Zondag 19/01/2020

'Ons publiek bestaat niet uit verzuurde Vlamingen'

Spraakmakend consumentenprogramma of klaagradio? 'Peeters & Pichal' deelde het Radio 1-publiek op in believers en non-believers. Aan de vooravond van hun allerlaatste week in de ether blikken Annemie Peeters en Sven Pichal terug. 'Elke dag dacht ik: hoe formuleer ik het zo dat het geen gezaag wordt?'

Love 'em or hate 'em, maar Annemie Peeters en Sven Pichal hebben met Peeters & Pichal het begrip 'consumentenprogramma' naar een ander niveau getild. Ze waren nog geen maand op antenne of ze lieten de samenstelling van fetakaas en de broodprijs al voor wat ze waren en betraden het brede maatschappelijke veld. Het publiek reageerde massaal en werd een soort schaduwredactie. Nu nog, in hun vijfde seizoen, bereikten ze wekelijks een half miljoen Vlamingen.

Hoe is die inhoudelijke ommekeer er zo snel gekomen?

Peeters: "Omdat ene Jeroen De Preter, journalist bij De Morgen, het na een week al nodig gevonden had ons helemaal af te breken (lacht). En hij had nog gelijk ook."

Pichal: "Die eerste dagen al hadden we door dat we het met typische consumentenonderwerpen geen 10 maanden zouden trekken."

Peeters: "Ik merkte ook al snel bij mezelf dat ik dat soort thema's eigenlijk onzin vond. Nu nog, na vijf jaar, denk ik 'Wat zal het mij toch worst wezen', als we het over de broodprijzen hebben. Aan de andere kant: het is wel een onderwerp dat veel mensen bezighoudt. Dus kan je er niet omheen."

Jullie waren ook meteen

spraakmakend en haalden de kranten. Wordt zoiets na 5 seizoenen geen enorme druk op de schouders?

Peeters: "Spraakmakend zijn is nooit een voornemen geweest."

Pichal: "Je wil wel impact hebben. Je wil geen radio maken die zomaar voorbij gaat. Je wil dat de luisteraar er iets bij voelt: begrip,ergernis of de nood zich te moeien."

Peeters: "Maar de krant halen op zich is nooit een streven geweest. Als ik dat zou willen, kom ik elke dag in de krant. Als ik hier straks in mijn bloot bovenlijf over straat ga lopen of in een grote pot choco ga zitten, bijvoorbeeld. De krant halen door relevant te zijn: dát was de ambitie."

Dat de lang beloofde federale Ombudsman voor Energie er is, is aan jullie te danken. Hoe komt het dat

jullie slaagden waar anderen faalden?

Peeters: "Omdat wij luisterden naar de mensen, en dat voor de politiek ongelooflijk belangrijk is. En omdat er misschien te veel politieke discussies over de hoofden van de mensen gevoerd worden, terwijl wij het hadden over wat de mensen echt bezighoudt."

Pichal: "Ik had nooit verwacht dat we zoveel uit ons publiek zouden kunnen halen. Het is ongelooflijk met wat voor relevante opmerkingen luisteraars soms kwamen. Dat merkten we al snel en daarom zijn we ons publiek ook zo serieus gaan nemen. Ik herinner me dat we ooit een vrouw die een hoofddoek droeg te gast hadden in de studio. Haar legden we dan de vragen van onze luisteraars voor, ook al waren die soms heel vrank en vrij."

Peeters: "Er kwamen zelfs vragen als 'Waarom lopen Marokkaanse vrouwen altijd twee meter achter hun man?'. Vraag zoiets maar eens als presentator, daar waag je je niet aan wegens te politiek incorrect. Door zo'n sms van een luisteraar kan je die vraag echter wel stellen."

Met het risico dat je dan een forum geeft aan de verzuurde Vlaming.

Pichal: "Ik vind dat eerder een kans. Je stelt de vraag, er komt een eerlijk antwoord en zo creëer je begrip."

Peeters: "Maar ik geef toe: er is een moment geweest waarop ik dacht: 'Nu worden we te zurig.' Twee jaar geleden was dat. Toen verscheen er ook een artikel dat ons met zoveel woorden verweet dat we te veel zeurden. Ik heb daar toen met een snedig opiniestuk op gereageerd, maar diep vanbinnen dacht ik wel: 'Misschien heeft die journalist op een paar punten wel gelijk'. Als er iets te veel mensen beginnen zeggen: 'Wat een klaagradio', dan moet je ook dat ernstig nemen. Want ook zij zijn je luisteraars."

Pichal: "En ook al is het maar perceptie: je moet dat beeld proberen te corrigeren. Maar laten we wel wezen: ons publiek bestaat niet uit verzuurde Vlamingen. Het is niet omdat onze luisteraars soms problemen aankaarten, dat zij verzuurd zouden zijn."

