Vrijdag 10/04/2020

Straatblog

Onze stad aan de Dijle heeft de neiging ferm te meuren

Beeld CC 2.0/Flickr.com/Kristof Verslype

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat. Hij bericht wekelijks over Leuven en laten Leuven.

Staat u mij toe mijn cursiefje vandaag te beginnen met een flard Louis-Ferdinand Céline? Akkoord, de man was een halve fasco en een volledige viespeuk maar dat is geen reden om zijn leerstellingen a priori af te wijzen. In meesterwerk 'Voyage au bout de la nuit' uit 1928 klinkt het: "Hoe langer je op dezelfde plek blijft hangen, des te meer zie je de dingen en de mensen in al hun naaktheid; ze rotten weg en beginnen speciaal voor jou te stinken."

Iets meer dan een decennium geleden - ik betrok een kot in Brussel, een benepen kamer vlak onder het dak - had ik een onverwachte logé over de vloer. K., een vriend van een vriendin, hij had te veel alcohol gedronken en ik stelde mij in dito toestand gastvrij op. Hij was even oud als ik maar reeds werkmens. Na een tegengevallen jaar studeren in Leuven, spaarde hij voor een tweede poging en bezon hij zich intussen over wat die tweede poging net zou inhouden.

Over dat tegengevallen jaar was K. kort: "Leuven stinkt." Zo lang ik zelf nog in Brussel studeerde, beschouwde ik deze stelling als een metafoor. Ongenuanceerd en een tikje onduidelijk maar zo direct als een vergelijking maar wordt. Eens verkast naar Leuven besefte ik dat K. zich in feite transparant had uitgedrukt. Onze stad aan de Dijle heeft de neiging ferm te meuren.

Beeld kos

Vooreerst is er de walm waarmee de Stella Artoisbrouwerij ons tracht te verstikken zodra de wind ietwat uit het noordwesten komt. Een drukkende zoetheid, als een overdosis winegums. Een neveneffect van het koken van de mout, heb ik begrepen. Bij mijn eerste kennismaking met die verschijnsel, heb ik mijn halve kamer afgezocht of er ergens een dode muis lag te rotten. Er lag inderdaad ergens een overleden knaagdier te vergaan maar dat had niets te maken met de moutstank.

Ten tweede de afgebakende territoria der fakbars. Jachtgebieden begrenst met de aroma's van braaksel, urine, verschraald bier en half opgegeten pitta. 's Morgens vindt zelfs een blinde er zijn weg. Wel oppassen voor de brouwersknechten die reeds de volle vaten lossen voor de volgende nacht. Ook oppassen voor knapen die hun roes uitslapen op het trottoir.

Dan de Muntstraat, de culinaire slagader van Leuven. Een dikke tweehonderd meter volgepropt met meer restaurants dan uw cholesterol en suikerspiegel verdragen. Zodra het etenstijd is, clashen de geuren van zowat alle kookstijlen ter wereld. Soms aangenaam zodat het springtij opkomt in je speekselklieren. Soms walgelijk zodat je een fakbar zoekt om tegen te kotsen.

Tot slot de Dijle die al deze parfums samenbindt tot een eigentijds moeras. Een laatste rustplaats voor fietswrakken die niet kunnen zwemmen en vuilniszakken waarmee is gevoetbald. We mogen onze twee handen kussen dat het geen haard is van malaria, cholera en vlektyfus.

Een mevrouw van de radio voorspelde ooit dat ik Leuven onvermijdelijk beu zou raken. Misschien probeert de stank van de stad mij diets te maken dat het zover is. Vooralsnog vergeefse moeite. De herfst is in het land en ik ben snipverkouden. Mijn neus is verstopt, ik ruik helemaal niets. Ik blijf hier dus nog een tijdje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234