Vrijdag 19/07/2019

Reportage

Onze redactrice zocht en vond de ultieme festivalervaring in Tulum, Mexico

Zou het aan het slechte weer of de grootte van ons land liggen? Steeds vaker steken we de grens over, op zoek naar de ultieme feestervaring. Wij gingen ze zoeken in Tulum, Mexico. Daar zuchten ze het ’s nachts in elkaars oor: "It’s all about connecting."

Beeld rv

Als ecologisch verantwoorde, culinaire en gezonde festivals, en festivals in het buitenland en het bos, vorig jaar al aan een opmars bezig waren, dan is het anno 2017 helemaal the way to go. De grens oversteken naar Frankrijk, Nederland, Hongarije of Spanje is niet nieuw, maar terwijl het vroeger voorbehouden was voor de avontuurlijken onder ons, is het vandaag al een tikkeltje meer mainstream. Dus zoeken de early adopters, en dan vooral die met meer centen, hun climax al verder of extremer. Het hele jaar door, in alle uithoeken van de wereld. Ze boeken een retourtje richting de woestijn van Nevada (Burning Man), Zuid-Afrika (AfrikaBurn: een eigen versie van Burning Man), de Empire Polo Club in Californië (Coachella) of het betoverende strand van Costa Rica (Envision) op zoek naar het nirwana.

Bovenstaande festivals hebben veel gemeen. Als eerste hun exotische toplocatie. Die op alle manieren voor een bepaalde exclusiviteit zorgt. De natuur wordt er ten volle gebruikt om de festivalgangers naar hogere sferen te duwen. Tickets zijn meestal al uitverkocht nog vooraleer de eerste namen gelost worden. Ze trekken creatieve community’s aan die niet op geld gefocust zijn, maar het wel hebben. Muziek is er niet het allerbelangrijkste. De totaalervaring ­primeert. Eten, drinken, maar ook yoga, workshops en performance art zijn er een onlosmakelijk deel van de ‘scene’.

Geen betere plek om van die ervaring te proeven dan op het heerlijke strand van Tulum, een oude Maya-stad in het oosten van Mexico, gelegen aan de Caraïbische Zee. Tulum wordt ook de stad van de zonsopgang genoemd. Het is daar dat het ene exotische feest zich tegen het andere schaart. En waar het Belgische WECANDANCE-festival, geheel in lijn met de trend, zijn eerste buitenlandse spin-off geeft in het tentendorp van de bevriende dj Eduardo Castillo.

Parallel universum

Geen straffere early adopters dan Bart Roman, John Noseda, Wim Van der Borght en Thomas Van Hoof, oftewel de mannen achter WECANDANCE in Zeebrugge. Het festival is een vernieuwende mix tussen fashion, food en muziek op het strand en wordt ook wel bestempeld als een beach ­boutique experience. Alternatief en eco maar wel allemaal in een catwalkwaardig jasje. Lees: schoon volk, bekend en minder bekend, topvoedsel en dito drankjes van ’s lands beste koks en cocktailshakers zoals Sergio Herman en Hannah Van Ongevalle. Een parallel exotisch universum met meerdere podia waar het volk tot ’s ochtends vroeg voortgestuwd wordt door elektronische beats.

Bloedmooie, hedendaagse hippies vormen het doelpubliek van Habitas in Tulum. Beeld rv

Bart Roman, medeoprichter van WECANDANCE, gaat al een paar jaar inspiratie opsnuiven in het buitenland. Tulum trok onmiddellijk zijn aandacht en wakkerde de goesting aan om een internationaal klein zusje van het Belgische festival uit de grond te stampen. “Een intiem bijproduct van onze Zeebrugse editie met zo min mogelijk productionele investering”, vat hij het samen. “De infrastructuur is er, de locatie ook. Wij brengen onze eigen formule en dj’s mee.”

De proefeditie in Mexico kwam dus tot stand als een samenwerking met dj en Habitas-bezieler Eduardo Castillo. Het concept Habitas is nog het best te omschrijven als een soort familie. Een community die samen de wereld rondreist met elektronische muziek als rode draad. Bloedmooie hippies die peace and love naar het jaar 2017 vertalen door hun dagen te vullen met meditatie, yoga, lange wandelingen, workshops, superhealthy food of tantra. Habitas was tot op heden enkel een nomadencommunity, maar heeft nu ook de ambitie enkele permanente dorpen te bouwen in Malibu, Ibiza en Namibië. In Tulum staat de primeur. Een prachtig, luxueus tentendorp van amper veertig entiteiten, met plaats voor ongeveer 150 man.

Castillo: “Ik was de reguliere festivals beu. De grote mensenmassa’s en de onpersoonlijkheid. Twee jaar geleden hebben we een eerste experiment met Habitas gedaan op Burning Man. Eén worden met de natuur is key. We leven en werken in gebouwen, ver van de natuur en wie we zijn.”

Douchen onder de blote hemel

Terwijl de laatste hand gelegd wordt aan de opbouw van het dorp, gelegen tussen de Caraïbische Zee en de Mexicaanse jungle, worden we verwelkomd met een knuffel. Vooruit moet het hier niet gaan. Integendeel. Waarom zou het ook. Een halve stap in het dorp en alle stress valt zo van je af. Mensen schuifelen er op blote voeten tussen de ­tenten naar de centrale openluchtruimte: de plek waar ’s ochtends yogales wordt gegeven, waar iedereen elkaar dag en nacht treft op kussens voor een barbecue of een cocktail.

