Vrijdag 18/10/2019

Drugs

Onze dochter is overleden door xtc. We wisten van niks en we zijn niet de enigen

"XTC is chemische troep, het hoort niet in een lichaam", zegt Rob, vader van de overleden Laura Dirks. Beeld ANP

Vader Rob en moeder Wilma uit Oss verloren in augustus hun dochter Laura aan drugs. Ze vertelden hun verhaal aan Toine Heijmans, verslaggever en columnist voor De Volkskrant.

Laura Dirks sterft op een zondagochtend in augustus in het ziekenhuis in Den Bosch. Ze is 21 jaar. Op de dag van de crematie zou ze samen met haar ouders naar Boedapest vertrekken voor een stedentrip. Daarna ging ze accountancy studeren aan de hogeschool in Breda. Er is niets dat haar in de weg staat behalve de dood. Ze heeft drie bijbanen. Ze wil een groot huis met een ligbad.

"We zijn naïef geweest", zegt vader Rob. "XTC is verweggistan", zegt moeder Wilma. Ze zitten in de aanbouw van hun rijtjeshuis, ingericht als feestcafé, en aan de muur hangt de foto die Laura van zichzelf maakte: een mooie jonge gezonde vrouw in een bloemetjesjurk. Het is nog te vers, zegt Rob als ik hem bel. Maar een uur later stuurt hij een berichtje: "Kom maar. We willen dit vertellen. Want we wisten van niks en we zijn niet de enigen."

Laura zou gaan stappen op de kermis maar blijft bij vrienden en gaat met die vrienden naar vrienden. Om kwart over twee 's nachts krijgt Wilma telefoon. Om kwart voor drie is ze op de intensive care. Laura wordt beademd en slapend gehouden met propofol, ze ligt onder een koudedeken. Haar lichaamstemperatuur is 42,2 graden, haar hartslag 193 en haar bloeddruk 45. "Daar sta je dan te kijken, als moeder zijnde. Rob komt die gang op rennen en het enige wat ik kan doen is nee knikken."

Om kwart voor negen is de recherche in het ziekenhuis. Vervuilde pil waarschijnlijk, mogelijk is ze gedrogeerd. Het rechercheonderzoek duurt een maand. Die pil blijkt niet vervuild. Het was een hele doordeweekse pil. "Laura heeft hem zelf gehaald en zelf genomen", zegt Rob.

Laura Dirks. Beeld rv

Ze zijn op niemand boos. Op de dealer niet, op Laura niet, op zichzelf niet. Er is ook nergens schaamte. "Het verlies van onze dochter willen we positief verwerken. Anders krijgen we het niet voor elkaar. Met alles in de doofpot douwen schiet je niks op."

Over drank en drugs is nooit moeilijk gedaan in het huis van Rob, Wilma, Laura en haar broer John. Daar praat je over. Laura wilde een joint proberen, doe dat dan maar hier in de tuin onder het afdak, "ze is er drie dagen ziek van geweest". Laura vertelde hoe ze als uitzendkracht horecawerk deed in Amsterdam en daar die mensen zag stuiteren, en dat ze dacht: bah, wat een spul. Misschien, zegt Rob, "is het een experimenteel pilletje geweest". Maar het blijft een vraag, "en daar zitten we mee".

Nu verdiept hij zich in de materie. En merkt hij hoe normaal het is om pilletjes te slikken. In Amsterdam, in Oss, overal héél normaal. Rob: "Het is onzichtbaar. Je ziet 'm niet aankomen. Veel ouders weten dit verdomme niet." Wilma: "Die wiet en zo is nog wel te volgen, maar dit is chemisch. Dit is link."

Alle tieners zeggen ja tegen mdma - dat is een zin uit een liedje met realiteitswaarde. Drugs in Nederland zijn gedemocratiseerd. Je mag er eigenlijk niks van zeggen. XTC is bij wet verboden maar sociaal aanvaard; als er mensen doodgaan tijdens het Amsterdam Dance Event heeft dat natuurlijk niks met dance te maken. Dat is een andere industrie. Pillen slikken doe je zelf, in het vrijeblije Nederland, alsof het een individuele keuze is.

Rob: "In onze jonge jaren stonden we in de disco met een pilsje en een baal shag. Anders hoorde je er niet bij. Nu mag je als jeugd geen alcohol meer kopen en geen tabak; de overheid heeft dat afgeschermd. En dan is het overzicht weg. Je komt gemakkelijker aan een pil, dan aan bier en shag."

Bericht uit de Nationale Drugs Monitor: "Ondanks ruim twintig jaar onderzoek is nog steeds niet duidelijk hoe schadelijk ecstasy precies is."

Wat Rob en Wilma willen zeggen: stop die schimmigheid. Het is harddrugs. Praat erover zoals zij thuis over drank en drugs praten: ongecamoufleerd. Rob: "Het is chemische troep, en je bent geen apotheker." Wilma: "Het hoort niet in een lichaam. Je weet nooit hoe dat lichaam reageert."

Rob pakt de tas van de uitvaartverzorger en laat de rouwkaarten zien: de foto met de bloemetjesjurk. Laura was een bijzondere dochter, vertelt hij: ze had al een baan geregeld bij een bouwbedrijf in de buurt voor als ze klaar was met haar studie. Ze reed nooit met drank op. Ze kwam helpen als je in de knoei zat met een relatie of met geld.

Hij zegt: "De waarheid kunnen we verwerken. Anders niet."

Vader Rob en Moeder Wilma thuis voor een foto van hun overleden dochter Laura. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234