Dinsdag 02/03/2021

'Onze kinderen willen hier in L.A. aan hun toekomst timmeren. Als wij teruggaan, moeten we hen achterlaten'

Zeven jaar al. Zo lang wonen Dominique Deruddere, zijn vrouw Lorette en hun twee zonen Vic (21) en Louis (19) in Los Angeles. De zoete inval is het er nooit geweest. Er komen wel eens mensen uit de filmwereld langs, maar de media hebben ze altijd op een afstand gehouden. Nu hij met 'Flying Home' een tedere film gemaakt heeft, zette hij voor één keer de deur op een kier. We mochten eventjes binnengluren.

Je moet in de heuvels van Los Angeles zijn om een buurt te vinden die een beetje rustig is. Vanop de molshoop waarop zij wonen, in Culver City, kijken ze uit over de studio's van 20th Century Fox en Sony. Het is niet ver van de zee, maar lijkt een oase van rust. Een paar straten klimmen en opeens zie je geen mens meer. Voor de prijs die ze betaald hebben voor hun bescheiden bungalow, kun je in Vlaamse provinciesteden een uit de kluiten gewassen villa vinden. Maar dan heb je geen woning zoals die van hen, waar de schuiframen de hele dag openstaan en waar je op het terras over de helft van de filmbedrijvigheid kunt uitkijken. "Het weer" is het eerste argument dat de zonen aanhalen om in L.A. te blijven. "Ik heb hier nog nooit een jas gedragen", zegt Vic. Al noemen ze er in één adem de scholen bij. Ook al beleefden ze daar aanvankelijk nachtmerries.

Pechvogel

Jarenlang was Dominique Deruddere onze meest gevierde filmregisseur. Zijn debuutfilm Crazy Love was destijds al meteen een lievelingsfilm van Madonna, en ook Charles Bukowski zelf was een fan van de jonge Belg die zijn verhalen in een film gegoten had. Voor zijn tweede stond Francis Ford Coppola klaar met de centen. Maar toen Wait Until Spring, Bandini af was, ging distributeur Orion op de fles. De film met Joe Mantegna, Faye Dunaway en Ornella Muti belandde op de planken.

Deruddere heeft wel vaker pech gehad. Na zijn misschien wel beste film, Hombres Complicados, bleef hij met een financiële kater achter. En zijn Oscarnominatie voor Iedereen beroemd kon hij internationaal niet echt verzilveren. Er was een Firmin nodig om zijn commerciële leefbaarheid weer wat aan te zwengelen.

Maar net toen investeren in Deruddere weer een rendabele zaak leek, kwam zijn filmcarrière zowat tot stilstand. Zeven jaar geleden trok hij naar L.A. om er, licht ironisch eigenlijk, een film te gaan draaien die Comeback zou heten. Nu maakt hij zijn comeback met een film die Flying Home heet. Hij is naar huis moeten vliegen om de film te kunnen maken. "Mijn meest Vlaamse film", zegt hij. Al zijn de dialogen grotendeels in het Engels en is zijn thuis nog altijd in L.A., waar we hem en zijn gezin ontmoeten.

"De producent van Comeback, Bob Yari, had een paar jaar voordien nog een paar Oscars gewonnen voor Crash", vertelt Dominique. De filmplannen gingen echter niet door en de carrière van Dominique crashte. "De dag dat we hier arriveerden, brak de befaamde scenaristenstaking uit. Die zou uiteindelijk zes maanden blijven duren. Toen de staking eindelijk ophield, was het opeens crisis en durfde niemand nog een risico te nemen. Van het project kwam niets meer in huis... Ik had echter heel mijn gezin mee naar L.A. genomen, want Lorette ging meewerken aan de film als kostuumdesigner. We konden de kinderen niet alleen achterlaten, maar gelukkig zagen ze het wel zitten om een jaartje mee te komen. Dat jaar was in geen tijd om, en er dienden zich andere projecten aan. Het schrijven van mijn eigen scenario's ging zo vlot, dat ik ook niet terug wou. En dus zeiden we: kom, we doen er nog een jaartje bij. Om een lang verhaal kort te maken, we zitten hier nog altijd." Hij sluit zijn zin af met luid geschater. Weinig mensen die meer lachen dan Deruddere.

