Donderdag 08/12/2022

Onversneden vrouwen

Almaar meer tijdschriften vragen sterren om mee te doen aan de antiphotoshopbeweging en zetten modellen of actrices ‘au naturel’ op de cover. Zonder retouche, zonder make-up. Is het een trend in de onderstroom, een schreeuw om realisme, of gewoonweg slimme marketing?

Steeds meer sterren kiezen voor een look ‘au naturel’

Op het meinummer van de Amerikaanse versie van Marie Claire prijkt actrice/popster Jessica Simpson zonder make-up. Met veel bombarie wordt de gebeurtenis her en der in de media aangekondigd. Nu is Jessica Simpson niet het type vrouw dat veel last heeft van kraaienpootjes, puisten, meeëters of pigmentvlekken. Jessica is redelijk perfect. Geen reden tot getoeter dus. Dat Jessica “zonder spijt” op de cover prijkt, is nochtans wereldnieuws. Sterren worden namelijk doorgaans overal vergezeld van een make-up artist, een kapper en ook hun eigen beeldmanipulator. Ze zijn als de dood voor foto’s die hun imago kunnen schaden. Die aan hun zelfvertrouwen knabbelen. Die hun marktwaarde ondermijnen. Perfecte schoonheid en eeuwige jeugd zijn de fundamenten van hun sterrenstatus. Maar wie het lef heeft om zich zonder masker te laten zien, kan rekenen op sympathie. Ontmaskering is vermenselijking. En wie daardoor de lieveling wordt, zelfs met een rimpel of twee, kan rekenen op een dieper soort van steun, die gerust wat stormen, gerelateerd aan roddel of valse noten, kan doorstaan. Sterren doen het dus heus niet als een vorm van urgente therapie om hun zelfvertrouwen wat aan te wakkeren of om hun durf te tonen. Sterren laten zich ook in deze gewoon adviseren door een paar lakeien. De bedieners van hun geldmachine.

Marie Claire is lang niet het eerste tijdschrift dat uitpakt met ongemaquilleerde of niet-gephotoshopte modellen. Het Franse weekblad Elle bracht in april vorig jaar acht bekende vrouwen onder de noemer ‘stars sans fards’, waaronder Monica Bellucci, Sophie Marceau en Eva Herzigova. Zonder make-up, maar wel gefotografeerd door topfotograaf Peter Lindbergh. En in zwart-wit, ook dat scheelt. De stunt werd herhaald in het septembernummer van Harper’s Bazaar US, met supermodellen-op-‘leeftijd’ zoals Nadia Auermann, Kirsten McMenamy, Shalom Harlow en Elle McPherson. Lindbergh is naar eigen zeggen tegen ‘heartless retouching’ van zijn foto’s, maar heeft uiteraard zijn persoonlijke stijl, die deels door digitale manipulatie wordt verkregen. Zijn beroepseer telt bovendien ook mee. Conclusie: er werd dus wel geretoucheerd, maar binnen de Lindbergh-perken. Premenstruele puisten wegwerken, rimpels laten staan. Zoiets. Dat de naturel gefotografeerde sterren sowieso gezegend zijn met een bovennatuurlijke schoonheid qua beenderstructuur en huid, maakt de stunt zoniet nog meer vatbaar voor slechts één conclusie: foto’s van bloedmooie sterren of modellen, zonder make-up of photoshop - so what? Geen sterveling die sowieso aan hen kan tippen.

Wat magazines doen - al dan niet ter ere (of onder druk) van hun eigen adverteerders zonder wiens geld ze niet zouden kunnen bestaan -, doen ze niet uit een soort van altruïsme voor hun lezers, of om de naakte waarheid aan het licht te brengen. Integendeel. Het zou weleens kunnen dat de verkoop van adverterende antirimpelcrèmes of teint-egasileerders door dit soort van acties zelfs de hoogte wordt ingejaagd. Nog een factor die meespeelt is de nieuwsgierigheid van de lezers, die omwille van de naturel-foto’s gretig het betreffende tijdschrift kopen. Iedereen heeft in zich wel een duister vaatje vol voyeurisme of leedvermaak, waardoor men sterren het liefst van hun voetstuk ziet donderen tot normale stervelingen. Zodat eigen imperfecties minder zwaar emotioneel doorwegen. De ongeretoucheerde foto’s van Madonna’s laatste album op het internet bewijzen het: ook übersterren zijn menselijk en vechten evenzeer tegen het graf dat gaapt. Geruststelling, of confrontatie?

