Vrijdag 25/06/2021

Straatblog

'Onverdraagzaamheid', modewoord in bladen van gillende keukenmeiden

null Beeld Koen Broos
Beeld Koen Broos

Maarten Inghels, dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart, blogt op regelmatige basis over wat hij hoort, ziet en meemaakt in Antwerpen. In 2012 verschenen Inghels' roman 'De handel in emotionele goederen' en een literair non-fictieboek 'Een landloper op batterijen'. Eerder verschenen twee dichtbundels, 'Waakzaam' en 'Tumult'.

Mijn graad van verdraagzaamheid sloeg helemaal tilt - van rood naar blauw en weer terug.

Ze waren met vier, de een al wat ouder dan de ander, maar ontegensprekelijk werden het plots opnieuw schoolmeisjes die kwetterend op weg waren naar een onzekere bestemming. Schuin over mij, over het gangpad, zag ik hoe ze de klaptafeltjes openklapten, laptops en gsm's bovenhaalden en hun kakelopera verderzetten.

Modebladen en stijlprogramma's op televisie, daar werkten ze voor, begreep ik. Elle, Marie-Claire, de Hihihi en de Hahaha, passeerden. Dan ging het over een kleine hond die in de rui zat, moest nodig opnieuw geverfd worden (ik wist niet dat mensen zoiets deden, ik leerde bij), een stukgelopen relatie werd vakkundig onder de loep genomen, tranen geteld, wat gaat deze trein toch ongelooflijk snel. 'OMG, wat vertel ik jullie toch allemaal', riep de luidste. 'Ik ken jullie nog maar pas!' Verse collega's op defilé-tour. Gillende sardientjes in een blik.

Ik vond ze aardig en lachte besmuikt mee. Hun opgewonden gevoelens appelleerden aan mijn herinneringen als tienjarige in een dubbeldekkerbus naar de bossen. Mijn boek las ik later wel uit. Ik maakte er spelletje van het raden naar hun accenten. Die met het ros haar woonde in Deurne, Blond kwam van tussen Merksem en Ekeren, Bruin hanteerde de typische Kontichse tongval.

Toen de trein ergens in het niemandsland tussen Brussel en Parijs gleed, stond een vrouw van schuin achter mij recht. Boog het bovenlichaam als een slang naar voor, de voeten nog bij haar stoel.
'Kunnen de dames wat zachter praten?' Nederlands met Franse slag. Franse r achteraan in de keel. Brasschaat, leek mij. Haar verontwaardiging om het gebabbel kwam van diep.

Het geklater van de dames stokte. Hun ogen in een verbaasde hoek.
'M'enfin,' zei Merksem. De andere drie lachten hard, ze waren niet akkoord. Ik ook niet: de dames waren dan wel luid, maar hoogst amusant.
'Kunt ge dat nu geloven?' zei Kontich. Ik geloofde het ook niet. Dit was toch geen stiltecoupé? Iedereen weet dat reizen luid, energiek en dodelijk vermoeiend zijn.
'Zò onverdraagzaam', kwekte Deurne extra hard, zodat Brasschaat het zou horen.

Toen schoot er iets in me los. Was het zo onverdraagzaam, dat Brasschaat de nieuwe dameskapselmode niet wilde horen? Dat je een chihuahua kan stofzuigen, dan wel verven? Mijn verwarring was compleet, ik zat plots met gekruiste armen in het kamp van Brasschaat.

Ja, wat tetterden ze luid. Ja, wat een stompzinnige verhalen droegen ze toch mee. Wie was er nu zo onverdraagzaam, als ze die volumeknop niet naar links wilde draaien? Mijn sympathie voor de meisjes was verdwenen, onverdraagzaamheid was in hun bladen ook al een modewoord geworden.

De wedstrijd onbegrip duurde voort tot in Aéroport Charles De Gaulle. Daar stapten de gillende keukenmeiden luidkeels uit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234