Dinsdag 15/10/2019

Ontbijten met Amos Oz

Enkele uren na mijn aankomst in Tel Aviv werd ik opgebeld, een Israëlisch nummer verscheen op mijn scherm. Ietwat vertwijfeld nam ik op. De stem was krakerig, oud, maar melodieus. Het was Amos Oz, die me welkom heette in zijn land. Ik stelde me zo voor dat elke bezoeker van Israël dit ritueel doorstaat: je wandelt door een zonovergoten straat, koopt een in Jaffa geteelde sinaasappel en wordt opgebeld door Amos Oz die zegt: Sjalom en vrede zij met u.

Goed, het was niet volstrekt willekeurig dat hij belde. Ik had hem een mail gestuurd waarin ik hem voorstelde eens koffie te drinken. Als we Frank Oz (de stem van Yoda) even wegdenken, is Amos Oz met stip de belangrijkste Oz uit mijn leven, zijn boeken hebben mijn manier van denken wezenlijk beïnvloed, hij is wijs zonder week te zijn, slim zonder aanstellerig over te komen. En nu ik toch een gehele maand in Israël zou zijn, leek het me zonde de man niet te spreken. Het werd een woensdagochtend, op een onchristelijk tijdstip. En alsnog was ik te vroeg, omdat ik nu eenmaal altijd te vroeg ben. (Net als Amos Oz trouwens, zoals hij in Panter in de kelder beschrijft.) Ik liep wat door zijn buurt, die bestond uit chique flats en bijgeknipte gazons. Een blik op mijn telefoon: ik was zelfs zo vroeg dat ik beter nog even kon plassen, zodat ik niet in huize Oz hoefde te gaan. Ik liep een gebouw in waarvan ik dacht dat het een supermarkt was. Het bleek een zwembad voor senioren: overal schuifelden oude verschrompelde vrouwtjes - van wie ik direct aannam dat het survivors waren - en op Junior Soprano lijkende mannetjes met openhangende badjassen en strakke zwembroeken, die alsnog hier en daar een stukje bal bloot lieten.

Mijn angst was niet: misschien klampen ze me aan. Mijn angst was: misschien is Amos Oz wel een van hen.

Ik haastte me naar Oz' flat, nam de lift en stapte uit op de vijftiende verdieping. Hij stond me op te wachten. Zijn huis stond vol Hebreeuwse boeken. Aangezien ik die taal niet machtig ben, nam ik voor het gemak aan dat het allemaal exemplaren van de Thora waren, misschien had hij wel een druk gesigneerd door Jahwe zelf. Ook had hij een dikke kater die niet van zijn zijde week, en een vrouw met een parelketting met wie hij meer dan vijftig jaar is getrouwd.

Maar juist toen ik me geïntimideerd begon te voelen, keek ik naar rechts, naar de dvd-kast. Allereerst stond daar de Godfather-trilogie. En was dat nou Starsky & Hutch, de remake met Snoop Dogg als Huggy Bear? Zijn vrouw stond op en zette ons pap voor. We spraken over van alles, over boeken, over de verantwoordelijkheden van een schrijver (zo die er zijn), over de noodzaak om je naasten te verraden om trouw te blijven aan jouw verhaal. Maar boven alles: over ouder worden zonder je jeugd te verliezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234