Het eeuwige discussiepunt bij modemagazines of vrouwenmagazines blijft of ze een realistisch beeld dienen weer te geven of een droombeeld. Wat aspiratief is, waar men naar hunkert, dat verkoopt. Alleen heeft men het de laatste jaren zo bont gemaakt met photoshop (en magere modellen, godbetert), dat lezers er niet meer van gingen dromen maar er wanhopig door werden. In het kielzog van alle protest rees de ster van een aantal beautymerken die van de malaise handig gebruik maakten om hun waren te slijten aan al wie het nieuwe perfecte vrouwbeeld beu was. Dove doet het met normale, gespierde of soms mollige madammen. Het merk Mama Mio voert reclame voor lichaamsverzorgingsproducten met gewone vrouwen die niet werden gephotoshopt. Allemaal claimen ze hun voorvechtersstatus in de strijd om een realistisch vrouwbeeld. Ook hun producten gaan daardoor gezwind over de toonbank. En daar gaat het de crèmeboeren gewoon om. Uiteraard huren ze voor hun imago eerst een marktonderzoeksbureau in om uit te vlooien wat er leeft bij het gros van de vrouwen. Was er geen ongenoegen, dan zouden zij wellicht Saartje Vandendriessche inhuren of Evi Gruyaert, ter promotie van hun potjes, en niet sportieve Suzy, getaande Tina of bleke Vera van om de hoek.

Willen de vrouwen die Dove of Mama Mio smeren dan geen gestroomlijnd, rimpelloos lijf? Zeer zeker wel. Tussen dromen en accepteren ligt immers maar een schouderlengte verschil. Op elke schouder van elke vrouw zit aan de ene kant een duiveltje. Aan de andere kant een engel. De ene wil adembenemend mooi, slank en gespierd zijn, de andere sust, verwerpt en accepteert. De ene zegt “Ik zou graag...” en de andere zegt “Ik ben wie ik ben”. Vrouwen kopen Dove (omdat het inderdaad zo lekker smeert) maar evenzeer L’Oréal of Chanel (omdat ze het bij momenten echt wel waard zijn). Tegelijkertijd. Vrouwen kunnen jarenlang diëten, en daarna de bijl in hun weegschaal zetten. Of zich daarna een maagring laten inplanten. Vrouwen kunnen jarenlang leven met kleine borsten, tot ze onder de verzuchtingen van hun partner zwichten en onder het mes gaan. Vrouwen bevallen geëmancipeerd zonder ruggenprik maar troosten zichzelf met een paar borsten na de horribele deflatie door borstvoeding. Vrouwen beweren openlijk dat ze nooit iets aan hun rimpels zouden willen laten doen, maar gaan stiekem om hun botoxprik. Aan de meeste vrouwen is inderdaad bij momenten geen touw vast te knopen. Sterren zijn al even wispelturig. Kate Hudson, hippiedochter van Goldie Hawn, was jaren zeer tevreden met haar minuscule borstjes, tot ze zich onlangs een nieuw stel liet aanmeten. Misschien waren haar heupjes ook verbreed en was alles ineens uit proportie? Of zou ze in Hollywood meer werk krijgen met een cleavage? Victoria Beckham liet haar boezem eerst vergroten en onlangs weer verkleinen. Natureller is beter, volgens Becks. Men kan zich ook hier weer de vraag stellen: heeft zij het zelf beslist, of was het een modegrootheid die het haar in de oorschelp fluisterde? Was het haar blonde echtgenoot, haar verlichte kapper of haar beste vriendin, in wiens handen zij op een bepaald moment haar grieven en haar lot legde? Feit is: weinig vrouwen zijn in hun hele leven rechtlijnig en/of tevreden als het over hun uiterlijk gaat. Dromen maakt ook blij. Discipline houdt vrouwen sterk. Verwezenlijkingen maken hen trots. Altijd is er wel een engeltje, een duivel, een raadgever of een (hopelijk bonafide) vriendin wiens opinie de doorslag geeft. En bovenal: in een wereld waarin ‘denkbaar is doenbaar’ op vele vlakken als motto geldt, is het moeilijk om gewoonweg te aanvaarden dat perfectie niet per se gelukkig maakt. Maar ongelukkig ook niet. Zwijg, duivel.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234