is het hier het paradijs. Voor hun ouders is er de strandbar.

Bonen in tomatensaus

Tot in de jaren negentig telde Ibiza slechts een handvol strandtenten en ze waren niet meer dan dat: een paar bamboestokken, wat palmbladeren op het dak, op het menu simpele bocadillo's en ijsgekoeld bier. Die bestaan bijna niet meer, de standaard is gezet door El Chiringuito (wat, ironie, in het Spaans gewoon strandbar betekent). In deze luxueuze imitatie van een beach shack staat er een wijnkoelkast, op de kaart foie gras, burrata en kreeft. Boven de witgeschilderde bar in perfect geschaafd 'wrakhout' hangen handgeschilderde bordjes met om selfies schreeuwende spreuken als: 'Sun, sand and drinks in my hand'. Of: 'En el mar te quiero mucho mas' (de keet is populair bij trouwers).

Aan de bar zitten Patrick Villarin, Dirk Mommaerts en hun vier tienerdochters. Ze zijn met een elfkoppig gezelschap - partners, nog meer kinderen, schoonouders - met de touroperator naar Ibiza gekomen. De meisjes mogen nippen van de verse sangria die de papa's bestellen. Ze heten Lara, Aline, Melanie en Lisa, en zijn tussen de 13 en 17 jaar oud.

In Andalusië zijn ze al een keer geweest: "Te heet, en hier zijn de stranden mooier." Ook het Griekse eiland Kos hebben ze al gedaan. "Toch ver vliegen." Toen de kinderen kleiner waren trokken ze naar Mallorca, maar daar vinden ze het "wel heel erg gericht op kleine kinderen. Héél rustig is het daar."

De mannen zijn al in Es Paradis geweest, een club in de buurt. Want ook papa's zijn niet vies van een feestje. "Noem ons maar Like Dirk en Patrick Vegas." De meisjes moeten een beetje lachen en zijn een beetje beschaamd.

De familie is met de touroperator gekomen en verblijft in een hotel in de buurt van San Antonio (voluit Sant Antoni de Portmany). In vijftig jaar tijd is San Antonio geëvolueerd van vissersdorp naar Little Britain. Je kunt er ontbijten met bonen in tomatensaus en a pint gin-tonic - geen biertje maar een forse halve liter - kost er 7 euro. De Britse invasie bezorgde het eiland een vreselijk slechte naam met de voorspelbare uitspattingen van laveloze zatlapperij en vechtpartijen. De Spaanse toeristische dienst heeft de afgelopen jaren veel moeite gedaan om de Britse instroom terug te dringen door verouderde hotels vol spotgoedkope all-intouristen op te waarderen naar smaak en het budget van de iets deftigere touroperator, type Thomas Cook. Dat is nog niet helemaal gelukt.

De Britten? De meisjes slaan hun hand voor hun mond om gegiechel te onderdrukken. "Oh my god!" Ja, op de promenade waar de Britse vakantiegangers na een dagje hijsen in hun all-inhotel komen flaneren, daar weet je niet waar eerst te kijken. "Wij hadden ons 's avonds mooi opgekleed om de deur uit te gaan", zegt Patrick, "maar dat was duidelijk niet nodig." Lisa: "Die liepen daar allemaal in hun bikini!" Opnieuw de hand voor de mond. Zatte Britten zijn hier deel van de folklore geworden, een toeristische attractie.

Kinderen kunnen spelen in het ondiepe water en er zijn zelfs beachclubs met kleuteranimatie. Beeld Joris Casaer

Megaduur, decadent

Ibiza is een plek van uitersten. Ravers, nudisten, glamourkoppels, hippies en klanten van touroperators leven er in het hoogseizoen samen in relatieve peis en vree. Een opmerkelijke prestatie, gezien de beperkte ruimte: het eiland is slechts 50 kilometer lang en zo'n 20 kilometer breed, de bezoekersstromen concentreren zich op de kusten.

In de zomer vertienvoudigt de bevolking van het eiland, dat slechts 140.000 inwoners telt. Het helpt dat elke subcultuur haar eigen hang-outs en dagritme kent. Maar confrontaties zijn onvermijdelijk. De beste plek om die interactie te aanschouwen is de Sunset Strip.

Elke avond troepen duizenden mensen samen op de westkust van het eiland om de zonsondergang in San Antonio te bekijken. Wat begon als een ritueel onder hippies met zang, dans en een hijs van een joint, is uitgegroeid tot een massa-evenement dat best te omschrijven valt als de Ibiza-versie van het schlagerfestival: fout maar oh zo lekker. Obese families met een zakje vol blikken cider uit de nachtwinkel en middenklassegezinnen met buggy's als terreinwagens verbroederen met stag parties, bakvissen die opgedirkt zijn zoals alleen Britten uit het hoge noorden dat kunnen en party people die de siësta nog uit hun ogen moeten wrijven.

