Donderdag 24/06/2021

Ontaard genetisch experiment met kip

Het genetisch onderzoek van vorserskoppel Clive en Elsa baart een monsterachtig hybride wezen dat het midden houdt tussen een kip en een mens. En o ja, het heeft een staart met een angel. U begrijpt, serieus moet u het allemaal niet nemen, maar de lach gaat in Splice hand in hand met de huiver.

Science-fiction/horror > Wetenschappen zonder grenzen in ‘Splice’

Van wetenschappelijk spelen komt kwelen: dat heb je wanneer twee briljante wetenschappers alle ethische terughoudendheid verdringen en wars van enig normbesef aan het experimen- teren slaan met DNA en ivf.

Clive (Adrien Brody) en Elsa (Sarah Polley) worden na een uit de hand gelopen presentatie van hun eerste creaturen Fred en Ginger weer naar af verwezen door de farmaceutische firma die hen financiert. Dat is niet naar hun zin, want ze wanen zich op een doorbraakmoment. En dus doen ze in hun lab stiekem verder. Ietwat tot hun verbazing lukt het hen een foetus te ontwikkelen die vervaarlijk snel groeit.

Aanvankelijk wil Clive het ding doden omdat het niet levensvatbaar is - wat regisseur Vincenzo Natali toelaat het abortus- en euthanasiedilemma als subtekst te introduceren - maar zijn poging het ziekelijke wezen te verdrinken mislukt. Elsa ontfermt zich wel als een kloek over het menselijk kieken dat zij hebben voortgebracht. Later gaan ze met hun houding nog geregeld overstag. Clive, eerst jaloers, gaat de pracht van het wezen inzien dat Elsa liefdevol ‘Dren’ (‘nerd’ achterstevoren gespeld) heeft gedoopt. Haar compassie en maternale reflex spruit vooral voort uit compensatie voor haar kinderloosheid, maar zodra Dren (Delphine Chanéac) in haar puberteit komt, raakt ze zo over haar toeren dat ze haar subject aan enkele amputaties wil onderwerpen. Clive is tegen dan ook danig van slag maar bij hem leidt het dan weer tot quasi incestueuze seks. Evenmin uit liefde of erotische aantrekking, dan wel om een doorgedreven nieuwsgierigheid en ook wel enige frustratie.

Hoe verder Natali afdaalt in de psychologische hel van Clive en Elsa, hoe grappiger én akeliger Splice wordt, te meer omdat de personages volkomen onberekenbaar worden. De spanning wordt omhoog gestuwd zodra Elsa en Clive besluiten met Dren, die nu een jongvolwassen menselijke kip is (met staart, dat wel), naar de buiten te verhuizen. Daar zouden ze hun experiment in alle rust kunnen controleren, want Dren is niet helemaal ongevaarlijk. Haar ontluikende seksualiteit is één ding, maar er borrelen nog wel meer instincten. Dat wordt duidelijk wanneer ze hun ontsnapte kindlief terugvinden in het bos terwijl het ronkend bloed likt, trots op haar eerste jachttrofee.

Soms krijg je als kijker medelijden met Dren als slachtoffer van wetenschappelijke hardnekkigheid, maar Natali weigert te veel met haar te sympathiseren. Hij houdt het point of view strak bij de egoïstische blik van Elsa en Clive. Meer moraal zou deze exuberante, wetenschappelijke extrapolatie niet verdragen. Zo dom en onbehouwen de protagonisten soms te keer gaan, zo slim en beredeneerd zit het scenario wel in elkaar. Voeg daaraan de puike CGI en geluid - met dank aan producer Guillermo del Toro (El labirinto del Fauno) - en de prima vertolkingen van de hoofdacteurs en je hebt een fascinerende B-film waarbij je je voortdurend afvraagt hoe ze dit ontaard experiment in godsnaam kunnen beëindigen.

Regie en scenario: Vincenzo Natali

Met: Adrien Brody, Sarah Polley, Delphine Chanéac

Duur: 104 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234