Donderdag 25/04/2019

Opinie

Onze normaliteit is een zeepbel

Een lid van de Dull Men's Club toont zijn verzameling. "Onze normaliteit is een zeepbel." Beeld rv

Joost Vandecasteele is schrijver van Massa en Vel en comedian.

Bijna nog nooit is een gevecht zo snel beslecht. Eén slag en gewonnen. En het is officieel, want het is opgenomen met een camera. We zien een blanke man die een zwarte vrouw een vuistslag geeft. Maar in tegenstelling tot een echte boksmatch is hij niet de overwinnaar, maar dwingt hij met die ene daad elke voorstander van Zwarte Piet in het verliezende kamp. Hoe rationeel men in Nederland nog uit de hoek wil komen met pleidooien over traditie en censuur.

Dus de uitkomst is simpel, de reden voor zijn woede iets complexer. Deze man met de irrationele overtuiging dat die ene zwarte vrouw zijn Zwarte Piet heeft afgepakt, is een extreem voorbeeld van een hedendaagse tendens die zich steeds dogmatischer opstelt, namelijk de heilzaamheid van onze saaie normaliteit. Met onze ouwe Zwarte Piet als onaanvaardbaar bewijs dat wij misschien fout bezig waren.

Met onschuldige voorbeelden als de Britse Dull Men's Club, trots op hun saaie hobby's (dit weekend in deze krant) en minder onschuldig als het onderzoek over hoe de Vlaming weinig tegen homo's heeft, zolang ze hun geaardheid niet tonen (dit weekend in een andere krant). Wat een even ridicule logica is als niks tegen de Foo Fighters hebben zolang ze geen gitaren vastpakken.

Eenzelfde verontrustende trend vinden we ook terug in de recente reeks over de Millennials, een naam die mij iets te veel klinkt als een Milli Vanilli-tribute band. Maar uit dat onderzoek lijkt deze generatie Y zelf een coverband te zijn die het liefst de greatest hits van hun ouders speelt. Saai en gezellig, de 'hehe effe zitten'-generatie, met gelukkig genoeg uitzonderingen. Met boven hun iOpen Haard op een tegel de boodschap 'Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'.

Maar onze normaliteit is een fundamentalistische religie geworden, met de onwil iets anders te aanvaarden als even legitiem en waardevol. En waarbij kritiek op onze 'normaliteit' monddood wordt gemaakt met de boutade 'ga dan in Noord-Korea wonen' of 'wil je liever het kalifaat'. Alsof dat de enige alternatieve opties zijn, de ergste excessen en dus nooit iets nieuws uitgeprobeerd mag worden. Terwijl men even goed kan verklaren 'wil je een rechts ondernemersparadijs, verhuis dan naar Kansas'. Waar gouverneur Brownback doet waar onze regeringspartijen van dromen: schrappen in uitkeringen en belastingen, zelfs tot nul komma nul voor ondernemers. Met als gevolg nog meer werkloosheid, minder geld voor infrastructuur en scholen en nog meer schulden.

Onze normaliteit is een zeepbel die we steeds opnieuw wanhopig opblazen door nog harder in het zeepsop te roeren tot we enkel schuim overhouden. (Deze vergelijking werd u aangeboden door Bart Smit met deze week korting op elke bellenblaas.) Maar onze hardnekkige drang naar onze soort normaliteit voedt ook dit meedogenloos conservatisme, dit idee dat de wereld een paradijs zou zijn als iedereen net als ons dacht, laat staan iedereen gewoon Vloams zoo klappen en winst boven welvaart zou plaatsen.

Maar is het zo normaal dat we liever bejaarden wegsteken in rusthuizen in plaats van in huis nemen? Is het zo normaal dat we die huizen toch zo groot mogelijk willen zodat een stad geen optie is en files onoplosbaar? Is het zo normaal dat wij jubelen omdat deze paus iets minder erg is dan de vorige (wat op zich niet echt een prestatie is) omdat hij homo's niet veroordeelt, met de voorwaarde dat ze niks homoseksueels doen? Proficiat Vlaanderen, u zit in 2014 op hetzelfde niveau van ruimdenkendheid als de baas van de katholieke kerk.

We onderbreken deze column voor een bericht uit Shanghai, Bart De Wever: "Heisa rond Theo is onzin". Debat gesloten want de Waarlijk Onfeilbare heeft gesproken? Met de fantastische ironie dat dit jaar ons op hart wordt gedrukt hoe recent Wereldoorlog I is, maar Wereldoorlog II zo lang geleden.

Is het zo normaal om te blijven denken dat godsdienst meer schade kan toebrengen bij een puber dan een constante blootstelling aan reclame voor onmogelijk te kopen producten?

Is het echt zo normaal dat wij ons geluk en welzijn volledig hebben verbonden aan comfort en jezelf nooit in vraag moeten stellen?

Of zoals cabaretier Daniel Arends het ooit verwoordde: "Lekker jezelf zijn maakt je niet onschendbaar."

Joost Vandecasteele. Beeld Filip Van Roe
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.