Toch is de kritiek dat jullie

klaagradio maken, naar mijn

gevoel blijven hangen.

Peeters: "Nog steeds? Echt? Tja, dat is klote. Een imago krijg je natuurlijk moeilijk omgebogen. Ik heb niet het gevoel dat wij nog steeds klaagradio maken. Ik ben zeer op mijn hoede. Maar je blijft voor een deel wel gebaseerd op wat de mensen aanklagen. Maar ik vind het niet tof dat je zegt dat de mensen nog steeds denken dat we klaagradio maken. Echt niet tof."

Hoe hebben jullie het negatieve beeld proberen om te buigen?

Peeters: "We beperkten het aantal klachten in de uitzending. Vaak hangt het ervan af hoe je iets verkoopt. Een klacht kan je ook een positieve draai geven, iets opbouwends meegeven."

Pichal: "We hebben ook meer mooie verhalen gebracht. Ik herinner me een Marokkaanse man die door de nieuwe wet op gezinshereniging niet met zijn vriendin kon trouwen. Dat verhaal was geen aanklacht, maar had een compleet andere toon."

Peeters: "Sinds dat ene artikel ben ik me elke dag bewust van de mogelijke kritiek. Elke dag denk ik: hoe formuleer ik het zo dat het geen gezaag wordt?"

En toch. Bent u, vanuit de overtuiging dat u zich achter 'de kleine man' moet scharen, soms niet kritisch om kritisch te zijn?

Peeters: "Ik moet het opnemen voor de luisteraar, 'de kleine man'. Dat is de opdracht. Is dat kritisch om kritisch te zijn? Ik denk het niet. Alleen wil ik wel dat de luisteraar een antwoord krijgt op zijn vragen, en dus ga ik door tot ik dat heb. Soms denk je wel dat iets erger is dan het in werkelijkheid is. En zet je iemand soms met de rug tegen de muur terwijl hij of zij dat misschien niet had verdiend. Maar dat gebeurt zeker niet elke aflevering."

Dat u het imago van harde tante meedraagt, is toch geen nieuws voor u?

Peeters: "Ach, perceptie... Men vergeet dat ik ook vaak mooie human interest-interviews doe en dingen uit mensen haal die best emotioneel zijn. Het beeld dat ik een harde ben, leeft al sinds ik meer dan 10 jaar terug het Radio 1-discussieprogramma Groot gelijkpresenteerde."

U gaat nu achter de schermen werken bij de televisienieuwsdienst. Vanwaar de overstap?

Pichal: "Ik wil er aan de slag met de knowhow die ik heb opgebouwd over interactiviteit met het publiek. Ik ben erg onzeker. Ik zal tv moeten leren maken en ik zal moeten leren omgaan met grote ego's. Maar van een ding ben ik zeker. Er moet een stoel worden bijgezet, een stoel voor de mensen voor wie we werken. We moeten hen serieus nemen als hulp en als nieuwsbron. Als je nu naar deredactie.be surft, en je klikt op 'nieuws te melden?', dan krijg je de opmerking te lezen 'Het mosselfestijn van de plaatselijke voetbalclub komt helaas niet in aanmerking.' Daar onderschatten we onze kijkers en luisteraars mee, denk ik. Uiteraard komt er bagger binnen, maar die kan je toch wissen? Want geloof me, tussen die bagger zitten vaak geweldige vragen en ideeën. Maar goed, de inbreng die de nieuwsdienst nu zoekt via De vragende partij vind ik dan weer wel een mooi voorbeeld van interactiviteit."

Annemie, u gaat 's ochtends tijdens het weekend een nieuwe actuashow presenteren op Radio 1. Was dat uw eerste keuze?

Peeters: "Het lijkt toch heel erg op het programmavoorstel dat ik zelf had ingediend. En nee, ik zeg niet wat dat was. Dat doet er niet meer toe. Absolute prioriteit voor mij is altijd geweest wat het best combineerbaar is met mijn privéleven. Op elke vorm van avondwerk heb ik dus nee gezegd. En de tweede vraag die ik mezelf stel, is steeds: Word ik er gelukkig van? Krijg ik er voldoening van? En ik denk dat dat bij die actuashow zeker het geval zal zijn. Bovendien, in het weekend heb je 's ochtends een groot potentieel publiek dat nu nog te weinig bereikt wordt. Ik zou graag een programma maken waar de mensen vroeger voor opstaan. Dat lijkt me geweldig."

Peeters & Pichal, nog tot en met vrijdag 29 juni van 9 uur tot 11 uur op Radio 1. Op 28 juni is er een slotshow in de Handelsbeurs in Gent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234