Maandag 27/09/2021

Onze reporter over zijn ontmoeting met Kurt Cobain

null Beeld

Zaterdagnamiddag 23 november 1991, de backstage van concertzaal Vooruit in Gent. Drie groezelige kleedkamers, een gemeenschappelijke ruimte met tegen elkaar geschoven formicatafels, een kamertje dat dienst doet als kantoor voor de concertpromotor en een stapelhok vol drankkratten. Nirvana speelt hier vanavond hun derde en tevens laatste concert in ons land. 'Nevermind' is al dé plaat van het jaar, 'Smells Like Teen Spirit' is aan een gestage klim in de hitlijsten begonnen, het bordje 'uitverkocht' hangt aan het ticketloket.

Ik kom hier de toekomst van de rock interviewen, een kerel die negen maanden jonger is dan ik en lak heeft aan interviews. Omdat hij zichzelf niet begrijpt en dus ook niet wil verklaren. Omdat hij aan de heroïne zit en oververmoeid is na een jaar van haast ononderbroken toeren. Omdat hij periodiek boel heeft met zijn lief, die met haar band het voorprogramma van zijn band verzorgt. Kurt Cobain dus.

Krijsen en schelden
Op het afgesproken uur heerst in de backstage een nerveuze drukte. Verfomfaaide figuren lopen kleedkamers in en uit, deuren worden dichtgegooid, gekrijs en gescheld. Cobain en Courtney Love vechten één van hun ruzies uit, het verzamelde journaille kijkt elkaar meewarig aan en houdt zich deemoedig op de achtergrond.

Gedwongen tongkus
Enkele minuten later stuift Love de toekomstige vader van hun dochter achterna, neemt hem te grazen en dwingt hem tot een wilde, theatrale tongzoen. 'Ach, het is stil waar het niet waait', denk ik terwijl het meisje van platenfirma Universal me naar het stapelhok leidt.

Lijfgeur
Cobain staat te druilen in het deurgat. Een deerniswekkend figuur. Doffe blik in de ogen, een gelaat zonder enige uitdrukking. Blauwe ogen, voor zover hij oogcontact toelaat. Een lijfgeur die me doet denken aan de lucht van ziekenhuizen waar de voorraad Dettol al enkele maanden uitgeput is. - Beste fans, Kurt stonk een uur tegen de wind -

De hand die hij me reikt, is grauw en kil. Hij draagt twee jeans boven elkaar, allebei gescheurd boven de knieën. De huid op zijn benen is grijs. Weken niet gewassen.

Er staan geen stoelen in het stapelhok, dus gaan we allebei op een lege bierkrat zitten, op een meter van elkaar. De deur gaat dicht en ik besef: die kerel weet niet waar hij is, wat hij hier doet of wie hij is. Ik heb al eerder junks gezien, enkele van mijn kennissen zijn verslingerd aan 'smack', maar die zijn allemaal minstens vijftien jaar ouder en verlopen hippies. Anders dan deze exponent van de 'Generation X' die voor me zit en de hele tijd langs me kijkt, naar niets.

Hortend gesprek
Zijn reputatie is hem vooruitgesneld en dus weet ik dat een regulier gesprek niet aan de orde is. Of hij zin heeft in een spelletje vrije associatie? "Ik geef een kernwoord, jij associeert er op los?" "Why not?". Wat volgt, is een hortend gesprek waarvan ik hier de essentie meegeef. De ons toegemeten tijd samen is vijftien minuten, zo gaat dat.

Nirvana was voor 'Nevermind' overgestapt naar Geffen, een divisie van de major Universal. De fans van het eerste uur bekeken dat sceptisch. "Zij die afhaakten omwille van die groei zijn we graag kwijt. We zijn nooit vies geweest van popmuziek", reageert Cobain.

Op het trefwoord 'ambitie' reageert Cobain zonder nadenken: "Slapen, narcolepsie, verdoving". 'Destructie': "Dat we onze instrumenten kapotslaan, is puur plagiaat van The Who".

Hoe de songs tot stand komen? "Zoals vroeger: ik jengel thuis wat op mijn akoestische gitaar en die ruwe schema's leg ik voor aan Krist en Dave. We spelen die dan onophoudelijk tot we aanvoelen hoe lang een song mag duren. Tekst komt er pas later aan te pas".

Verwarring
Over die teksten zijn intussen al heelder bibliotheken geschreven, maar ze zijn wat hij zegt dat ze zijn: "Aaneenschakelingen van woorden die beelden oproepen, zonder bewuste samenhang. Ik heb zelden een idee van het songthema voor de song af is, en zelfs dan is het vaak moeilijk om te achterhalen waar die woorden vandaan kwamen en waarom ze samen staan. Meestal zitten er verschillende onderwerpen in één song, waardoor ook de songtitels amper iets te maken hebben met de tekst, laat staan met het refrein. Mijn teksten zijn salades van verwarring, de song wordt zo een autonome eenheid".

Marshall Tucker Law
Na het 'interview' vraag ik Cobain mijn exemplaar van de 'Nevermind'-cd te signeren. Hij schrijft 'Marshall Tucker law' op het hoesje, en eronder 'Kurdt'. Jawel, met 'dt'. We vroegen rond (internet stond nog in zijn kinderschoenen) en kwamen aan de weet dat marshall Tucker een rechtsambtenaar van het Amerikaans hooggerechtshof was die in zijn aanbevelingen voor de congrescommissie rond het terugdringen van geweld onder jongeren een harde aanpak van wapenbezit en druggebruik voorstelde. De cd heb ik twee jaar na Cobains dood weggeschonken aan een vriendin die "verkoopbare spullen" ronselde voor een veiling ten voordele van Unicef.

Pot belge
Cobain moet vlak voor het optreden 'geprepareerd' worden, anders houdt hij het niet vol, hij kan amper op zijn benen staan. Hij heeft een lege maag, want eten, daar komt hij die dag niet toe. Hole en Nirvana krijgen die avond een gezonde maaltijd ("een stevige bouillon wilden ze", herinnert de kokkin zich) voorgeschoteld in een restaurant vlakbij de concertzaal, maar gooien de inhoud van hun borden naar elkaar. "Alleen de drummer, die at nog met manieren, dat was een lieve kerel", aldus de kokkin.

Wat Cobain die avond precies ingespoten krijgt, is een goedbewaard geheim. Maar hij staat er, en houdt het zelfs een uur en twintig minuten vol. De Vooruit kolkt, mijn vriendin loopt blauwe plekken op in de pogoënde massa. Zij vindt het maar niets, die toekomst van de rockmuziek. Dus gaan we achterin de zaal staan. De body van de stukgeslagen bas die Novoselic op het eind van het wervelende optreden in het publiek kiepert, daar hebben wij geen last van. Het tienermeisje dat het ding met haar mond opvangt, schiet er een hele rij tanden bij in.

De grootste misdaad
Nirvana is nooit meer teruggekeerd naar ons land. Cobain schoot zich in april 1994 een kogel door het hoofd. Een maand eerder had hij in een ziekenhuis in Rome enkele dagen in coma gelegen na een overdosis Rohypnol. Courtney Love las tijdens een gedenkingsplechtigheid voor uit zijn afscheidsbrief: "Ik heb al jaren geen opwinding meer gevoeld. Ik voel me schuldig. Ik kan jullie niet voor de gek houden. De grootste misdaad is een valsspeler te zijn". Ze sprak hem nog één keer tegen: "Nee, de grootste misdaad is ons zo te verlaten". (luc beernaert)

undefined

null Beeld
null Beeld
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234