Donderdag 17/10/2019

'Onze fans zou ik muilkorven'

The Mars Volta in de ban van spiritistisch ongerief én een zwijgend publiek

Op hun debuut verwerkte The Mars Volta de zelfmoordpoging en coma van een bevriend kunstenaar. Met Frances the Mute fixeerde de groep zich daarna op het surrealistische dagboek van een vriend, die bezweek aan een overdosis. Amputechre ging over operaties en op hun vierde plaat The Bedlam in Goliath zweeft het avant-garde collectief opnieuw tussen hemel en aarde. 'Een Ouijabord heeft ons bijna het leven gekost.'

Door Gunter Van Assche

BRUSSEL l Mogelijk nog spannender dan de muziekcollages van The Mars Volta, zijn de waanzinnige anekdotes die de band telkens opdist bij hun platen. Met The Bedlam in Goliath is dat niet anders: die songs zouden ontstaan zijn na een reisstop van gitarist Omar Rodriguez-Lopez in Jeruzalem. In een piepklein souvenirwinkeltje vond hij een Ouija-bord, een spiritueel gezelschapsspel waarbij je contact zoekt met geesten. De groepsleden raakten geobsedeerd door het bord, maar al gauw liep die fascinatie uit de hand: de gevaarlijkste geest, Goliath, dreigde zelfs in hun lichaam te treden. Het relaas van die spirituele nachtmerrie wordt verteld op The Bedlam in Goliath. Zanger Cedric Bixler-Zavala overleefde de dreiging maar net, en vertelt ons vandaag - nasidderend van angst - over de destructieve kracht van het vervloekte bordspel. Bixler-Zavala: "Zowat gelijktijdig met het vinden van dat Ouijabord, begon het noodlot toe te slaan. Onze drummer verliet de band tijdens de laatste tournee, de opnamestudio liep twee keer onder water, songs verdwenen mysterieus van de mastertapes, ik moest mijn voet bijna laten afzetten na een ontsteking ... Als klap op de vuurpijl kreeg onze studiotechnicus een zenuwinzinking en gijzelde hij de mastertapes. We moesten enkele zware jongens inschakelen om zijn deur open te breken en onze songs terug te winnen. Geloof me: we zijn door de hel gegaan om deze plaat af te krijgen. Het leek alsof Goliath ons wilde tegenhouden."

Waarom denk je dat een Ouija-bord zoveel onheil over jullie afriep?

"De verhalen die The Soothsayer - want zo heette het bord - vertelde, werden steeds brutaler. In de aramische en hebreeuwse verzen die erbij staken werd een machtsspel geschetst, tussen één mannelijke en twee vrouwelijke geesten. Volgens mij zaten ze in een soort vagevuur. De man, Goliath, had de meest dominante en bedreigende stem: hij dwong ons op een bepaald ogenblik om met hem van plaats te wisselen - hij wilde in een menselijk lichaam huizen. We werden echt doodsbang van de kracht en de woede die hij bezat."

Waarom liet je het spel niet gewoon ergens achter?

"Door mijn obsessief-compulsieve natuur kon ik me niet losrukken van dat bord. The Soothsayer werd mijn nieuwste drug. Omar moest het bord daarom uiteindelijk begraven, zonder me te vertellen wààr. Daarna eindigde de ellende ook, bizar genoeg. We kregen de plaat zelfs af."

Een beetje scepticus vindt het wellicht moeilijk om jullie verhaal te geloven.

"Ik zweer je dat ik niet lieg of overdrijf. Ach, ik besef ook wel dat de latin-gemeenschap meer geloof hecht aan het bovennatuurlijke dan de westerse wereld. Zo heb ik gemerkt dat ze vooral in Duitsland met hun ogen rollen wanneer ik mijn relaas doe. Maar Duitsers zijn te koel en berekend om open te staan voor het mystieke. Er is wel degelijk méér tussen hemel en aarde."

Denk je dat jullie publiek The Mars Volta begrijpt?

"Het meest diplomatische is om ja te knikken, maar het tegendeel is waar: ik zie steeds meer holbewoners in ons publiek, die The Mars Volta beschouwen als begeleidingsband voor hun slamdance (een erg agressieve vorm van pogoën, GVA). Dat is allicht de tol die we moeten betalen om voor een groter publiek te mogen staan. John Frusciante, die gitaar meespeelt op onze platen, kent dat gevoel ook als hij met de Red Hot Chili Peppers optreedt. Hij kan zich zelden identificeren met zijn publiek. Het is blijkbaar een ongeschreven regel in de rockmuziek: hoe beroemder je wordt, hoe meer idioten je aantrekt."

Dat klinkt behoorlijk pretentieus.

"One man's pretentiousness is another man's treasure. Om eerlijk te zijn, spelen we nog altijd exclusief voor het kleine groepje mensen dat helemaal wil opgaan in onze muziek en bewegingloos elke noot absorbeert. Zo ging ik zélf ook naar concerten kijken: de debielen die liepen te pogoën of stonden te leuteren over de songs heen, haalden me helaas telkens uit die trip. Om gek van te worden. Ik zweer het je: als het legaal zou zijn om ons publiek muilkorven aan te binden voor ze de zaal konden betreden, dan zou ik het zonder pardon doen."

Iets anders: jullie eerste videoclips hadden vaak iets weg van visuele LSD-trips. Dat is anders op The Bedlam in Goliath. Eigenlijk zijn jullie video's zelfs teleurstellend normaal.

"(lacht) Normaal lijkt me wat overdreven. De clips bij 'Wax Simulacra' en 'Ilyena' moesten wel humoristischer overkomen. In die laatste clip drijf ik bijvoorbeeld de spot met mijn imago van junkie en dealer: je ziet me drugs roken en benzine snuiven in een klaslokaal. Daar krijgen we trouwens heel wat negatieve reacties op. Maar ik voel de nood om mezelf te ridiculiseren. De laatste jaren reis ik vaak in vliegtuigen, en dan zit ik naast belangrijke doktoren, politici en mensen die ons leven moeten verbeteren. Om daar als rockartiest naast te zitten, geeft een bespottelijk gevoel."

Geloof je dan niet dat muziek evengoed mensen helpt?

"Dat iemand beter wordt van mijn muziek, blijft een idee waar ik moeilijk aan kan wennen. Ik hoop wel dat onze songs je mentaal uitdagen, zoals de films van John Cassavetes dat ook deden. Hij wilde elke film zo persoonlijk mogelijk maken, terwijl andere filmmakers hun grappen en suspense zò voorspelbaar opbouwden, dat het publiek zeker zou reageren. Maar dan vind ik dat je evengoed junkfood kunt serveren. Wij willen een maaltijd opdienen met ontelbaar veel gangen. Je beslist zélf maar wanneer je een indigestie krijgt."

The Bedlam in Goliath verschijnt op 25/1 bij Universal.

The Mars Volta speelt op 9 maart in de Ancienne Belgique.

Het is blijkbaar een ongeschreven regel in de rockmuziek: hoe beroemder je wordt, hoe meer idioten je aantrekt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234