Hier ligt het legendarische Café del Mar, de club die in de jaren tachtig als eerste brood zag in het commercialiseren van de zonsondergang met begeleidende muziek en compilatie-cd's. De loungy beats van dj Hed Kandi steken wat bleekjes af bij het jolige feestgedruis op het aanpalende terras van Café Mambo. Uit de boxen knallen fragmenten uit de UK Singles Chart. Iedereen brult mee. Een hevig geblondeerde dame met akelig blauwe kleurlenzen, face paint en vette valse wimpers wordt met zachte hand terug in haar stoel gedwongen om het zicht van de overige gasten niet te bederven. De zon moet nog in de zee zakken.
Over de promenade schrijdt een promoteam van discotheek The Zoo Project. Lenige jongens en meisjes verkleed als tijgers en gorilla's gaan enthousiast met kinderen op de foto. Ook Lillie, de zevenjarige dochter van Helen Wouters, reageerde enthousiast op de dierenparade. Maar toen het jonge gezin naar The Zoo trok, bleek de club niet zo kindvriendelijk. "Ik dacht dat het leuk voor kids was, maar daar mocht ze niet binnen. Het zat er ook vol druggies. Dus dat was niet goed."

Helen en haar gezin spendeerden een week in San Antonio nadat vrienden reclame hadden gemaakt voor het mooie eiland met de verlaten baaitjes en de hippievibe. "Als je leeft wanneer de feesters slapen en je slaapt wanneer de feesters leven, heb je er totaal geen last van. Dan is het een fijne vakantie voor kinderen. Het is niet ver vliegen en het eten is lekker."

En voor jonge ouders die zich heel even meer dan een jonge ouder willen voelen, biedt het eiland volop kansen (er zijn zelfs beachclubs met kinderanimatie waar kleuters zonder kopzorgen gedropt kunnen worden, een duit in de tip box volstaat).

Helen heeft het er één keer "van genomen", zoals ze het zelf noemt, op het strand van Cala Bassa. "Leuk voor kinderen én volwassenen. Het zat er stampvol, veel kinderen, maar ook veel blote borsten en stieren van venten. Best grappig eigenlijk." Ze heeft zich op een strandstoel gezet en kreeft en sushi besteld zonder aan de rekening te denken. "Tanja Dexters liep daar ook met haar gezin, dus dat zal ook wel iets goed zijn, neem ik aan, voor rijkere gezinnen.

"Voor ons was dat één keer zot doen. Je kon natuurlijk ook picknick meenemen, dan kost het niks. Ik denk dat de strandstoel alleen al 40 euro was, een paella voor twee 80 euro en mijn dochter haar sushi wil ik zelfs niet weten. Megaduur en decadent, maar de rest van de vakantie hebben we veel in ons appartementje gekookt." Ze hebben er van genoten, zegt ze. "Mijn dochter vond het de max."

Beeld Joris Casaer
Katrien, haar zoon Helder en haar moeder Liliane: vakantie tussen hippies, nudisten en iPad. Beeld Joris Casaer

Chillen!

"Kijk, een blote meneer." Op de rotspartij achter camping La Playa, aan de oostkust van het eiland, staat een man die niet meer piepjong is in zijn adamskostuum in de zon. Nudisme beperkt zich op Ibiza niet tot het naakstrand. Ja, zegt Katrien Vandecruys, "Helder heeft hier al veel blote borstjes gezien." Helder is haar zoon van zes. "Maar het zijn ten minste echte borsten."

Voor Katrien, haar zoon een haar moeder Liliane is vakantie op Ibiza "back to nature, back to basics". Ze wonen in Hasselt, vlak bij de drukke kleine ring. In haar job als art director bij een reclamebureau ligt het tempo hoog. Ibiza is "rust, natuur, chillen. Ik wil dat Helder visjes ziet, met andere kinderen speelt en in de zee kan zwemmen. Het avontuur. Zoals ik het zelf met mijn ouders heb gedaan: wildkamperen in Spanje, vuurtje stoken, naakt rondlopen. We zijn hem aan het leren snorkelen." Helder zit gebogen over zijn iPad. "Zo meteen leg je het weg, hé jongen?" Ze fronst haar wenkbrauwen en zegt: "Dat hoort bij het moderne ouderschap: wanneer pak je de iPad af?"

Dit is hippie-Ibiza, waar dreads en blote voeten de dresscode bepalen en het leven verloopt op het lome ritme van de djembéspelers. Caravans zijn versierd met ohm-tekens en Ganesha's, tenten met Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Op een matras ligt een meisje met zwarte voetzolen in een diepe slaap verzonken. "Dat ligt daar dus de hele dag", zegt Liliane. Dat vindt ze maar raar.

Ze gaan nog naar de hippiemarkt en naar de zonsondergang kijken op het strand waar er elke avond gedanst wordt en gedrumd. De voorzieningen op de camping zijn erg sober, maar ach, dat zand in de douche spoel je toch gewoon even weg? En naar haar coupe frisée kijkt hier toch niemand om. "We kennen hier toch niemand. En ik ben gezellig voor het eerst met mijn kleinkind op vakantie."

"Helder, zit je nu weeral op dat ding?" Haar zoon heeft de iPhone van Katrien uit haar handtas gevist en is opnieuw verdiept in een spelletje. Het is nog even wennen, het avontuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234