Proud to be an American

"Iedereen vraagt zich af waar wij intussen van leefden. Van de spaarcenten. Ik had wel wat reserves, ja. Toen we vertrokken, wist ik dat we waarschijnlijk een periode zonder inkomsten zouden moeten overbruggen. Tenzij dat filmproject toch was doorgegaan. Maar intussen zijn die spaarcenten bijna op, als je dat wil weten." Geschater.

Lorette panikeert nog niet. "Er komt soms nog geld binnen van de vorige films." Zelf kon ze al die jaren niet gaan werken: haar Green Card, de permanente verblijfsvergunning, heeft ze nog maar pas. "Maar ik heb al die tijd de handen vol gehad", zegt ze. "Plus, we leven hier bescheiden", vult Dominique aan. "De kinderen hebben zich goed aangepast. Ze kwamen niet constant zeuren om van alles te krijgen. Het zijn geen Hollywoodkinderen, het zijn Belgische kinderen gebleven. Als je een beetje oplet, niet voortdurend in dure restaurants en chique nachtclubs uithangt, dan is het leven hier niet zo duur. In Brussel gaven we vaak meer uit, omdat we daar de hele tijd op restaurant gingen of op café zaten. Nu blijven we thuis en drinken thee, dat is gewoon water en een zakje, hè." Grappig. En ja, hij schatert.

Zoon Vic komt thuis. Een stralende jongeman wiens geblokte lijf verraadt dat hij niet vies is van sport. Ook al zegt hij dat België nog altijd zijn thuis is en Amerika zijn tweede thuis, hij is helemaal Amerikaan geworden. "Proud to be an American", zo beaamt hij. Maar hij moet wel nog een jaar of vier wachten op de dubbele nationaliteit. De eerste maanden dat hij in L.A. was, had hij zich wellicht nooit kunnen inbeelden dat het zover zou komen. Want hij belandde op een wel heel ruige school.

"Een vriendin had voor ons een huis gehuurd in de buurt van de kust", legt Lorette uit. "En we hadden gewoon op de kaart gezocht naar public schools in de buurt. Vic schreven we in aan Venice High en Louis ging naar de school om de hoek, naar het lager humaniora: de Mark Twain Middle School. Eerst moesten ze een paar maanden wachten, omdat ze niet alle inentingen hadden. De gezondheidsvereisten zijn hier veel strenger, waarschijnlijk omdat hier meer ziektes zijn. En de school waar Vic belandde, was ook niet bepaald gezond te noemen." Dominique zorgt met zijn geschater voor een gemoedelijk intermezzo. Hij hapt even naar adem en zegt dan: "Venice High is de school uit Grease. Tegenwoordig vind je er leden van wel vijftig verschillende gangs."

Vic kan er nu ook om lachen. Maar toen was het minder leuk. "Het ging er gewoon redelijk agressief aan toe. Er is één keer geschoten toen ik daar zat. In sommige delen van L.A. is dat niets uitzonderlijks, maar als je het niet gewoon bent, is het toch redelijk angstaanjagend. Ik probeerde de zware jongens te mijden, maar doordat mijn Engels nog niet zo goed was, belandde ik voortdurend in de English second language class, tussen de Mexicanen."

"De schoolpopulatie bestond er vooral uit blacks en Latino's", pikt Dominique in. "Hoeveel vrienden heb je gekend die doodgeschoten zijn? Drie of vier intussen? Die jongens en meisjes komen uit de moeilijkere wijken en kunnen niet anders dan hun mannetje te staan. Aanvankelijk wisten wij helemaal niet dat onze jongens op zulke ruige scholen zaten. Maar al snel kwam Vic thuis met dramatische verhalen. En op een dag zei hij: 'Het zal niet gaan, papa, ik kan het daar niet uithouden'. Toen hebben Lorette en ik de hele nacht wakker gelegen en gepraat, en we zagen geen andere uitkomst dan ons boeltje te pakken en terug te keren. Maar de volgende dag stond Vic op en zei hij: 'Ik zal toch nog eens proberen'."

Brussel versus L.A.

Lorette wil niet dat we verkeerde conclusies trekken: "Het lijkt nu wel alsof L.A. gevaarlijk is, maar dat is niet zo. Zeker niet hier in de buurt."

Net als zijn broer belandde Vic uiteindelijk op Hamilton High: ook een public school, maar heel wat beschaafder. En artistieker. Vic deed er iets met film, probeerde ook even te acteren, maar zijn accent zat hem in de weg. "Ik kon mensen niet laten geloven dat ik iemand anders kan zijn." Louis had geen aanpassingsproblemen. "Het was een vakantie die wel heel lang duurde", lacht hij. Hij ging muziek studeren. Nu volgen ze allebei hogere studies aan het Santa Monica-college. Vic wil graag cameraman worden, Louis hoopt het tot componist te schoppen. Nu ze hun draai gevonden hebben, vinden ze het schoolsysteem in Amerika stukken beter. En Lorette denkt er ook zo over. "België was complex voor de kinderen. Ik moest elke dag op school gaan uitleggen waarom hun resultaten niet goed waren. Al dat huiswerk en die taken. Het was constant ruzie en gezeur." Vic knikt en zegt: "Ik werd depressief op school." Maar Lorette vertelt gewoon verder: "Een kind kan hier een kind blijven. Onze Vic kon heel veel aan sport doen, en hij had daar ook behoefte aan."

Dominique is intussen ook een groot aanhanger van het Amerikaanse schoolsysteem: "Het niveau aan de middelbare scholen is stukken lager dan bij ons, maar de kinderen kunnen zichzelf zijn. En aan het hoger onderwijs kantelt het en gaat het niveau met rasse schreden omhoog. Louis volgt nu muziek op topniveau. Hij is als een van de dertig studenten in zijn school uitverkoren voor voor The Applied Music Program, een opleiding voor topmuzikanten. Als ze er hier voor gaan, dan gaan ze ervoor."

Zijn vrouw Lorette wil er zo stilaan ook weer eens voor gaan. Ze heeft haar werk als costumière jarenlang opzijgezet. "In het begin was ik met de kinderen bezig, die toen nog heel jong waren. En de papiermolen waar we door moesten, was waanzinnig. Had ik dat vooraf geweten, dan had ik de stap misschien niet gezet." Dominique beaamt dat. "De maatschappij hier is een echte bureaucratie. Je hebt voor alles contracten en advocaten nodig. En overal zijn er mensen die een graantje willen meepikken." Lorette: "Ook een huis vinden, was niet eenvoudig. Eerst huurden we iets aan de kust, en we wilden aan de kust blijven. Niet in Hollywood, waar het uitgaansleven zit. Ik mocht ook niet werken, omdat ik de papieren nog niet had. Drie maanden geleden kreeg ik een Green Card, en nu pas kan ik beginnen. Het liefst zou ik voor tv-series werken. Dan heb je werkzekerheid voor een lange periode. Er liggen hier verschillende studio's in de buurt. Het zou mooi zijn, maar dat gaat dus niet vanzelf. Ik leer nu pas wat mensen uit de sector kennen, via party's in de buurt. Dat gaat hier allemaal heel traag. Het is niet zoals in Brussel, waar wij iedereen kenden. Je moet alles opnieuw opbouwen."

The forbidden kind

Ook Dominique had daar moeite mee. Raar, want als je hem in België tegenkomt, lijkt er geen socialer dier te bestaan. Maar netwerken is niet aan hem besteed. Je zult hem niet aantreffen op de Hollywoodparty's. "Een party is voor mij iets Belgisch. Dat is iets waar ik naartoe ga om me te pletter te drinken. Pas dan is het feestje geslaagd. Vandaar dat ik ook hier de Belgen opzoek als ik eens de bloemetjes wil buitenzetten. Voor Amerikanen is een party netwerken. Daar ga je naartoe om jezelf te verkopen. Om je volgend project te pitchen. Ik doe dat niet graag en ik kan dat niet goed. Wat ik wel doe, is afspreken met mogelijke financiers om over mijn projecten te praten. Met volle goesting. Maar feestjes afschuimen? Neen. Eigenlijk heb ik vrij snel beseft dat ik niet echt in deze industrie thuishoor. Ik maak geen genrefilms. Ik ben geen thrillerman en als ik een comedy probeer te maken, dan is het meestal geen platte comedy, geen slip on a banana. In het begin kreeg ik nog regelmatig aanbiedingen. Mijn agent en mijn manager lieten me zo veel mogelijk scenario's lezen, soms drie per dag. Ze hoopten dat ik zou opbrengen, natuurlijk. Maar ik geraakte er gedeprimeerd van. Ik heb hen toen gezegd dat ze geen moeite meer moesten doen. En ik ben aan mijn eigen projecten beginnen werken, zoals Flying Home. Ik ben te veel 'auteur' om in het Hollywoodsysteem mee te draaien. Onlangs ging ik eten met de producente van een project dat me wel interesseert. Iemand kwam vragen: 'What kind of movie is it going to be?' Ze antwoordde: 'The forbidden kind'." Er volgt weer een lachsalvo. "Waarmee ze bedoelde: het soort film waarvoor je geen geld vindt. In Europa is dat soort cinema makkelijker te maken, vanwege de subsidies."

Maar toch blijven ze. Omdat Dominique beter schrijft in L.A., omdat Lorette niet van de grijze hemels in België houdt, en omdat de kinderen niet meer terug willen. Dominique: "Ze willen hier hun toekomst uitbouwen. Als wij teruggaan, moeten we onze kinderen achterlaten." En dat zijn ze niet van plan. Al zegt Louis dat hij niet weet of hij in L.A. wil blijven. Tenzij de L.A. Philharmonic op hem zit te wachten. Maar misschien trekt hij wel naar de Oostkust. "Ik vind dat niet erg", zegt Lorette. "We hebben er wereldburgers van gemaakt. Ik zou gerust nog eens kunnen verkassen. Mochten de kinderen hier niet hun wortels hebben intussen, zou ik graag in Thailand gaan wonen." Vic protesteert. Hem krijgen ze daar niet naartoe. En dus blijft L.A. nog wel een aantal jaren hun woonplaats. "Het is een formidabele stad", zegt Vic. "Je kunt hier 's morgens in de zee gaan zwemmen en 's namiddags gaan skiën." Maar hij geeft wel toe dat hij de authenticiteit van België mist. Van de Belgische meisjes ook. "Ze zijn echter. Hier willen alle vrouwen zijn zoals de vrouwen die ze van tv kennen. Ze willen allemaal model zijn. Terwijl hen dat nooit zal lukken. In België trachten de meisjes niet iets te zijn wat ze niet zijn."

"Dat zit ook in mijn film", zegt Dominique, die deze kans aangrijpt om ook even over zijn nieuwste prent te praten. "Maar ik ben me ervan bewust dat ik een vertekend beeld geef van Vlaanderen. Vanop afstand is alles mooier. Wat het personage van mijn hoofdrolspeler, Jamie Dornan, in Vlaanderen ontdekt, is datgene waar hier toch een gemis aan is: authenticiteit. De echtheid. Anderzijds, hier wordt alles tot zijn juiste proporties herleid, ook omdat heel veel mensen met film bezig zijn. Je leert opnieuw je plaats kennen. In die zin is het goed om hier eventjes te zitten, je krijgt opnieuw peper in je gat en kunt er weer harder tegenaan."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234