Met yogalessen en veel geknuffel zoeken festivalgangers toenadering tot elkaar en de natuur. Beeld rv

De ervaring is all-inclusive, net zoals het eten en de drank, maar daarom niet goedkoop. Je betaalt minstens 1.200 dollar (zo’n 1.130 euro) per duo voor een weekend. Online is er bitter weinig info over hen te scoren. Dat is ook niet zo verwonderlijk. Zo houden ze het intiem en exclusief. Want zo kun je de behandeling gerust noemen.

We worden naar onze tent begeleid door een local die even checkt of alles oké is. Ze ritst mijn nieuwe thuis open. Vanuit het kingsize bed kijk je via een privéveranda recht de oceaan – met de mooiste zonsop- en -ondergang – in. Mijn badkamer wordt enkel door metershoge bamboe gescheiden van de rest van het dorp. Douchen onder de blote hemel, voor wie in de stemming wil komen.

Door de regen – o ironie – wordt de Belgische dag in Tulum afgelast. Noseda, ook bekend onder zijn voormalige alter ego Monsieur Moustache, kan zijn dj-booth niet langer veiligstellen onder een plastic zeil en ook het volk zoekt liever dekking tot de ­wispelturige regen en wind gaan liggen. 

Bart Roman, medeoprichter van het WECANDANCE-festival, zoekt inspiratie in het buitenland. Beeld RV

“Het is de eerste keer”, relativeert Bart. “We’ll see what happens. We hebben alvast inspiratie opgedaan. Een festival in het buitenland organiseren, is altijd een idyllische jongensdroom geweest, de praktische uitwerking is nog iets anders. Er is de tropische locatie, maar ook de aanwezigheid van de internationale community hier en het héél intieme gegeven. Dat is in België anders. Al trachten we daar ook kleinschaligheid te creëren. Zowel Eduardo als wij geloven niet langer in een hoofdpodium. Kleiner en intiemer, dat is de toekomst.”

Knuffelen en dansen

Ook aan goed eten en drinken wordt opvallend veel belang gehecht. Het lijkt mij alsof detoxen nergens makkelijker is dan in Tulum. Op de hoofdweg – lees zandwegeltje – volgen de uit hout opgetrokken bars en restaurantjes elkaar in sneltempo op. De green juices, vegan, organic, seasonal en alles wat suiker-, vet- en glutenvrij is, zijn er standaard. Zonder dat het afdoet aan de smaak. “You still eat carbs?” vraagt iemand me, met een blik alsof ik net zei te voet van Gent naar Tulum te zijn gekomen. Een paar uur later denk ik opnieuw aan mijn pasta, wanneer ik zie welke andere guilty pleasures de andere feestgangers wél door hun lijf jagen.

Tijd om de wereldberoemde partyscene, waarvoor het schoonste volk van over de hele wereld naar hier afzakt, te ontdekken. Oord van plezier en verderf is Day Zero, een raveparty waarbij menselijke zintuigen tot een climax gedreven worden tegen de achtergrond van de dichtbegroeide jungle, de oceaan, zoutbronnen en obscuur verlichte grotten. Doe geen moeite om de exacte plek te vinden op Google Maps. Je komt er enkel te voet – niet aan te raden – of met shuttlebusjes. 

Wij arriveren rond 4 uur ’s morgens, na een preventieve powernap. Op dat moment zijn veel feestgangers al een half etmaal aan het dansen. Bedoeling is dat ook vol te houden tot de volgende namiddag. Opladen doet de crowd met liters water, vers kokossap, cafeïne-gember-pilipili-shots. Of het iets straffer spul. Ik kijk mijn ogen uit en probeer bij te blijven met gin-tonic. Zoiets zag ik nog nooit en ik ben zelfs een beetje geïntimideerd. De crème de la crème uit de modellen- en artiestenwereld, allemaal wondermooi en gehuld in glitterbadpakken, adamskostuums en verwaaide verentooien. Altijd afgewerkt met pareo’s of multifunctionele sjaals. Voor dat extra tikkeltje mystiek of om later te gebruiken als handdoek voor een afterparty op het strand.

Geknuffel à volonté in Tulum. Beeld RV

Iedereen lacht, er wordt evenveel geknuffeld als gedanst. Dit is love and peace 5.0. Of zoals Castillo het samenvat: “Hier gaan we allemaal naar toe. Dit is de toekomst. Het is geen feest, het zijn unieke momenten.”

Ik ben het maar met één dingetje oneens. Dit is niet voor iedereen weggelegd. Wel voor wie het allemaal gezien heeft in de reguliere partyscene of echt iets anders wil. Hier wordt niet enkel gedronken of drugs genomen, er wordt ook gepraat en gereflecteerd. Al gaat dat soms niet verder dan in elkaars oor fluisteren: ‘It’s all about connecting.’ Besluit: ik zou gerust willen terugkomen naar dit paradijs, en niet alleen voor de palmbomen.

Tickets voor WECANDANCE, op 12 en 13 augustus op het strand van Zeebrugge, zijn vanaf eind deze maand te koop via wecandance.be. Voor prijzen en info over Tulum, check ourhabitas.com.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden