Zaterdag 28/11/2020

ColumnBregje Hofstede

Onze hond blafte zelfs naar geparkeerde auto’s, zo gewend was hij aan de verlaten straten

Beeld Damon De Backer

Auteur Bregje Hofstede vertelt over haar leven.

Ons huis dateert van voor de tijd dat comfort een ­algemeen recht was. Stenen muren en een dak, meer was er niet. De vorige bewoners hebben er weliswaar veel in geklust, maar dat gebeurde met meer enthousiasme dan kunde. Direct onder de dakpannen hebben ze een dun laagje glaswol aangebracht, bordkarton erover, voilà: de isolatie.

Het lekt en het schimmelt, en mijn vriend en ik ­besluiten opnieuw te isoleren. Een voornemen dat ­tijdens de zomermaanden niet zo dringend lijkt. En dan slaat het weer om. Buiten is het ineens min vier, binnen is het niet veel warmer: halsoverkop gaan we aan de slag.

Als we de oude glaswol wegtrekken, kun je onder de pannen door zo naar buiten kijken. Nu speelt de wind door de gordijnen, en hoor je zelfs beneden in de woonkamer de vogels fluiten alsof ze naast je op de kast zitten.

We worden achtervolgd door glaswol, dat zich door het huis verspreidt met de snelheid van corona, en dat zich, als je de fout maakt om te krabben, venijnig vastbijt in je huid. Ook zitten we al snel onder het purschuim.

De lichtblauwe klodders komen pijlsnel uit hun spuitbus schieten, en blazen zich dan sissend en trillend op, kwaad dat ze tevoorschijn zijn gedwongen. Ik moet ­wennen aan de bedrieglijke manier waarop het schuim uitzet: steeds worden de klodders groter dan ik dacht.

Tijdens het werken luisteren we naar de radio, die berichten over de pandemie brengt. Het ene na het andere land kondigt nieuwe maatregelen af: quarantaine, maskerplicht, cafés dicht, de contacten inperken, de feestjes stoppen. Af en toe wisselen mijn vriend en ik een blik: straks kunnen we opnieuw maandenlang geen van onze vrienden of familie zien, en wordt ons dorpje weer afgesloten van de wereld als werd het in zijn geheel in glaswol en schuim ingepakt.

Natuurlijk zijn de maatregelen noodzakelijk. En toch vrees ik voor de onvoorziene gevolgen ervan. Ze doen me denken aan purschuim: dat isoleert geweldig, maar het heeft ook de neiging om uit te blijven ­zetten, voorbij je verwachting. Soms doet het dat met zo’n kracht dat het schuim de kier die je wil dichten, juist verder doet opensplijten. Ik vraag me af op welk punt de regels té streng worden, waarna niemand ze nog volgt. En ook, wat de onzichtbare gevolgen zijn van zoveel isolement.

Onze hond, die opgroeide tijdens de eerste lockdown, was vervolgens bang voor iedereen. Hij blafte zelfs naar geparkeerde auto’s, zo gewend was hij aan de verlaten straten. En wat leert ons kindje over contact, met louter afstandelijke gemaskerden rondom?

Op een ochtend vinden mijn vriend en ik op de vloer van onze half-geïsoleerde zolderkamer een vogeltje. Zijn roestrode borst is naar het plafond gekeerd, zijn ­opgekrulde pootjes grijpen de lucht. “Moet je zien. Hij moet naar binnen zijn gevlogen door de kier onder de dakpannen”, zegt mijn vriend. “En dan geen uitweg meer hebben gevonden.”

Hij pakt het diertje voorzichtig op en legt het in de vuilniszak. Daar ligt het, in een nestje van glaswol. “Misschien moeten we toch ergens een flink gat laten”, zegt mijn vriend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234